Je bent hier: Home > Relaties & opgebiecht > Opgebiecht: ‘Aangeschoten stapte ik in de auto. En dat ging fout’

Opgebiecht: ‘Aangeschoten stapte ik in de auto. En dat ging fout’

Relaties & opgebiecht
Opgebiecht: ‘Aangeschoten stapte ik in de auto. En dat ging fout’

Liv (28): “Het is nog niet zo lang geleden gebeurd: met te veel wijn op ben ik in de auto gestapt. Ik was ervan overtuigd dat het goed zou gaan, want ik merkte niks van die paar glaasjes. Toch verliep de rit niet vlekkeloos: onderweg raakte ik een andere auto. Die stond ergens geparkeerd, ik had hem moeten zien. Gelukkig gebeurde het ver van waar ik woon. Ik ben snel doorgereden en kan alleen maar hopen dat niemand het heeft zien gebeuren.

Ik had een reünie van de hockeyclub waar ik tot een paar jaar geleden speelde. Het was in de plaats waar mijn ouders nog wonen. Zelf woon ik inmiddels al vijf jaar in de stad, ongeveer drie kwartier rijden daarvandaan. Meestal als er zulke avondjes zijn, ga ik er heen met een vriendin. Zij was op vakantie, en kon niet mee. Dat hield mij niet tegen om te gaan, maar waar we normaal bijvoorbeeld samen met de trein reizen of een slaapplaats regelen in de buurt, besloot ik even heen en weer te rijden.

Ik had toch niet zo veel zin om door te halen, ik ging met het idee van: even een wijntje, paar bitterballen, iedereen kort spreken en weer naar huis. Stom, want als ik er nu over nadenk, gaan die avondjes altijd anders. Ik zal er niet omheen draaien: het is meestal best zuipen. Op zich kan ik dat ook prima laten, dus ik begon de avond braaf op water. Uiteindelijk nam ik een wijntje omdat ik voorlopig toch nog niet in de auto zou zitten. En als je dan eenmaal met een wijnglas in je handen staat, wordt dat best snel vervangen door een nieuwe of let je even niet op en is het glas weer tot het randje gevuld. Ja, ik had meer gedronken dan ik had moeten drinken, maar ik voelde er echt niks van. Het was een leuke avond, maar ik zou het niet te laat maken. Een vriendin zei dat ik moest blijven en dat ik bij haar zou kunnen crashen. Lief, maar ik had in mijn hoofd om naar huis te gaan en daar hield ik het bij.

‘Ik ben eerder dan anders afgetaaid, in de auto gestapt en bij de club weggereden. Dat ging snel fout’

Ik was zeker niet dronken, maar zat misschien wel tegen aangeschoten aan. Ik ben eerder dan anders afgetaaid, in de auto gestapt en bij de club weggereden. Dat ging snel fout. Niet ver van de club vandaan reed ik door een straat met aan één kant een hele rij geparkeerde auto’s. Ik heb de allerlaatste met mijn rechtervoorkant geraakt. Tegen de lamp of bumper van die auto, linksvoor. Ik schrok me kapot, remde, maar realiseerde me tegelijkertijd dat daar shit van kon komen. Ik had gedronken. Dus ik stond wel meteen op mijn rem, maar dat schoot ook door mijn hoofd en daarom ben ik doorgereden. Straat uit en weg daar. Pas toen ik op de snelweg zat, werd ik rustiger. Wat moest ik nu?

‘Ik kon toch moeilijk de politie bellen met het risico mijn rijbewijs kwijt te raken?’

Ik heb mijn auto op de eerste de beste parkeerplaats gezet om te kijken wat de schade was. Die viel me mee, maar aan mijn auto was duidelijk te zien dat ik iets had geraakt. Het leek op een schaafwond: niet gedeukt, wel beschadigd. Natuurlijk wist ik dat die andere auto dat ook moest hebben, maar wat kon ik doen? Ik kon toch moeilijk de politie bellen met het risico mijn rijbewijs kwijt te raken? Ik schaam me ervoor, maar ik ben naar huis gereden en heb het niemand verteld. Gelukkig kwam ik goed thuis, vond ik een parkeerplek en ben ik snel naar binnen gegaan. Ik was onrustig, voelde me er slecht bij. Nu nog steeds. Ik weet precies waar het gebeurd is, maar ben niet teruggegaan. Het is in Het Gooi, in een dorp waar iedereen elkaar kent. Daar ga ik toch niet bekennen dat ik een auto heb geraakt? Mijn ouders zouden me vermoorden!

Lees ook:
Opgebiecht: ‘De seks met mijn nieuwe vriend is slecht’

Inmiddels ben ik met mijn auto door de wasstraat gegaan, in de hoop dat het zou meevallen. Dat was niet zo, m’n auto is echt beschadigd. Het poetsen maakte het er niet beter op. Op zich interesseert dat me niet, maar ik ben als de dood dat iemand het heeft gezien. Hoewel ik het dan waarschijnlijk al wel had gehoord. Toch word ik heel onrustig van die gedachte en ik heb ook helemaal geen vrede met mijn gedrag. Maar met de billen bloot? Nee, ik hoop ermee weg te komen.”  

Dit artikel komt uit Flair 25-2019, de editie die van 19 t/m 25 juni 2019 in de schappen ligt. Wil je ‘m liever laten bezorgen? Bestellen kan hier.

Tekst: Valerie van der Meer | Beeld: iStock

Shoppen is altijd een goed idee