Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Relaties & opgebiecht > Linda (31) kreeg baarmoederhalskanker: ‘Ik had Fien zo graag een zusje of broertje gegund’

Linda (31) kreeg baarmoederhalskanker: ‘Ik had Fien zo graag een zusje of broertje gegund’

Linda (31) kreeg baarmoederhalskanker: ‘Ik had Fien zo graag een zusje of broertje gegund’

Huisje-boompje-beestje en twee kinderen, van dat leven droomde Linda van der Kleij (31). Totdat ze baarmoederhalskanker kreeg, vlak na de bevalling van haar eerste kind en ze haar wens in rook zag opgaan. “Mensen zeggen tegen me: je moet blij zijn dat je één kind hebt.”

Appeltje-eitje

“Het klinkt misschien naïef, maar ik ben er altijd van uitgegaan dat ik oud zou worden. Je denkt niet na over de dood of over de optie dat je jong kunt sterven, als je nog niet eens de veertig hebt aangetikt. Met het idee dat ik kerngezond was, leefde ik vrij zorgeloos mijn leven in Bavel, een idyllisch dorp bij Breda. Ik leerde mijn man Jordi op mijn vijftiende kennen via de carnavalsclub daar. Precies wat ik zocht. We hadden een grote kinderwens. Het leek me fantastisch om Jordi, die stoere man, met een baby te zien. Hij was er al iets eerder aan toe dan ik, ik voelde op mijn 29ste: nu ben ik er klaar voor. Ik werd vrij vlot zwanger en wist heus wel dat dat niet iedereen gegeven was. Om me heen waren best wel wat stellen die al jaren bezig waren of die meerdere miskramen hadden meegemaakt. Maar wij niet. Ik stond ervan versteld hoe makkelijk het ging. Ook de bevalling: appeltje-eitje. Ik had niets te klagen, Fien was de mooiste en liefste dochter die we ons konden wensen.”

Verkeerde cellen

“Het enige wat een beetje vreemd was en maar niet overging, was mijn bloedverlies. Een paar weken lang dacht ik: logisch, je hebt een kind gebaard, het komt door de bevalling. Maar elke keer na de seks bleef het bloeden. Ik ging naar de verloskundige, die keek en zei: ‘Dat is menstruatiebloed. Geen zorgen, je lijf is nog een beetje ontregeld.’ Maar op een gegeven moment waren die zorgen er wel. Het bloeden bleef, en vijf maanden na de bevalling dacht ik: nu klopt er iets niet – dit hoort toch allang genezen te zijn? De huisarts deed een uitstrijkje. Op een vrijdagmiddag, tien voor vijf, een jaar geleden, werd ik gebeld. Het was niet goed: er waren verkeerde cellen gevonden. De woorden duizelden me, ik probeerde een pen en papier te zoeken, mee te schrijven, maar het kwam niet binnen, de helft was ik alweer vergeten. Toen ze had opgehangen zat ik als verdwaasd op de bank. Wát had ik nou net gehoord?”

Baarmoederhalskanker

“Het duurde twee weken voordat ik de uitslag kreeg. Ik zei nog tegen mijn man: ‘Het zal wel goed zijn, anders zou ik vast niet zo lang hoeven wachten. En de arts zei zelfs nog na het onderzoek: ‘Klaar, geen zorgen, komt allemaal goed.’ Vier dagen voor mijn 31ste verjaardag kreeg ik de diagnose: baarmoederhalskanker. Fien was mee naar de afspraak – ik dacht: die duurt maar even – en ze begon meteen keihard te huilen toen de dokter klaar was met praten. Alsof de wereld verging. Ik huilde hard met haar mee.”

Lees ook
Tanja duwde bijna haar baas opzettelijk van de trap: ‘Dan ben ik voor altijd van hem af’

Dankbaar

“Ik ben dankbaar als ik Fien op een schommel zet. Als ik met haar door het bos loop. Tegenwoordig kun je alles kopen, maar je gezondheid niet. Al heb ik drie miljoen op mijn bankrekening: ik koop er geen gezond lijf voor. Ik heb tegen Jordi gezegd dat ik, zodra het weer kan, drie keer per jaar op vakantie wil. Minimaal. Naar de zon. Dingen uitstellen doe ik niet meer. Ik wil gewoon leven.”

Lees het hele verhaal van Linda in Flair 14-2021. Wil je deze editie nabestellen? Dat kan kan hier

Tekst: Lisanne van Sadelhoff | Fotografie: Mariel Kolmschot

Shoppen is altijd een goed idee