Je bent hier: Home > Opgebiecht > Opgebiecht: ‘Niemand weet dat ik abortus liet plegen’

Opgebiecht: ‘Niemand weet dat ik abortus liet plegen’

Opgebiecht
Opgebiecht: ‘Niemand weet dat ik abortus liet plegen’

Fabienne (29): “Ik kan het me nog precies herinneren, hoewel het al 6 jaar geleden is. Ik heb me nooit eenzamer gevoeld als op die dag. In mijn eentje ging ik naar de abortuskliniek. Ik wilde per se geen kind en heb het aan niemand verteld. Zelfs niet aan mijn moeder of aan mijn ex, die de vader was. Ik had geen idee dat het me nog zo lang zou bezighouden. Dagelijks denk ik nog aan mijn ongeboren baby.

Het was een ongelukje. Ik had een vaste relatie in die tijd en ik was gewoon aan de pil. Toch ben ik zwanger geraakt, wat je natuurlijk niet verwacht. Ik heb er niet eens over na hoeven denken en heb meteen besloten dat ik het aan niemand zou vertellen. Ik weet niet hoe mijn ex gereageerd zou hebben, het zou goed kunnen dat hij best open had gestaan voor het ouderschap. Ook al waren we nog jong, het zag er wel naar uit dat wij samen zouden blijven en ‘later’ zouden trouwen en kinderen krijgen. Maar toen was ik er in elk geval niet aan toe.

‘Achteraf gezien had ik haar steun toen best kunnen gebruiken’

Ik heb een afspraak gemaakt bij een abortuskliniek en daar ben ik heengegaan zonder dat iemand het wist. Ik schaamde me ervoor, hoewel het niet mijn schuld was. Ik had geen zin in de meningen van anderen. Ik ben op zich heel close met mijn moeder, maar als ik haar had verteld dat ik zwanger was en het kindje weg zou laten halen… Geen idee hoe ze daarop zou reageren. Het is alsof je haar lekker maakt met ‘je wordt oma… o nee, toch niet’. Dat wilde ik niet en dus ging ik alleen. Achteraf gezien had ik haar steun toen best kunnen gebruiken. Eigenlijk stelde het verder niets voor, je staat zo weer buiten. Op dat moment voelde ik me enorm opgelucht. Ik was niet eens beroerd of misselijk, of aan het twijfelen. Het was goed zo.

Toch heeft die beslissing achteraf een veel grotere impact gehad dan ik ooit had kunnen bedenken. Het was niet: klaar, afgerond, nooit meer aan denken. Dat had ik verwacht, maar ik dacht er juist best vaak aan. In die tijd zelf, zo van: nu zou ik 6 maanden zijn. Maar juist ook nog later. Ik denk dat er veel meer een moedertje in mij schuilde dan ik wist. Het is vast niet slim, maar ik ben over mijn kind gaan fantaseren. Ik dacht dat het een meisje zou worden, heb haar een naam gegeven: Evi. Ik heb zelfs een datum in mijn hoofd als haar verjaardag. Stom, hè? Mijn leven had in elk geval een heel andere wending gekregen, als ik toen had besloten voor de baby te gaan.

’Ik ben zo bang dat ik nooit moeder zal worden. Als een soort straf voor toen’

Het is allemaal achteraf praten, want ik wist zeker dat ik er toen niet klaar voor was. Ik heb nu geen spijt, maar het verbaast me dat het me nog bezighoudt. Mijn ex en ik zijn al 3 jaar uit elkaar en ik heb een nieuwe liefde. Dat is nog maar kort, maar ik denk wel dat het tussen ons serieuzer zal worden. Voorzichtig hebben we ook al over onze toekomst gesproken. We wonen nog niet samen, over een jaar zou dat best anders kunnen zijn. Joeri, mijn nieuwe vriend, is dol op kinderen. Ik wil ook graag kinderen en hij lijkt me een geweldige vader, maar dat is heel erg op de zaken vooruit lopen. Ik kan soms een beetje te ver gaan in mijn gedachten, dan denk ik: stel nou dat ik nooit meer zwanger word?

Dan is het dus mijn eigen schuld dat ik geen moeder ben, want Evi had al vijf kunnen zijn. Ze past niet eens in mijn leven op het moment, ik werk, heb veel leuke dingen te doen in mijn vrije tijd en ik geniet volop van Joeri. Als ik ooit moeder word, dan wil ik er helemaal voor gaan. Minder werken, Joeri misschien ook wel een papadag, en buiten de hulp van opa’s en oma’s geen opvang. Ik ben alleen zo bang dat ik nooit meer moeder word, dat er toch een god of zo bestaat, die mij zal straffen voor die abortus. Dat ik het ergens niet waard ben om moeder te worden, omdat ik er toen niet voor openstond. Ik zou die gedachte zo graag voor altijd weg willen stoppen, maar het lukt niet. Misschien pas als ik ooit weer zwanger word. Áls, ja…”

Dit artikel komt uit Flair 21. Deze editie ligt vanaf 22 mei in de winkels. Wil je ‘m liever laten bezorgen? Bestellen kan hier.

Beeld: iStock