Je bent hier: Home > Opgebiecht > Opgebiecht: ‘Ik ben dol op kinderen, maar hij heeft twee monstertjes’

Opgebiecht: ‘Ik ben dol op kinderen, maar hij heeft twee monstertjes’

Opgebiecht
Opgebiecht: ‘Ik ben dol op kinderen, maar hij heeft twee monstertjes’

Milou (28): ‘Jeroen en ik hebben elkaar leren kennen via Tinder. Nooit had ik vooraf kunnen bedenken dat ik daar een serieuze relatie aan over zou houden, maar toen wij elkaar voor het eerst ontmoetten, was duidelijk dat er meer in zat dan een vluchtige date. Inmiddels zijn we al een jaar samen en wordt het alleen maar leuker. Eigenlijk is alles top aan Jeroen… behalve zijn kinderen.

Lees ook: Opgebiecht: ‘Ik had een bijbaan in de porno-industrie’

Jeroen is iets ouder dan ik, 32. Hij is een van de meest eerlijke en open mensen die ik ken. Tijdens onze eerste date vertelde hij gelijk alles over zichzelf. Hij maakte er geen geheim van dat hij twee dochtertjes had van bijna drie en anderhalf. Ook vertelde hij over zijn relatie met hun moeder, hoe het was stukgelopen en dat hij dat jammer vond. Hij had het graag anders gezien. Dat sprak me aan in hem. Geen verborgen agenda’s. Hij was open en ik vond hem ook gewoon een lekker ding, daar kan ik eerlijk over zijn. Aan de andere kant schrok ik eigenlijk ook wel een beetje, hij was al zo veel verder dan ik. Volwassener, met meer verantwoordelijkheden. Bij een gezin, kinderen en trouwen dacht ik nog aan ‘later’. Gelukkig is Jeroen niet verbitterd doordat zijn vorige relatie is misgelopen. Hij gelooft nog steeds in de liefde en voordat wij elkaar ontmoetten, was hij ook al flink aan het daten. Tussen ons klikte het supergoed en eigenlijk waren we allebei op slag klaar met Tinder. Jeroen en ik zijn veel samen, dat loopt gewoon zo. We zijn allebei blijer als we elkaar ’s avond na het werken weer zien. Waarschijnlijk gaan we volgend jaar samen op zoek naar een woning. Maar hij heeft natuurlijk wel twee kinderen en die kosten ook tijd. Hij heeft goed contact met zijn ex – zij werkt niet en de kinderen gaan nu nog niet naar school. Eén vaste dag in de week heeft hij de kinderen en soms ook in het weekend. Ze gaan er goed mee om, er is geen strijd tussen hem en zijn ex. Maar die kinderen zijn echt onmogelijk! Ik ben dol op kinderen en normaal ook goed met ze, maar hij heeft twee monstertjes. Vreselijk druk, vragen altijd alle aandacht op en ze huilen heel, héél veel. Het is dat ik denk dat ze er nog te jong voor zijn, maar ik zou bijna denken dat hun moeder ze tegen mij heeft opgezet. Ze doen zo lelijk tegen me, ik kan echt niks goed doen.

”Deze kinderen maken mij aan het twijfelen of ik überhaupt nog wel moeder wil worden”

Jeroen zegt dat het allemaal wel meevalt en dat ze nog jong zijn en dat ze ongetwijfeld wat hebben meegekregen van de spanningen thuis. Zal wel, maar ik zie er elke keer torenhoog tegenop als ze weer komen. Die wekelijkse dag dat ze bij hem zijn, ben ik daar meestal niet. Vaak plan ik juist dan iets met vriendinnen zodat ik ze kan ontlopen. Die meiden zijn ook zo eenkennig, ik kan er lastig mee omgaan. Zolang Jeroen er is, lijkt er niks aan de hand. Maar hij kan zijn kont niet keren of er wordt weer gekrijst. Verlatingsangst, zegt mijn beste vriendin. Feit is dat ik maar beter uit hun buurt kan blijven. Het voelt alsof ik de belichaming van het kwaad ben. Toen de oudste een keer een hap eten naar mijn hoofd gooide, werd ik zo kwaad dat ik gefrustreerd uitriep tegen Jeroen: ‘Ik wil nooit kinderen van jou!’ Dat was heel fout en dat realiseerde ik me meteen. Jeroen werd niet eens kwaad, maar ik zag dat er veel door zijn hoofd schoot. Het was een kutopmerking en ik heb mijn excuses aangeboden, maar er zit wel een kern van waarheid in. Deze kinderen maken mij aan het twijfelen of ik überhaupt nog wel moeder wil worden. Twee van zulke ettertjes zouden mij gek maken. Jeroen realiseert zich niet dat ik er erg tegenop zie als zijn meisjes komen, want hij is dol op ze. Op tweede kerstdag is het weer zo ver, precies op de dag dat we kerst vieren bij míjn ouders. Dan moeten ze dus mee… Natuurlijk heb ik gekeken of we het anders konden plannen, maar dat lukte niet. Ik heb het er al met mijn moeder over gehad en zij zegt dat ik me niet druk moet maken: we leggen ze te slapen en het komt wel goed komt, denkt ze. Zelf overweeg ik nog of ik de smoes van een migraineaanval ga inzetten.’

Dit verhaal komt uit Flair 51-52, die nu in de winkel ligt. Ook iets op te biechten? Stuur dan een mailtje naar flair@sanoma.com.

Interview: Valerie van der Meer | Beeld: iStock

Shop de leukste items: