Je bent hier: Home > Relaties & opgebiecht > Opgebiecht: ‘Ik heb echt he-le-maal niks met kinderen’

Opgebiecht: ‘Ik heb echt he-le-maal niks met kinderen’

Relaties & opgebiecht
Opgebiecht: ‘Ik heb echt he-le-maal niks met kinderen’

Barbara (29): “Dit zal op veel vrouwen raar overkomen, maar het is waar: ik heb niks met kinderen. Sterker nog: ik heb een hekel aan kinderen. Altijd gehad ook. Toen ik zelf klein was en mijn vriendinnetjes met poppen speelden, vond ik dát zelfs al stom. Op zich niet erg, maar nu vriendinnen om me heen zwanger raken en de eerste baby’s geboren zijn, weet ik niet zo goed wat ik ermee aan moet.

Het is helemaal geen ramp, iedereen zijn ding natuurlijk. Voor mezelf heb ik er nooit aan getwijfeld of ik ‘later’ kinderen zou willen. Nee! Had je het me gevraagd toen ik 10 was, dan had je al een ‘nee’ gehoord, op mijn 20ste wilde ik ze ook niet en nu nog steeds niet. Dat blijft zo, dat weet ik zeker. In mijn relaties ben ik daar altijd eerlijk in geweest. Als het ooit al zo serieus was dat er over de toekomst nagedacht werd, gaf ik meteen aan dat ik nooit moeder zou worden. Dat is niet vaak gebeurd, met mijn huidige vriend meegerekend heb ik het 3 keer verteld. Ik wil er niet omheen draaien en ik houd van duidelijkheid. David, mijn vriend, en ik zitten op een lijn, hij wil ook geen kinderen. We zijn allebei zeker van onze zaak, dus dat zal nooit tussen ons in komen.

‘Op kraambezoek moeten: gatverdamme, wat haat ik dat!’

Maar weet je wat het nu is? Ik zit duidelijk in de leeftijdsgroep dat bijna alle mensen bloedjeserieus met kinderen bezig zijn. Echt, volgens mij houdt het iedereen in mijn omgeving bezig. We hebben best veel vrienden en er zijn bij onze vrienden ook al wel wat kinderen geboren, wat dus betekent dat je op kraambezoek moet. Gatverdamme, wat haat ik dat! Ik weet dat ik het daar nog veel moeilijker mee heb dan David, die weet zich nog wel een houding te geven. Maar ik vind het vreselijk. Ik heb geen idee wat ik moet zeggen als ik een baby onder ogen krijg. De waarheid kan ik nooit zeggen, dus ik lul maar mee met anderen: ‘Agossie, wat een lief koppie, dat lachje, wat een leuk mutsje heeft ze op…’ 

‘Voor je het weet kotsen ze je onder’

Dat soort dingen. Daar moet je ook nog mee uitkijken, want voor je het weet, krijg je zo’n kind in je armen gepropt. ‘Kijk uit voor het hoofdje!’ roept de trotse vader of moeder daar dan bij. Hállo, vraag ik erom? Ik heb helemaal geen zin om met zo’n baby in mijn armen te zitten en te doen of het een wereldwonder is. Je moet nog goed opletten ook, want voor je het weet kotsen ze je onder. David houdt zich dan beter staande dan ik. Hij is de enige die weet dat ik op zo’n moment in een soort paniek raak. Hij kent me door en door en als het even kan, helpt hij me meteen. Hij neemt zo’n kind dan van me over, ziet mijn opluchting en geeft de baby zodra hij kan terug aan een ouder. Thank god for that! 

Lees ook
Opgebiecht: ‘Het klinkt misschien raar, maar ik ben zo blij dat mijn opa dood is’

Vooral bij goede vriendinnen die ik al heel lang ken, vind ik het lastig. Weet je, je hóeft natuurlijk niet op kraambezoek, dus als het even kan ga ik niet. Dan stuur ik een leuke knuffel op, kaartje erbij, klaar. Maar dat kun je niet bij iedereen maken, vriendinnen die je kent van de middelbare, bij hen moet je gewoon langs. Een keertje op bezoek gaan, dat kan ik best opbrengen. Ik haat het, maar doe het wel. Maar wat moet ik met een babyshower?! Fuck off! Wees blij dat dat kind er nog niet is en ga lekker mee de kroeg in, zou ik denken. Dan drinkt de aanstaande moeder maar een avondje alcoholvrij bier of fris. Nou ja, het mag duidelijk zijn: ik heb er niks mee en voel er niets voor. Ook begrijp ik niet waarom ik naar een verjaardag van een kind van vrienden zou moeten als dat kind een paar jaar oud wordt. Hoezo? Nodig me liever niet uit. Ik kom wel naar het feestje van de ouders, stukken gezelliger. Ja, ik vind het raar dat jonge ouders niet inzien dat niet iedereen is zoals zij zijn. Nee, niet iedereen is geïnteresseerd in je kind. Niet iedereen krijgt er warme gevoelens van. Niet iedereen voelt zich op zijn gemak bij kinderen. Probeer je gewoon eens te verplaatsen in iemand die er anders over denkt.”

Dit artikel komt uit Flair 35-2019, de editie die t/m 2 september 2019 in de schappen ligt. Wil je ‘m liever laten bezorgen? Bestellen (of nabestellen) kan hier.

Tekst: Valerie van der Meer | Beeld: iStock