Je bent hier: Home > Relaties & opgebiecht > Lisanne: ‘Mijn vriend grapte: ik geloof dat Lisan en ík gaan trouwen, zullen we de details gewoon aan ons overlaten?’

Lisanne: ‘Mijn vriend grapte: ik geloof dat Lisan en ík gaan trouwen, zullen we de details gewoon aan ons overlaten?’

Relaties & opgebiecht
Lisanne: ‘Mijn vriend grapte: ik geloof dat Lisan en ík gaan trouwen, zullen we de details gewoon aan ons overlaten?’

Lisanne (31): ‘In mei 2018 trouwen Stefan en ik op Formentera, een klein eilandje ten zuiden van Ibiza. En dat weet niemand. Niet omdat we er altijd van gedroomd hebben om stiekem te trouwen, maar omdat onze families zó lastig tevreden te stellen zijn, dat we maar besloten hebben ze niet uit te nodigen.

Vorig jaar met kerst vroeg Steef mij ten huwelijk. Tijdens de brunch bij ons thuis, waarbij onze ouders, mijn zussen en hun gezinnen, Stefans broertje en zusje en zijn oma aanwezig waren, ging hij op zijn knieën. Totaal onverwacht! Maar natuurlijk zei ik ja, ik hou ongelooflijk veel van hem en ben ervan overtuigd dat wij het leuk met elkaar kunnen blijven houden tot we oud en grijs zijn. Maar wat óók onverwacht was, was dat zodra de euforie ging liggen, mijn ouders diezelfde avond nog in een hoogoplopende discussie verwikkeld raakten met mijn schoonouders. Ik weet niet hoe het begon want ik zat aan de andere kant van de tafel, maar opeens werd er harder gepraat en bleek dat mijn vader en mijn schoonmoeder nogal verschillende ideeën hadden over de locatie. Op een statig landgoed of in een kasteel, vond mijn vader. Nee zeg, trouwen doe je in de kerk, zei mijn schoonmoeder. Stefan grappende – maar o zo ware – ‘Ehm… Ik geloof dat Lisan en ík gaan trouwen, zullen we de details gewoon aan ons overlaten?’ kon niet op veel bijval rekenen. Stom dat ik nog dacht dat het wel los zou lopen…
Vanaf de dag na het aanzoek werd ik bestookt met telefoontjes van mijn moeder en schoonmoeder. Steef is christelijk opgevoed en in zijn familie zijn ze het ‘gewend’ om zowel in het gemeentehuis als voor de kerk te trouwen. Ook Stefans zusje heeft dat gedaan. Niet omdat ze zelf actief iets met het geloof doen, maar om hun ouders tevreden te stellen. Ik vond dat toen al onzin. Het was in de kerk net alsof we een toneelstukje aan het opvoeren waren, met al die liederen en al die gebruiken die voor het overgrote deel van de gasten nieuw waren. No way dat ik in een kerk trouw. Gelukkig is Stefan dat met me eens.

Lees het hele verhaal in Flair 2. Deze editie ligt t/m 16 januari in de winkel.

Volg jij onze huishoudpagina al? Hier vind je al onze huishoudtips handig op een plek: www.facebook.com/flairathome

Shoppen is altijd een goed idee