Je bent hier: Home > Relaties & opgebiecht > Paul’s vrouw overleed aan borstkanker: ‘We hebben onze zoontjes altijd verteld dat mama niet oud zou worden’

Paul’s vrouw overleed aan borstkanker: ‘We hebben onze zoontjes altijd verteld dat mama niet oud zou worden’

Relaties & opgebiecht
Paul’s vrouw overleed aan borstkanker: ‘We hebben onze zoontjes altijd verteld dat mama niet oud zou worden’

Zo veel dromen, zo veel ideeën. En toen werd Lianne ziek. Begin dit jaar overleed ze – nog maar 37 jaar. Paul (37) bleef achter met Oscar (8) en Tygo (6). En met herinneringen aan een fantastische zeventien jaar samen. ‘Ik fiets nog regelmatig met een glimlach langs de plek waar we elkaar voor het eerst zoenden.’

Kinderfeestje

“Afgelopen februari werd onze oudste acht jaar. Oscar wilde dat zijn moeder bij zijn kinderfeestje was, een dj-feestje dat Lianne nog had geregeld voordat ze te ziek werd. Lianne kwam met de wensambulance. Ze lag inmiddels in het ziekenhuis, omdat het niet goed ging. Haar haar was die week uitgevallen. Het was een beetje vreemd: zo’n moeder met een pruik op liggend op een brancard aan de feesttafel vol vriendjes.”

‘Nooit’

“Maar zij maakte alles normaal, ze kende geen gêne. Ze juichte vrolijk mee alsof het allemaal oké was, en daardoor vonden de kinderen het ook normaal. We hebben onze zoontjes altijd verteld dat mama ziek was en op een gegeven moment ook dat ze niet oud zou worden. Toen duidelijk werd dat Lianne binnen niet al te lange tijd zou overlijden, hebben we dat aan de jongens verteld na overleg met een maatschappelijk werker. ‘Kinderen hebben eerste recht op informatie’, zei hij.

‘We hebben onze zoontjes altijd verteld dat mama ziek was en op een gegeven moment ook dat ze niet oud zou worden’

“‘En gebruik definitieve woorden als je definitief nieuws vertelt, dus gebruik het woord ‘nooit’.’ Dat laatste is belangrijk, want anders zoekt het kinderbrein uitwegen. Ik weet nog hoe onze jongste zoon Tygo vertelde dat hij astronaut wilde worden toen mijn vader overleed. Want opa zat toch op een ster? Kinderen willen het ontkennen en je moet ze stimuleren het te accepteren. Dus legden we aan Oscar en Tygo uit: ‘Mama zal altijd in herinnering bij ons blijven en we zullen mama’s liefde blijven voelen, maar mama komt jullie nooit meer van school halen. Mama zal jullie nooit meer naar bed brengen. En ze zal jullie nooit meer knuffelen.'”

Powerkoppel

“Lianne stond op een box te dansen toen ik haar ontmoette. Het was het openingsfeest van de hotelschool in Maastricht. We waren allebei negentien en aan het eerste jaar begonnen. Ik was meteen verliefd op dat vrolijke, stralende wezen. Mijn openingszin was vreselijk slecht: ‘Ben jij ook Indisch?’ Dat bevestigde ze, we hebben allebei één Indische ouder. Al een beetje dronken vervolgde ik met: ‘Indische meisjes zijn de mooiste meisjes ter wereld.’ Ik maakte geen indruk op haar. En bovendien: ze had al een vriend. Een jaar ging voorbij, een jaar waarin ik in haar versie van het verhaal constant op haar heb gewacht, daar grapten we later altijd over. We gingen met elkaar om en hadden gemeenschappelijke vrienden. Toen haar relatie voorbij was, biechtte ze aan mijn beste vriend – die ook een goede vriend van haar was – op dat ik de enige op school was met wie ze wel iets zou willen. Hij briefde dat natuurlijk meteen aan mij door en ik kon het niet geloven.”

Droomvrouw

“‘Zei ze dat echt?’, vroeg ik blij. Even later kwam ze langs bij mijn werk. Ik had een uitzendbaantje als barman in Maastricht. Giechelend kwam ze binnen met een vriendin en ze bestelde twee warme chocomel, superongemakkelijk. We wisten het allebei al. Ik fiets nu nog regelmatig met een glimlach langs de plek waar we elkaar voor het eerst zoenden. Lianne en ik zijn gewoon voor elkaar gemaakt, dat wist ik meteen. Ze is mijn droomvrouw, vanbuiten en vanbinnen. Hoe zij altijd blij en vrolijk was zonder oppervlakkig te zijn. Hoe ze niet bang was om te zeggen wat zij dacht dat goed was voor een ander, hoe ze anderen kon opbeuren en dingen vanuit een ander perspectief kon laten zien. Lianne en ik hadden bovendien veel gemeen: beiden vooral met onze moeders opgegroeid, Indische roots en ondernemend. Allebei waren we naar de hotelschool gegaan, omdat we naar Azië wilden. Kortom: we waren meteen een powerkoppel.”

Eerste stage

“We wilden allebei naar Maleisië voor onze eerste stage, maar er waren maar vier plekken. Lianne werd uitgeloot, terwijl ik wel mocht gaan. Dat was even drama, maar al snel verheugde zij zich op haar stage in Disneyland Parijs. Vijf maanden lang zagen we elkaar niet. Elke vrijdag om vijf uur ’s middags belde ik haar met een telefoonkaart, naar een telefooncel bij Disney. Als ze er niet stond, moesten we weer een week wachten vanwege onze schema’s en het tijdsverschil.”

Hotelconnecties

“Na onze stage vloog ze naar me toe. Ik zie haar nog de hotellobby in Maleisië binnenkomen, ik was intens happy om haar weer te zien. Daarna backpackten we zes weken door Indonesië. We eindigden op Bali, waar we dankzij onze hotelconnecties voor een spotprijs logeerden in een luxe resort. Toch wisten we er al ons geld doorheen te jagen en moesten we de laatste twee dagen inchecken bij een hostel vol kakkerlakken. Het ontspannen gevoel van al die cocktails en massages was meteen weg, dat was een goede les, haha.”

Soulmates

“We spraken met elkaar af dat we elke vijf jaar terug zouden gaan naar Bali. Het was het begin van samen dromen. Tijdens onze tweede stage zaten we allebei in China, maar wel duizend kilometer van elkaar vandaan. Soms pakten we een nachttrein naar elkaar toe. Het heeft ook wel wat, dat afscheid nemen. Die druk van elkaar straks weer moeten missen maakt dat je meer tegen elkaar zegt. Lianne en ik voelden daardoor al snel dat we soulmates waren, meer dan geliefden. We voelden een diepe verbintenis, die ik nu nog voel.”

Veel plekken

“In de jaren erna woonden we op heel veel plekken. Na onze studie gingen we naar Barcelona, waar ik een master haalde en Lianne Spaans leerde. Toen naar China, tussendoor een jaar in Amsterdam, omdat mijn vader ernstig ziek was en we in de buurt wilden zijn. Daarna weer China. We besloten ons daar voorlopig te vestigen. Ik werkte voor een evenementenbureau bij de Olympische Spelen in 2008 en begon erna in Shanghai met ondernemen. Ons evenementenbureau organiseerde onder andere het Nederlandse paviljoen op de Wereldtentoonstelling in Shanghai.”

‘Ons leven ging snel, je wist nooit wat we het jaar daarop zouden doen’

“Lianne gaf leiding aan de veertig hosts en hostessen en zorgde voor de vipgasten. Later begeleidde Lianne als freelancer bedrijven en delegaties uit Nederland in China. We hadden een rijk sociaal leven en gingen soms wel drie keer per week stappen. We reisden veel en zorgden ook dat we bij alle belangrijke momenten in Nederland waren, want Lianne en ik zijn beiden heel close met onze familie. Onze ouders verbleven jaarlijks meerdere weken bij ons in het buitenland. Ons leven ging snel, je wist nooit wat we het jaar daarop zouden doen.”

Thuisblijfmoeder

“Vooral Lianne was goed in niets uitstellen: wil je iets? Doe het! Ook aan kinderen wilden we niet te laat beginnen. We waren de eersten van onze vriendenkring die ervoor gingen. Oscar en Tygo zijn beiden in Shanghai geboren, wij waren 29 toen we ouders werden. Lianne besloot thuisblijfmoeder te worden, maar ze zat niet stil. Tijdens de zwangerschap studeerde ze Chinees aan de universiteit. Op dat moment waren we al blij dat zij fulltime bij de kinderen kon zijn, maar achteraf waren we er nog dankbaarder voor. Ze heeft iedere dag van het leven van de jongens meegemaakt. Na tien jaar China besloten we naar Singapore te emigreren. Daar is de lucht schoner dan in Chinese grote steden, waar je vanwege de smog regelmatig amper naar buiten kunt. Ik kon in Singapore een nieuwe vestiging van mijn bedrijf openen en onze oudste zoon Oscar begon in de peuterklas van de Hollandse School.”

Lees ook
Jaaike (32) verloor haar been op missie in Afghanistan: ‘Een gewone jongen van 16 blies zichzelf op’

Alles werd anders

“We hadden zin in ons nieuwe leven, maar toen werd alles anders. Lianne gaf borstvoeding aan Tygo en ontdekte tijdens het voeden een knobbeltje. Ik weet nog hoe de arts ons het slechte nieuws vertelde. Hij stippelde meteen helemaal uit hoe de komende jaren eruit zouden zien: second opinion in eigen land, een operatie, bestraling, chemo. Het was te veel, wij konden nog niet eens geloven dat Lianne borstkanker had.”

Lees het volledige interview in Flair 42-2020. Deze ligt t/m 20 oktober in de schappen. Wil je ‘m liever laten bezorgen? Bestellen (of nabestellen) kan hier.

Tekst: Eva Munnik

Shoppen is altijd een goed idee