Je bent hier: Home > Relaties & opgebiecht > Lenka: ‘Na een borrel lag ik met mijn baas op zijn bureau’

Lenka: ‘Na een borrel lag ik met mijn baas op zijn bureau’

Relaties & opgebiecht
Lenka: ‘Na een borrel lag ik met mijn baas op zijn bureau’

Elke week onthult een lezeres haar diepste geheim.

Lenka (42): ‘Ik voel me een wandelend cliché: nadat ik veertig werd overviel me opeens een gigantisch ‘is dit alles’-gevoel. En in plaats van daar met mijn man of met vriendinnen over te praten, deed ik het stomste wat ik kon doen: ik begon een affaire met mijn eveneens getrouwde baas. En die kwam uit.

Lees ook: Opgebiecht: ‘Niemand weet dat mijn vriend depressief is’

Ik was vijftien jaar samen met Kees, onze dochters waren acht en vijf en mijn man had net een fantastische surpriseparty georganiseerd voor mijn veertigste verjaardag, toen we zoals bijna iedere week op zondagavond op de bank zaten met een wijntje en een boek en ik opeens dacht: wat is mijn leven saai. Is dit het nou? Ik weet precies hoe de komende week eruitziet, en die week erna en die week dáárna.

Werken, ervoor zorgen dat de meiden naar school, sport en muziekles komen, koken, gehaast een keer een stofzuiger door het huis halen, in het weekend boodschappen doen, verjaardagen en familiefeestjes bezoeken en dan op zondag ‘gezinsdag’, waarop we spelletjes doen, koken met de meiden en ’s avonds allebei met iets te lezen op de bank ploffen. In de zomer twee weken op vakantie, in het voorjaar een weekend naar de sneeuw met vrienden en als we het kunnen regelen met oppas en er de puf voor hebben, ergens ook nog een weekendje weg met zijn tweeën. Omdat dat goed is voor je relatie, niet omdat ik nou eigenlijk zo veel zin heb om wéér met spullen te slepen en van hot naar her te rennen.

Daar op de bank, kijkend naar Kees en de kraaienpootjes rond zijn ogen en zijn beginnende buikje, vroeg ik me af hoe ik in dit burgerlijke, saaie leven was beland. Ik, die toch altijd zo avontuurlijk was geweest en die voordat de oudste was geboren had gezworen nooit ‘zo’n moedertje’ te worden. Ineens verafschuwde ik mezelf en mijn leven. Dat gevoel liet me de weken daarna niet meer los, maar in plaats van dat met Kees te bespreken of mijn hart te luchten bij vriendinnen, ging ik me krengerig gedragen thuis. En opeens viel me op dat mijn baas, 
over wie ik altijd tegen Kees grapte dat hij me net iets te lang aankeek voor een man die al twintig jaar getrouwd was, toch wel een leuke twinkeling in zijn ogen had.

‘Na een borrel lag ik met mijn baas op zijn bureau’

Lang verhaal kort: twee maanden later bleven hij en ik samen over na een borrel en opeens lagen we op zijn bureau. ‘Dit blijft bij één keertje hoor,’ zei ik nog tegen hem, maar er was geen houden meer aan. De vonken vlogen ervan af zodra we maar enigszins de kans hadden. Verliefdheid was het niet, ik kan het nog het beste omschrijven als een combinatie tussen pure lust en de hang naar het gevoel begeerd te worden en spanning te zoeken als tegenhanger voor dat stemmetje dat maar ‘Is dit alles?’ bleef roepen in mijn hoofd. Nu ik erop terugkijk denk ik: ik leek wel ontoerekeningsvatbaar, zo bizar heb ik me in die tijd gedragen. Alsof niks me meer kon schelen, zo onvoorzichtig deden we.

Niet gek dus, dat we na vijf maanden werden betrapt. We waren uit eten geweest in een andere stad, en liepen zoenend door de straat toen ik opeens een verbaasde stem ‘Lenka?’ hoorde roepen. Mijn zwager, de broer van Kees. Me eruit proberen te redden had geen zin, dat zag ik meteen. En aangezien Kees en zijn broer twee handen op één buik zijn, wist ik ook meteen dat hij het meende toen hij zei dat als ik dit niet binnen een week zelf aan Kees zou vertellen, hij het zou doen.

Twee dagen later heb ik thuis alles opgebiecht. Kees was natuurlijk woedend. We zijn nog wel samen in relatietherapie gegaan, maar het lukte Kees niet meer om mij te vertrouwen. En dus woon ik nu in een huurhuisje met twee kleine slaapkamers, waar mijn dochters van woensdagmiddag tot en met zaterdag ook zijn. De andere helft van de week, van zondag tot en met woensdagochtend zijn ze bij hun vader. Als ik nu op zondagavond in mijn eentje met een glas wijn in mijn eentje op de bank zit, terugdenkend aan wat ik had, kan ik bijna niet geloven dat ik zo stom ben geweest. Dat ik zo ontevreden was met een leven waarvan ik nu weet dat het alles was wat ik wilde. Dus tegen iedereen die ooit denkt ‘is dit alles?’ zou ik willen zeggen: ja! En wees er blij mee. Je weet pas wat je hebt als je het verliest en dat gun ik niemand.’

Ook iets op te biechten? Stuur dan een mailtje naar flair@sanoma.com.

Beeld: Sanoma Beeldbank

Shoppen is altijd een goed idee