Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Relaties & opgebiecht > Remona over haar overleden man Marc de Hond: ‘Ik kon mijn gevoelens voor hem niet tegenhouden’

Remona over haar overleden man Marc de Hond: ‘Ik kon mijn gevoelens voor hem niet tegenhouden’

Relaties & opgebiecht
Remona over haar overleden man Marc de Hond: ‘Ik kon mijn gevoelens voor hem niet tegenhouden’

Remona (35) verloor afgelopen jaar haar man, presentator, theatermaker en oud-rolstoelbasketballer Marc de Hond (42). De man die duizenden Nederlanders inspireerde met de manier waarop hij omging met de tegenslagen in zijn leven, bereidde haar voor op de grootste tegenslag in het hare: zijn dood. ‘Het was niet langer zijn doel dagen aan het leven toe te voegen, maar leven aan de dagen.’

Plan van aanpak

“‘We kunnen niks meer voor je doen.’ Onze hele wereld stortte in bij het horen van deze zin afgelopen april. We hadden altijd hoop gehouden. We waren er altijd van uitgegaan dat het gewoon goed zou komen. Dat wij samen oud zouden worden. De boodschap van de arts was zo onwerkelijk. Tot die tijd konden we ons ergens aan vastklampen. Chemotherapie, een operatie: er was een plan van aanpak dat ons op de been hield. Maar nu was er geen plan meer. We zaten op een doodlopende weg. Het jaar ervoor, toen Marc voor de tweede keer in zijn leven werd gediagnosticeerd met kanker, hoorde hij vooral mogelijkheden. Ik keek tijdens het gesprek, in een kille ziekenhuiskamer, naar Marc, die de boodschap van de arts kalm en geconcentreerd in zich opnam.”

Kwaadaardige tumor

“Ze hadden een kwaadaardige tumor in zijn blaas gevonden die al door de blaaswand was gedrongen. Het zogenaamde goede nieuws: er waren geen uitzaaiingen. De arts kwam direct met een duidelijk stappenplan: drie tot zes keer chemo om de tumor te verkleinen, tussendoor een CT-scan om te kijken of die aansloeg en vervolgens de blaas verwijderen, waarna Marc een stoma zou krijgen. ‘Dit kan ik’, zei Marc vastberaden. ‘Het wordt zwaar, maar dit kan ik aan.’ Als je mij dit van tevoren had verteld, had ik verwacht dat ik bij het horen van deze diagnose hysterisch huilend op de grond zou vallen, maar dat was niet zo. Marc’s vertrouwen in de situatie kalmeerde mij enorm.”

‘Kun je dan niet een klein beetje doodgaan?’ vroeg Livia aan Marc. Het brak mijn hart’

Eerder genezen

“Hij was mijn rots in de branding. Als hij zei dat het goed zou komen, zou het goed komen. Hij was eerder van kanker genezen toen er op 25-jarige leeftijd een tumor in zijn ruggenmerg werd gevonden. Door de operatie raakte hij deels verlamd, maar de tumor was weg. Het gaf Marc het vertrouwen dat het ook nu goed zou komen. Ik voer mee op zijn optimisme. Een dag voor de eerste chemokuur spraken Marc en ik naar elkaar uit dat we zin hadden om te beginnen. Ik maakte de vergelijking met topsport: je moet heel hard werken en afzien om iets te bereiken. Marc wist als ex-professioneel rolstoelbasketballer precies wat ik bedoelde en knikte instemmend. Lachend gingen we de chemo in. ‘Laat maar komen, wij kunnen dit.'”

Liefde op het eerste gezicht

“Achteraf was het liefde op het eerste gezicht. Ik voelde direct een klik toen Marc mij tien jaar geleden aansprak op de parkeerplaats van olympisch trainingscentrum Papendal. Marc kwam net van zijn training van het Nederlands rolstoelbasketbalteam en ik van mijn training voor de meerkamp. Uitgeput en bezweet liep ik naar mijn hotelkamer. ‘Hoi, wat voor sport doe jij?’, vroeg Marc toen ik hem passeerde. Ik had als topsporter normaal veel te veel discipline om bezweet in de kou met iemand te kletsen, maar hij wist mijn aandacht meteen te vangen. Ik kan het niet uitleggen, het voelde gewoon goed. Ik had toen ik Marc ontmoette een relatie, dus de eerste maanden hadden we vriendschappelijk contact als we elkaar tegenkwamen na trainingen.”

Intensiever contact

“Maar ik kon mijn gevoelens voor hem niet tegenhouden. Ons contact werd steeds intensiever en ik besloot een punt achter mijn relatie te zetten. Ik kon niet bij Marc wegblijven. Al na een paar weken trok ik bij hem in. Marc was mijn grootste fan. Hij steunde mij onvoorwaardelijk in zowel mijn topsportcarrière als mijn afscheid van de topsport. Andersom is zijn rolstoel voor mij nooit echt een issue geweest. Hij drukte mij op het hart dat de rolstoel zijn probleem was en niet het mijne. Dat hij alles zelf kon en ik geen mantelzorger zou worden. Hij was niet zielig en had zijn rolstoel volledig geaccepteerd. Hij vroeg mij dat ook te doen. Ik vond Marc te leuk om er een obstakel in te zien.”

Een grote donderwolk

“We hadden een diepe emotionele klik, hij was ontzettend grappig en heel slim. Ik kon enorm genieten als hij lekker op de praatstoel zat en weer een of ander wijs verhaal uit zijn mouw schudde. En ik vond hem superknap. We waren heel gelukkig samen. Door middel van ivf kregen we twee kindjes, Livia en James. Marc zou nu trots zeggen dat ze eigenlijk een twee-eiige tweeling zijn. Ze komen namelijk uit dezelfde zaadlozing en eisprong. De maanden voor Marc ziek werd, spraken we regelmatig naar elkaar uit hoe dankbaar we waren voor ons leven. We realiseerden ons heel goed hoe bijzonder het was dat het met al onze dierbaren goed ging. Dat er niemand ziek was. Er was geen vuiltje aan de lucht. Tot de kanker uit het niets als een grote
donderwolk kwam opduiken.”

Lampjes in de tunnel

“Na de tussentijdse scan kregen we in maart 2019 te horen dat de chemo niet aansloeg. Artsen besloten Marc direct te opereren. We bleven optimistisch. Marc organiseerde met zijn galgenhumor zelfs een afscheidsfeestje voor zijn blaas en hij grapte over het bouwen van een blaaskapel op zijn verwijderde blaas. Wat er ook gebeurde: hij bleef altijd lachen. De operatie ging goed en Marc herstelde snel. Het gaf ons vertrouwen in zijn lijf. Dat was van korte duur. Tijdens de controle, twee weken na de operatie, werden kankercellen in zijn lymfeklieren gevonden. ‘Het komt terug, maar waar en wanneer weet ik niet’, zei de dokter. ‘Op dit moment kunnen we niks doen.'”

Strijdvaardig

“We moesten wachten tot de kanker opnieuw zou opduiken. Dat kon jaren duren, maar ook maanden. Het klopte niet in mijn hoofd. We waren zo strijdvaardig. Het voelde fout om nu maar gewoon af te wachten totdat het mis zou gaan. Marc en ik spraken en huilden samen veel over de situatie, maar besloten dat er niks anders op zat dan het te accepteren en te genieten van onze tijd samen. We wisten niet wat de toekomst zou brengen, dus ons continu zorgen maken was volgens Marc niet nodig.”

Lees ook 
Sep heeft een kind (3) doodgereden: ‘Na een ijzige stilte volgde een hartverscheurende kreet van de moeder’

Zwaard van Damocles

“Hij zei altijd: ‘We wachten niet tot het licht aan het einde van de tunnel, maar we hangen zelf de lampjes op’.  We gingen daarom vaak op vakantie, bezochten pretparken, gingen naar de kinderboerderij: kortom, we zaten niet in zak en as. Verdriet stond niet voorop. We hebben twee superleuke kinderen die heel veel licht en plezier met zich meebrengen. Er was, ondanks dat we voelden dat het zwaard van Damocles boven ons hoofd hing, nog heel veel om van te genieten.”

Lees het volledige verhaal én het verhaal van Sep in Flair 1-2021. Deze ligt t/m 12 januari in de schappen. Wil je ‘m liever laten bezorgen? Bestellen (of nabestellen) kan hier.

Tekst: Jadrieke Boels | Beeld: Canva, Instagram

Shoppen is altijd een goed idee