Je bent hier: Home > Relaties & opgebiecht > Opgebiecht: ‘Ik trek dat ivf-traject niet meer’

Opgebiecht: ‘Ik trek dat ivf-traject niet meer’

Relaties & opgebiecht
Opgebiecht: ‘Ik trek dat ivf-traject niet meer’

Florien (34): ‘Bang als ik was voor de zoveelste teleurstelling, werd ik al met buikpijn wakker. Stel je voor dat het wéér negatief zou zijn? ‘Kom op, schat, je kunt het. Je bent echt de sterkste vrouw die ik ken,’ moedigde Menno me aan voordat ik naar de prikpost reed om bloed te laten afnemen. En toen kon het wachten beginnen. De wijzers leken wel met stroop aan de klok vast te zitten, zo langzaam tikten de seconden, minuten, uren voorbij. En ja hoor, na uren wachten bevestigde het ziekenhuis wat ik eigenlijk wel wist: wéér niet zwanger.

Lees ook: Opgebiecht: ‘Ik kan niet slapen zonder mijn knuffel’

Het was onze vierde embryoterugplaatsing en als ik heel eerlijk ben, weet ik niet of ik nog wel voor de vijfde poging wil gaan. Dat ik moeder wil worden, staat mijn leven lang al vast. Ik was zo’n meisje dat uren met haar poppen kon zitten tutten en als tiener op buurkinderen, neefjes en nichtjes paste. Toen ik na een aantal nikserige relaties Menno tegen het lijf liep, kwam het gesprek dan ook al snel op kinderen. Gelukkig bleek hij ze net zo graag te willen als ik, dus voor ons allebei voelde het niet meer dan logisch dat we al binnen een jaar stopten met anticonceptie.

Natuurlijk hoopten we dat ik meteen zwanger zou raken, maar we hielden er heus wel rekening mee dat het best even kon duren. Toch was de teleurstelling als ik elke maand weer ongesteld werd groot, en die werd steeds groter. De angst dat we misschien geen kinderen konden krijgen, groeide met de maand. Na vijftien maanden zijn we naar de huisarts gegaan, die ons doorstuurde naar het ziekenhuis. We waren blij dat we actie ondernamen, dat er eindelijk wat zou gebeuren. Maar toen begon het pas. Wachtlijsten, bloedprikken, afspraken, inwendige onderzoeken, kweekjes, zaad-inlever-afspraken, nog meer wachten, nog meer afspraken… En ze konden niets vinden. Er is geen aanwijsbare reden waarom het ons niet lukt om 
kinderen te krijgen. Met Menno en met mij is dus niets mis op voortplantingsgebied. Soms gebeurt dat, volgens onze arts.

Inmiddels zijn we drieënhalf jaar, veel hormoonbehandelingen, twaalf keer IUI (waarbij ze je in de baarmoeder insemineren) en nu dus vier keer ivf verder en hebben we nog geen kind. Wat we inmiddels wel hebben, is een voortdurende spanning en onzekerheid in ons leven die onze relatie niet ten goede komt. We zijn constant bezig met onze kinderwens en de teleurstelling als we toch weer niet in verwachting zijn, is slopend. Ik word er kribbig van, Menno keert in zichzelf. Bij vlagen lijkt het een koude oorlog bij ons thuis. Op andere momenten lijken we weer te beseffen dat niemand ons begrijpt, behalve wij elkaar, en dat zorgt juist voor een enorme connectie. Ik heb ook moeite met andere kinderen. Iedereen om me heen lijkt zwanger en als er weer een vriendin is bevallen, moet ik mezelf oppeppen om op kraambezoek te gaan en blij te zijn. Als mijn zusje klaagt over hoe druk het is met drie kleintjes, wil ik wel tegen haar schreeuwen dat ze het tenminste druk kán hebben met haar kinderen.

Kortom: ik word hier geen leuker mens van. En ik ben inmiddels op een punt gekomen dat ik niet weet of ik het trek om nog een keer teleurgesteld te worden…Er zijn nog twee cryo’s over, twee kleine, ingevroren embryo’s die misschien onze baby kunnen worden. Maar ik twijfel of ik ze wil laten terugplaatsen. Steeds vaker denk ik: laat maar zitten. Ik geloof bijna niet meer dat een kind al dit verdriet kan ‘goedmaken’. En er zijn zat andere manieren om je liefde kwijt te kunnen. We hebben in Nederland een tekort aan pleegouders. Ik heb wel geprobeerd daar met Menno over te praten, maar die leek daar niets van te willen weten. ‘Ik wil een kind van mezelf en dat komt heus goed,’zei hij. Maar ja, dat was bij ivf-poging één. Ik ga er nog eens over beginnen, want zo kan het niet meer. En wat hebben we eraan om te blijven proberen een kind te krijgen als dat ons alleen maar uit elkaar drijft?’

Ook iets op te biechten? Stuur dan een mailtje naar flair@sanoma.com.

Volg jij onze huishoudpagina al? Hier vind je al onze huishoudtips handig op een plek: www.facebook.com/flairathome

Beeld: Shutterstock

Shoppen is altijd een goed idee