Je bent hier: Home > Relaties & opgebiecht > Sigrid gaf kinderwens op voor vriend (die haar verliet en zijn nieuwe vriendin wél zwanger maakte)

Sigrid gaf kinderwens op voor vriend (die haar verliet en zijn nieuwe vriendin wél zwanger maakte)

Relaties & opgebiecht
Sigrid gaf kinderwens op voor vriend (die haar verliet en zijn nieuwe vriendin wél zwanger maakte)

Toen Sigrid (43) Mischa ontmoette, was hij over één ding heel duidelijk: hij wilde geen kinderen. Ze twijfelde, maar haar liefde voor hem was zo groot, dat ze haar kinderwens opgaf. Nu heeft ze spijt: ‘Ik ben niemands moeder en zal dat ook nooit zijn.’

“Ik kon me een leven zonder moeder te worden niet voorstellen, totdat ik Mischa tegenkwam. Hij was de eerste voor wie ik als een blok viel, in alle opzichten. Maar ook de eerste die heel stellig aangaf geen kinderen te willen. Natuurlijk was het geen kwestie van: ‘Oké, dan maar niet.’ Je kunt een keuze die zo ingrijpend is voor het verloop van de rest van je leven niet halfslachtig maken. Ook omdat Mischa niet wilde dat ik hem later verwijten zou maken. Want, ondanks dat hij van me hield en naar eigen zeggen oud met me wilde worden, was hij heel stellig: hij wilde geen kinderen. Nooit. En dat zou ook niet veranderen, hoeveel hij ook van me hield.”

Fantaseren over een baby

“Ik probeerde erachter te komen of ik ook gelukkig kon worden zonder de ervaring van een zwangerschap en het moederschap. Mijn leven zou daardoor een heel andere insteek krijgen dan ik altijd had gedacht. Maar zou het geen leven zijn dat ook heel erg de moeite waard kon zijn? Ik zou tenslotte een fantastische man aan mijn zijde hebben. We genoten van ons vrije leventje, maar op den duur begon het toch weer de kop op te steken.”

‘Hij wilde zijn vrijheid niet kwijt en had geen vadergevoelens’

“Tijdens een vakantie roerde ik het onderwerp voorzichtig aan. Misschien dat de ontspannen sfeer Mischa een ander perspectief zou geven, dacht ik naïef. Maar hij twijfelde geen seconde. Hij wilde niet. Nooit. Hij wilde zijn vrijheid niet kwijt en had geen vadergevoelens. Zijn woorden deden pijn, maar ik probeerde rationeel te blijven: hij had natuurlijk evenveel recht om het niet te willen, als ik had om het wel te willen. Dus wanneer we het erover hadden – ik steeds vaker in tranen – zei hij op een bepaald moment altijd: ‘Ben je gelukkig met mij?’ Ik zei dan in alle eerlijkheid van wel, en dan kwamen we telkens tot dezelfde conclusie: dat er niets hoefde te veranderen. Vreemd misschien, maar wat me het laatste zetje gaf, was dat Mischa zei: ‘Áls ik met iemand kinderen zou willen, zou jij de enige vrouw zijn met wie ik het zou overwegen. En geloof me, dat zegt heel wat, want ik wil ze écht niet.’ Ik voelde me gevleid, want ik wist dat hij absoluut kinderloos wilde blijven.”

Slappe excuses

“Er was wat gedoe op Mischa’s werk waardoor hij veel moest overwerken. Het fijne wist ik er niet van en als ik ernaar vroeg, kreeg ik ook geen duidelijk antwoord. Maar ik zag wel dat Mischa gestrest was. Hij wees mijn pogingen om wat meer quality time met elkaar door te brengen steeds met slappe excuses van de hand. Zijn seksdrive nam af en uiteindelijk gaf hij aan dat hij behoefte had aan tijd voor zichzelf. Hij dacht dat het ons samen en hem als persoon zou helpen om wat tijd apart door te brengen. Ik vond het niet fijn. Van mij hoefde het niet, maar ik besloot hem die tijd te gunnen. Wat was nu een maand of wat op een relatie van dik negen jaar?”

“Achteraf denk ik: wilde hij me op die manier rustig houden? Aan het idee laten wennen? We hadden zelfs weer seks sinds hij op zichzelf woonde, al stond het dwangmatige condoomgebruik – dat hij ook tijdens onze relatie altijd stug had volgehouden – me tegen. Ik was aan de pil, maar hij stond erop. Ik heb weleens geopperd dat hij zich zou laten steriliseren, ook omdat het voor mij dan minder confronterend was en de keuze om kinderloos te blijven definitief gemaakt zou zijn, maar dat weigerde hij.”

Uitzoeken

“Ik sleepte me door de weken, maar na steeds hardnekkigere geruchten uit onze kennissenkring dat Mischa helemaal niet zo depressief en zoekende leek tijdens frequente uitjes in het uitgaansleven, was ik het zat. Ik vroeg hem op de man af wanneer hij van plan was om naar huis te komen. En toen stortte mijn wereld in. Mischa schraapte zijn keel. Begon te praten. Zijn ogen op een punt achter me gericht. Blijkbaar kon hij me niet eens meer recht aankijken. Hij had een andere vrouw leren kennen, zei hij. Iemand voor wie hij gevoelens had. ‘Ik heb echt geprobeerd om de vonk weer te vinden tussen jou en mij, maar ik kan haar niet uit mijn hoofd zetten. Dus eh… ik denk dat ik wat uit te zoeken heb’, besloot hij.”

Als verdoofd

“Ik was in shock. Wekenlang had ik mezelf weggecijferd omdat hij ruimte nodig had. Als ik had geweten dat hij al met een ander bezig was, had ik daar heel anders in gestaan! En nu werd ik alsnog gedumpt? Ik kon het niet geloven. Verdoofd reed ik naar huis. Zonder uitzondering zeiden mijn vriendinnen hetzelfde: Mischa zou spijt krijgen en binnen de kortste keren met hangende pootjes voor de deur staan. Om eerlijk te zijn, was dat hetgene waar ik me aanvankelijk aan vastklampte om de dagen door te komen. En de weken. En de maanden. Maar Mischa kwam niet terug.”

Mijn vervangster

“En toen kwam de dag waarop alles veranderde. Ik scrolde weer eens door de Facebookpagina van Mischa’s nieuwe verovering, Fay. De link daarvan had ik van een wederzijdse kennis gekregen. Het was een gewoonte waar ik me voor schaamde, maar ik kon er niet mee stoppen. Ik weet niet hoelang ik naar de foto heb zitten staren. Daar stond ze. Mijn vervangster. Zeven jaar jonger dan ik. Een heel stuk blonder. Maar daar schrok ik inmiddels niet meer van. Waar ik wel van schrok, was haar slanke lijf, dat op de nieuwe profielfoto extra geaccentueerd leek te worden door het beginnende buikje waar ze een grote pijl op richtte met de tekst ‘Coming soon’. Eronder een hele trits aan felicitaties, ook van Mischa’s collega’s. Mensen die ik over de vloer had gehad. Ik had niet gedacht dat mijn hart in nog meer stukken kon breken. Niet alleen was mijn leven, mijn toekomst me afgenomen, maar nu was er ook nog een vrouw die mijn grootste droom zou gaan leven, met Mischa als de vader van haar kind.”

‘Ik had mijn droom van het moederschap opgegeven voor een man van wie ik me afvraag of ik hem ooit wel echt gekend heb’

“Wat me het meest pijn heeft gedaan, is zijn onverschilligheid jegens mij. Hoe nonchalant hij me uit zijn leven gooide, alsof ik er nooit toe heb gedaan. Toen ik hem belde om te vragen of het waar was, antwoordde hij: ‘Ik snap dat het niet leuk is, maar dit staat los van jou en mij.’ Daar moest ik het mee doen. Vriendinnen probeerden me te troosten met opmerkingen als: ‘Joh, straks hebben ze slapeloze nachten en zit-ie tussen de vieze luiers; moet je kijken hoe leuk hij het dan nog vindt.’ Maar dat hielp niet echt. Ik had een moord gedaan voor die luiers, maar ik had mijn droom van het moederschap opgegeven. Voor Mischa. Voor een man van wie ik me nu afvraag of ik hem ooit wel echt gekend heb.”

Lees ook
Annegreet (30) woont in Noord-Italië: ‘Corona is een onzichtbare vijand geworden die niemand overslaat’

Vrije toekomst

“Ik ben door een enorm diep dal gegaan. Maar het keerpunt kwam toen mijn psycholoog me vroeg: ‘Als je nu een toverstokje zou hebben en ervoor zou kunnen zorgen dat hij bij je terugkwam, zou je dat dan doen?’ Ik twijfelde niet eens. Mijn antwoord was:‘Nee.’ Natuurlijk niet. Op dat moment wist ik dat ik niet meer van hem hield. Desondanks stond ik te huilen als een klein kind. Hikkend, met lange uithalen. Hoewel ik zelf gekozen had voor een kinderloze toekomst, was dat nooit in dit scenario geweest.”

“Nog steeds is het soms zwaar. Als ik eraan denk dat er op Moederdag nooit een leuke, giebelende peuter zal zijn die me met natte kusjes en een ingestudeerd versje wakker komt maken. Dat ik geen ongemakkelijke maar gemeende knuffel zal krijgen van een slungelige tienerzoon of -dochter. Ik ben niemands moeder en zal dat ook nooit zijn. Het was een heel proces van rouw en woede waar ik doorheen moest om verder te kunnen met mijn leven. Maar ik ben blij dat ik kan zeggen dat ik mijn verdriet inmiddels heb losgelaten. Dat ik weer een redelijk zonnige toekomst zie, in plaats van een groot, zwart gat. Een kinderloze én een Mischa-loze, of moet ik zeggen ‘vrije’ toekomst.”

Het hele verhaal lees je in Flair 16-2020. Deze ligt t/m 21 april in de schappen. Wil je ‘m liever laten bezorgen? Bestellen (of nabestellen) kan hier.

Shoppen is altijd een goed idee