Je bent hier: Home > Opgebiecht > Opgebiecht: ‘Ik heb € 500 uit de voorraadbus van mijn oma gepakt’

Opgebiecht: ‘Ik heb € 500 uit de voorraadbus van mijn oma gepakt’

Opgebiecht
Opgebiecht: ‘Ik heb € 500 uit de voorraadbus van mijn oma gepakt’

Ellen (34): “Mijn oma zit al zeker 15 jaar in een verzorgingstehuis. Ze is in de 90 en heeft soms nog een goede dag, maar 9 van de 10 keer herkent ze me niet meer. Ik bezoek haar elke week, want ik probeer het gat op te vullen dat is ontstaan sinds mijn moeder is gestorven. Alleen: nu zit ik met een enorm schuldgevoel, omdat ik geld van mijn oma heb gestolen. Ik zag op dat moment geen andere uitweg. 

Het is zeker niet uit schuldgevoel dat ik mijn oma zo vaak bezoek, ik ben altijd gek op mijn oma geweest. Ze heeft alzheimer en dat is heel verdrietig om te zien. Ze kan pijnlijk verward zijn, maar ze is ook echt al oud. Als ik bij haar ben, doet ze nooit boos. Dat schijnt ze tegen de verpleging wel te doen, maar ik heb gelukkig nog nooit zo’n woedegolf over me heen gekregen. Meestal weet ze niet wie ik ben, een enkele keer noemt ze me Angela – zo heette mijn moeder – of ze spreekt me aan met  ‘mevrouw’. Als ik wegga en haar 3 zoenen geef, zegt ze weleens: ‘Ik vind u een aardige dame, dank u.’  Dat is hartverscheurend, toch? Des te erger is het dat ik iets heb gedaan waar ik erg veel spijt van heb: geld van haar stelen.

‘Mijn oma is nog van de generatie ‘geld in een oude sok’’

Mijn oma vertelt me altijd alles, dus ik weet waar ze haar sieraden en geld verstopt. Ooit heeft ze me gezegd: dan weet jij het ook, als ik nog eens in de war ga raken. Dat was ze toen al, maar ze had een goed moment. Het is natuurlijk niet verstandig om veel cash geld in huis te hebben, ook niet in zo’n verzorgingstehuis, maar mijn oma is nog van de generatie ‘geld in een oude sok’. De bank vertrouwt ze niet en het liefst zou ze al haar geld in haar hoofdkussen stoppen. Ze heeft ook ooit een flink bedrag opgenomen, omdat ze geen uitvaartverzekering heeft. In een bepaalde voorraadbus, achter in een kast, zit een paar duizend euro. Ik vind dat niet handig, maar die beslissing heeft ze ooit nog in volle gezondheid genomen. Daar was mijn moeder, die al 7 jaar dood is, zelfs nog bij betrokken. Nou kon op dat moment natuurlijk niemand bedenken dat mijn oma mijn moeder zou overleven, dit was eigenlijk een afspraak tussen hen beiden. Ik ben, denk ik, de enige die weet dat het geld in de kast ligt en waarvoor het is bedoeld. Ik wist het al van mijn moeder, maar mijn oma heeft het me dus later zelf ook verteld. Haar sieraden bewaart ze op een andere plek. Ze zei me dat ze uiteindelijk allemaal voor mij zouden zijn. Dat zal best, ik ben haar enige kleinkind. Niet dat ik daarop zit te wachten. Integendeel, die sieraden interesseren me niet. Dat geld hield me wel bezig. 

‘Er is niemand die het te weten kan komen, want er is er dus geen mens die van dat geld afweet’

Het is nu al zeker 2 jaar geleden dat mijn wasmachine het begaf. Een nieuwe wasmachine was een uitgave die ik me op dat moment echt niet kon veroorloven. Ik heb toen € 500 uit de envelop in de voorraadbus van mijn oma gepakt. Daarvan heb ik een wasmachine gekocht. Niemand weet dat, ook oma niet. Er is ook niemand die het te weten kan komen, want er is er dus geen mens die van dat geld afweet. Het was een soort paniekreactie. Ik moest een was-machine hebben en had geen cent te makken (nog steeds niet trouwens, ik kom elke maand maar nét uit). En het was ook een beetje in mijn oma’s voordeel. Regelmatig doe ik een wasje voor haar, omdat het in het tehuis zo lang duurt voordat ze haar was terugkrijgt.

Lees ook
Opgebiecht: ‘Ik drink zo veel dat ik soms een hele nacht kwijt ben’

Ik weet dat ik het zo voor mezelf goed wil praten, terwijl het vreselijk is wat ik heb gedaan. Ik denk er elke dag aan. Als ik het geld had, zou ik het meteen terugleggen, maar ik kom rond van een minimumloon en dat is krap. Je denkt misschien: waarom heb je haar niet gewoon om geld gevraagd? Dat kan niet, want ze weet meestal niet wie ik ben. Ik denk dat ze zich er niet eens meer van bewust is dat dat geld er ligt. Nee, oma gaat dit nooit merken. Soms heeft ze een goede dag en denk ik: zal ik het vertellen? Ik zou van mijn schuldgevoel af zijn. Maar ik durf het gewoon écht niet.”  

Dit artikel komt uit Flair 29-2019, de editie die van 17 t/m 24 juli 2019 in de schappen ligt. Wil je ‘m liever laten bezorgen? Bestellen kan hier.

Tekst: Valerie van der Meer | Beeld: iStock