Je bent hier: Home > Relaties & opgebiecht > Opgebiecht: ‘Die angst om ziek te worden overheerst alles’

Opgebiecht: ‘Die angst om ziek te worden overheerst alles’

Relaties & opgebiecht
Opgebiecht: ‘Die angst om ziek te worden overheerst alles’

Emilie (33): “Mijn moeder stierf toen ik 16 was. Ik weet er nog alles van. De angsten die ze had, de opnames in het ziekenhuis en hoe ziek ze was. Ze had kanker en wist dat ze niet meer beter zou worden. Jaren later ben ik getest en is tijdens een erfelijkheidsonderzoek gebleken dat ik erfelijk belast ben. Sindsdien ben ik bang, maar ik blijf het wegstoppen.”

“Misschien heb ik de dood van mijn moeder nooit goed verwerkt. Ik ben geen prater en ben dat ook nooit geweest. De reden dat ik het nu vertel is dat ik weet dat er iets moet veranderen in mijn zwijgzame gedrag. Ik heb een goede relatie met Max, al jaren. In het verleden hebben we het al vaker over kinderen gehad. Hij zou heel graag vader worden en als ik eerlijk ben: ik zou graag moeder worden. Maar ik ben zo bang, in eerste instantie voor mezelf. Ik ben nu nog niet zo oud als mijn moeder toen ze ziek werd, maar het komt wel steeds dichterbij. Max weet wel dat mijn moeder is overleden aan kanker, maar ik heb hem nooit verteld dat ik ook erfelijk belast ben. Stom natuurlijk, want ik snap best dat je je angsten beter kunt delen. Dit is struisvogelpolitiek, kop in het zand dus, niks aan de hand.”

‘Het idee van leef nú- je weet tenslotte nooit wat je te wachten staat’

“De enigen die weten van het erfelijkheidsonderzoek zijn mijn vader en oudere zus. Zij bleek gelukkig niet erfelijk belast. De kans dat ik kanker krijg, is dus hoger dan gemiddeld. Ik vind dat niet iets om mee te koop te lopen, ik wil niet dat mensen zich zorgen maken. Inmiddels ben ik wel zo lang met Max samen dat hij het allang had moeten weten, zelfs jaren geleden al. Het hem vertellen bleef ik maar uitstellen, ik was altijd op zoek naar een excuus waarom het niet uitkwam. Ik praat sowieso liever niet over de dood van mijn moeder, hij respecteert dat. Nu de kinderwens bij hem groeit, weet ik dat uitstellen niet meer kan. Ik moet hem mijn grootste geheim en mijn diepste angst vertellen. Weet je, ik houd er altijd rekening mee dat ik ooit ziek zal worden. Er is gewoon een redelijke kans dat ik, net als mijn moeder, niet oud word. Dat heeft ook iets positiefs, het idee van leef nú – je weet tenslotte nooit wat je te wachten staat. Maar het negatieve overheerst bij mij: die voortdurende angst. Als ik me niet goed voel, denk ik niet: een griepje, het is met een paar dagen vast weg. Ik denk: zie je wel, dit is het moment! En dat maakt me elke keer hartstikke bang. Nou kan ik daar mee leven. Ik heb er bewust voor gekozen om het stil te houden, omdat ik niet zit te wachten op de meningen van anderen. Maar er gaat geen dag voorbij dat ik er niet aan denk.”

Lees ook
Opgebiecht: ‘Na de eerste klap zei hij dat het nooit meer zou gebeuren’

“Ik weet zeker dat Max zich kapot schrikt als ik het vertel. Maar hij heeft er recht op, dus ik moet het doen. Mijn angst zit zo diep dat ik er ook aan twijfel of ik wel moeder wil worden. Ik zou het afschuwelijk vinden om een kind, of zelfs 2, te hebben als ik ziek word. Het idee dat ze hun moeder misschien jong verliezen… ik kan daar niet mee dealen. Dat betekent niet dat ik geen vertrouwen heb in Max. Als ik hem vergelijk met mijn eigen vader, dan weet ik dat hij zich er uiteindelijk doorheen zal slaan. Mijn vader heeft het ook prima gedaan, moet je je voorstellen: in je eentje en dan met 2 puberende dochters! Gelukkig vond mijn vader een nieuwe liefde en dat zou ik Max ook gunnen. Ik weet heus wel dat de medische wereld alweer stukken verder is, wie weet ga ik er straks niet eens meer dood aan. Maar wat voor mij nu het zwaarst weegt, is het idee dat ik een kindje krijg dat later misschien ook erfelijk belast blijkt te zijn. Dat komt dan door mij. Ik vraag me oprecht af of ik dat kan maken? Uit ervaring weet ik dat het een enorme last is om te weten dat je erfelijk belast bent. Wat moet zwaarder wegen: mijn kinderwens of de levensvreugde van mijn kind? Zware kost, ik weet het. Eerst maar eens met Max praten, ik hoop dat hij begrijpt waarom ik dit heb verzwegen. Ik mag hem hier niet langer buiten houden.”

Dit artikel komt uit Flair 12. Deze editie ligt nu in de winkels. Wil je ‘m liever laten bezorgen? Bestellen kan hier

Shoppen is altijd een goed idee