Je bent hier: Home > Relaties & opgebiecht > Opgebiecht: ‘Ik ben bang dat ik paranormaal begaafd ben’

Opgebiecht: ‘Ik ben bang dat ik paranormaal begaafd ben’

Relaties & opgebiecht
Opgebiecht: ‘Ik ben bang dat ik paranormaal begaafd ben’

Merel (28): “Nooit eerder heb ik erover gesproken, omdat ik het zelf niet kan verklaren. Ik heb, denk ik, iets paranormaals of ik ben hooggevoelig of wat dan ook. Ik heb namelijk van die voorgevoelens die áltijd uitkomen. Ik vind dat verwarrend en beangstigend, want het is vaak niet leuk: ziekte, ongelukken… Het liefst zou ik het diep wegstoppen, maar dat lukt me niet.

Paranormaal begaafd

Ik zal een voorbeeld geven, want ik snap dat het vaag klinkt. Dit is vijf jaar geleden gebeurd. Een goede vriendin vertelde me dat ze haar motorrijbewijs wilde halen. Ze was enthousiast en polste of ik dat ook niet zag zitten, dan konden we samen lessen. Maar ik had er vanaf het eerste moment waarop zij erover begon, al een vervelend gevoel bij. Alles in mij riep ‘nee’. Ik zei haar dat ik motorrijden niet leuk genoeg vond om het zelf te doen en dus niet met haar op les ging. Iets in mij wilde haar ook op andere gedachten brengen, ik vond dat zij er ook niet aan moest beginnen. Waarom weet ik niet. Ik heb geprobeerd om haar het idee uit haar hoofd te praten, maar natuurlijk ging zij op les. Had ik ook gedaan, als ik haar was.

‘Het is niet zo dat ik dagelijks van deze dingen meemaak, maar het is nooit prettig’

Tijdens de derde rijles veroorzaakte ze op de snelweg een ongeluk. Ze is op een auto geknald en dat was dermate ernstig, dat ze met meerdere breuken in het ziekenhuis kwam te liggen. Toen ik dat hoorde, verbaasde het me geen seconde. Het enige wat ik dacht, was: zie je wel! Gelukkig heeft ze er lichamelijk niets aan overgehouden en is ze sindsdien ook klaar met motorrijden. Maar zo’n voorgevoel van mij… Ik weet niet waar het vandaan komt, maar ik weet wél dat ik het serieus moet nemen.

Buikpijn

Veel later zei zij nog: ‘Had ik maar naar jou geluisterd, dan was al die ellende me bespaard gebleven.’ Ja, dat is ook zo, maar mijn gevoel is echt slechts een gevoel. En je kunt mensen toch niet iets vragen of opleggen omdat jij denkt dat het beter is? ‘Waarom dan?’ zouden ze vragen en dan kan ik alleen maar zeggen: ‘Ik voel het.’ Meer is het niet! Ik heb het gelukkig niet zo vaak, het is niet zo dat ik dagelijks van deze dingen meemaak, maar het is nooit prettig.

‘Ik schrik zelf elke keer weer van die rare voorgevoelens en wil me er ook niet in verdiepen’

Zo moest ik een tijdje geleden aan een oom denken die ik hoogstens een paar keer per jaar zie op verjaardagen, en ik kreeg daar buikpijn van. Echt dat je denkt: waar komt dit nu ineens vandaan? Ik was aan het werk en zat een beetje met mijn hand over m’n buik te wrijven omdat het vrij pijnlijk was. Het duurde niet lang, hoor. Toen ik de volgende dag mijn moeder aan de telefoon had, vroeg ik haar naar die oom – hij is haar broer. Zij was even stil en vroeg mij waarom ik nou precies die vraag stelde. Wat bleek? Die dag ervoor had hij naar het ziekenhuis gemoeten voor een darmonderzoek. Het wachten was nu nog op de uitslag. ‘Dat is toevallig’ opperde ik, want ik vertelde haar niet over mijn buikpijn. Wat denk je? Darmkanker!

Schrikken

Dit soort dingen heb ik dus en het maakt me heel onrustig. Het is volgens mij maar één keer bij iets leuks geweest en zelfs toen had ik het liever niet gehad. Mijn zus belde me op een dag op omdat ze iets te vertellen had en of ik die zondag misschien ook van plan was om naar onze ouders te gaan, dan zou ik het meteen horen. ‘Wat leuk, ben je zwanger?’ riep ik enthousiast door de telefoon. Daar ging de verrassing… Zij was not amused, dat snap ik, terwijl ik niet eens doorgehad had dat ik iets onthulde wat nog onbekend was.

Lees ook
Opgebiecht: ‘Ik weiger mijn vriendin een alibi te geven als ze vreemdgaat’

Ik wil niet zeggen dat ze beledigd was, maar ze wilde liever niet meer dat ik er die zondag bij zou zijn als zij het nieuws ging vertellen. Dan werd het een toneelstuk en zou de verrassing weg zijn. Snap ik, maar ik kan er niks aan doen. Ik weet niet wanneer zoiets zich aandient en kan toch ook niet voortdurend mijn woorden op een weegschaal leggen? Ik schrik zelf elke keer weer van die rare voorgevoelens en wil me er ook niet in verdiepen. Als dit een gave is, zou ik hem het liefst nu meteen inleveren.”

Dit artikel komt uit Flair 16-2020, de editie die t/m 21 april 2020 in de schappen ligt. Wil je ‘m liever laten bezorgen? Bestellen (of nabestellen) kan hier.

Beeld: iStock

Shoppen is altijd een goed idee