Je bent hier: Home > Opgebiecht > Opgebiecht: ‘Ik vind mijn dochter leuker dan mijn zoon’

Opgebiecht: ‘Ik vind mijn dochter leuker dan mijn zoon’

Opgebiecht
Opgebiecht: ‘Ik vind mijn dochter leuker dan mijn zoon’

Maria (35): ‘Ik mag dit eigenlijk niet hardop zeggen, maar ik kan er niet omheen. Ik heb twee kinderen, Isa van 7 en Finn van 5. Natuurlijk ben ik gek op ze en kunnen ze allebei rekenen op mijn onvoorwaardelijke liefde. En toch merk ik dat ik Isa leuker vind. Makkelijker, socialer en gezelliger. Ik schaam me ervoor het toe te geven, maar ik merk dat ik haar een beetje voortrek.’

Lees ook: Opgebiecht: ‘Ik heb het gedaan met mijn oom’

‘Willem en ik zijn allebei gek op onze kinderen. Ik had er nóg wel 2 gewild, maar dat zit er door ziekte niet meer in. Gelukkig hebben we 2 prachtige, gezonde kinderen. Toen Isa werd geboren, waren we de koning te rijk. Wat waren we verliefd op haar, niet normaal. Isa is thuis geboren, na een snelle bevalling. Ik vond mijn zwangerschap een fijne tijd, ik was er niet beroerd van, maar voelde me juist lekker. Willem en ik waren direct dol op haar, op ons verse ouderschap en op elkaar. Ze was ook een makkelijke baby. Ze sliep ’s nachts al vrij snel redelijk door en was ons nooit tot last. Isa was en is een heel makkelijk kind. Altijd lachen, vrolijk. Op de een of andere manier lijkt ze de hele omgeving te beïnvloeden als zij in de buurt is. Ze straalt zo veel moois uit en het lijkt of iedereen meteen van haar houdt. Haar eerste jaren waren de gelukkigste van mijn leven. 

Toen ik voor de 2de keer zwanger raakte, was ik over the moon. Nog zo’n schatje erbij! De zwangerschap verliep goed, maar de bevalling ging moeizaam. Die vond dit keer in het ziekenhuis plaats en duurde heel erg lang. Toen Finn er eindelijk was en bij mij werd neergelegd, was ik zo uitgeput dat ik niet eens meer blij kon zijn. Kapot was ik, wat een horrorbevalling. Soms denk ik dat het toen al is misgegaan. Dat hij en ik een verkeerde start hebben gemaakt.

‘Ik merk in alles dat ik nog doller ben op Isa’

Je voelt het al aankomen: Finn was niet zo’n makkelijke baby. Hij huilde veel meer dan we gewend waren met Isa. De nachten waren lastiger, we moesten er vaak uit en dat had natuurlijk impact. Ook op Willem hoor, maar die ging er beter mee om. Ook dit keer was hij tot over zijn oren verliefd op de baby. Ik toch iets minder. Begrijp me niet verkeerd, ik ben dol op Finn en zou mijn leven voor hem geven. Maar ik merk in alles dat ik nog doller ben op Isa. Ze is en ze blijft zo’n makkelijk kind. Waar Finn nog weleens alle energie uit me kan slurpen, krijg ik van Isa een energy boost. Het kost me geen enkele moeite om haar te begrijpen. Ze is heel zoet en voorspelbaar. En als iets niet mag, dan doet ze het niet. We lijken ook qua karakter op elkaar, ze is een beetje een mini-me.

Finn is soms een ongeleid projectiel. Druk en veel meer een deugniet. Je ziet het soms al aan de blik in zijn ogen: dit gaat verkeerd. Ik moet veel meer op hem letten. En waar Isa zichzelf prima kan vermaken, vraagt hij meer aandacht. Hij is niet goed in alleen zijn, maar daarentegen veel minder van het knuffelen dan Isa. Zij komt soms op je af, hangt even om je nek en gaat weer verder met spelen. Dan smelt ik. Zoiets zal Finn nooit doen. Sterker nog, als je hem even lekker wilt oppakken en huggen, komt er een frons op z’n hoofd die smeekt: laat me los. Ik hoorde van de juf op school dat hij ook niet makkelijk vriendjes maakt. Dat verbaast me niet, hij heeft iets stugs over zich. Ik wil beslist niet laten merken dat Isa mijn voorkeur heeft. Zelfs niet aan mijn man, want ik schaam me er echt voor. Ik probeer ze gelijk te behandelen, maar ik moet toegeven dat ik bijvoorbeeld veel meer kleding koop voor Isa. En als Isa iets wil, ben ik geneigd daar eerder aan toe te geven dan wanneer Finn iets vraagt.

Ik weet dat er niemand is die dit doorheeft. En als ik zie hoe goed Willem met beide kinderen is, ben ik daar alleen maar heel dankbaar voor en weet ik dat Finn ook niets tekort komt. Ik moet er niet aan denken dat Finn later ontspoort, omdat hij bijvoorbeeld niet genoeg aandacht of moederliefde heeft gehad, want dat zou dan mijn schuld zijn.’

Dit verhaal komt uit Flair 5, die nu in de winkel ligt. Ook iets op te biechten? Stuur dan een mailtje naar flair@sanoma.com.

Interview: Valerie van der Meer | Beeld: iStock

Shop de leukste items: