Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Relaties & opgebiecht > Sep heeft een kind (3) doodgereden: ‘Na een ijzige stilte volgde een hartverscheurende kreet van de moeder’

Sep heeft een kind (3) doodgereden: ‘Na een ijzige stilte volgde een hartverscheurende kreet van de moeder’

Relaties & opgebiecht
Sep heeft een kind (3) doodgereden: ‘Na een ijzige stilte volgde een hartverscheurende kreet van de moeder’

Dagelijks vallen er verkeersdoden door roekeloos rijgedrag van onverantwoorde chauffeurs. Maar soms raak je onschuldig bij een tragisch ongeluk betrokken. Zoals An en Sep. ‘Ze rende zo de weg op. Op het terras viel een ijzige stilte, gevolgd door de hartverscheurende kreet van de moeder.’ Dit is het verhaal van Sep.

Kind doodgereden

“Woensdag 1 juni 2011. Het was rond een uur of negen ’s avonds toen mijn toenmalige vriendin en ik in de auto stapten. Het verkeer was vrij rustig en de terrasjes aan beide kanten van de weg zaten vol toen we de spoorwegovergang naderden en moesten stoppen voor de gesloten slagbomen. Toen de trein voorbij was en de wagen voor ons rechtsaf was geslagen, kwam ook ik weer in beweging. En net op dat moment kwam een klein meisje tussen twee huizen door de weg opgelopen. Ik had haar niet gezien.”

Verschrikkelijk drama

“Ik kón haar niet zien. Ze rende achter een aankomende bestelwagen door, zo de weg op. Pas na de eerste klap, waarbij ze voor mijn ruit omhoog geslingerd werd, kwam ze in mijn gezichtsveld terecht. Een fractie van een seconde vonden onze blikken elkaar. Ik stampte meteen keihard op mijn rem, maar het was te laat. Het meisje kwam met een doffe klap op de motorkap terecht en gleed onder mijn wagen. In amper enkele seconden had er zich een verschrikkelijk drama afgespeeld.”

Sprankje hoop

“Onmiddellijk ging er een golf van paniek door me heen en ik wist niet hoe ik moest reageren. Op het terras aan de kant van de weg viel een ijzige stilte, meteen gevolgd door de hartverscheurende kreet van een moeder die de weg op rende. Ik stapte uit mijn auto en kwam in een chaos van aanstormende mensen terecht. Ik slaagde er niet in mijn telefoon uit mijn zak te krijgen en de hulpdiensten te bellen, ik bevroor en stond hulpeloos toe te kijken hoe het gebroken lichaampje onder mijn wagen vandaan werd gehaald.”

In shock

“De moeder van het meisje schreeuwde me toe in een taal die ik niet verstond, maar ik voelde maar al te goed dat het geen mooie woorden waren. Ook heel wat omstanders die van het ongeval getuige waren geweest, uitten hun ongenoegen. Dat begreep ik wel. Ook zij waren in shock door wat ze zojuist hadden gezien. En met mijn jonge leeftijd en sportieve wagen had ik de schijn tegen. Een omstander bleek verpleger te zijn en begon het meisje meteen te reanimeren. Heel even slaagde hij erin om weer een polsslag te krijgen en kreeg ik een sprankje hoop.”

‘Ik worstelde met donkere gedachten. Alleen het feit dat ik niet fout was geweest, hield me overeind’

Tweede mokerslag

“Ondertussen waren de ambulance en politie gearriveerd en werd het meisje in allerijl weggebracht. Ik werd door een agent weggetrokken uit de menigte en in een politiewagen gezet. Daar hoorde ik een minuut later een krakende stem over de radio melden dat het meisje was overleden. Het was een tweede mokerslag die een heel groot gat in mijn wezen sloeg. In één klap besefte ik: ik heb een kind doodgereden en een gebroken gezin achtergelaten. En daar moet ik de rest van mijn leven mee verder.”

Verkeerde plaats, verkeerd moment

“In de politiewagen moest ik een alcohol- en drugstest ondergaan. Ook werd mijn rijbewijs voor twee weken ingetrokken, omdat ze de zaak verder wilden onderzoeken. Ik kreeg het label van schuldige of crimineel opgeplakt. Ook al was ik niet fout, had ik niet gedronken, reed ik niet te snel en was ik ook niet afgeleid geweest door mijn mobieltje of andere dingen in de auto. Ik was gewoon betrokken geraakt bij een verschrikkelijk ongeluk, waarbij ik op het verkeerde moment op de verkeerde plaats was geweest. De eerste weken erna vroeg ik me bijna dagelijks af: wat als we later waren vertrokken, of al eerder langs het terras waren gereden?”

Brief

“Mijn moeder is diezelfde avond nog naar het ziekenhuis gereden om de familie van het meisje mijn en haar medeleven te betuigen, en dat werd goed ontvangen. Een aantal familieleden heeft mijn moeder gevraagd mij op het hart te drukken dat ze wisten hoe het ongeluk was gebeurd en dat mij geen blaam trof. Zelf heb ik een brief met een persoonlijke boodschap door een familielid laten vertalen en laten afgeven.”

Nachtmerrie en PTSS

“’s Avonds laat mocht ik het politiebureau verlaten, mijn ouders namen me mee naar huis. Ik worstelde met een enorm schuldgevoel en voelde me een monster, omdat ik, na alles wat er gebeurd was, naar mijn bed verlangde. Ik was zo kapot dat ik als een blok in slaap viel. De volgende ochtend hoopte ik dat ik alles had gedroomd, maar in de krant, via social media, sms, telefoon en mail: op alle mogelijke manieren werd ik met het ongeluk geconfronteerd. Ik werd overvallen door een verschrikkelijk vies gevoel. In één nacht tijd was ik een totaal andere man geworden, die op een andere manier in het leven staat.”

Lees ook 
Baby Jayme onderweg naar Hongarije: ‘Het onmogelijke is mogelijk gemaakt’

Slachtofferhulp

“Slachtofferhulp nam contact met me op en ik ben ook bij een psycholoog geweest, maar dat hielp niet veel. Ruim een jaar lang werd ik elke nacht wakker uit een nachtmerrie, huilend en badend in het zweet. Overdag verborg ik me achter het masker van een man die zijn leven weer had opgepakt. Want de maatschappij verwachtte dat ik na verloop van tijd weer ‘zorgeloos’ verderging. Maar zo werkt het helaas niet. Ik kampte met een ernstig posttraumatisch stresssyndroom en werd soms panisch van angst wakker, omdat ik dacht dat het meisje dood naast m’n bed lag. Vaak heb ik geworsteld met donkere gedachten. Het enige wat me overeind hield, was het feit dat ik niet fout was geweest.”

Lees het volledige verhaal én het verhaal van Sep in Flair 53-2020. Deze ligt t/m 6 januari in de schappen. Wil je ‘m liever laten bezorgen? Bestellen (of nabestellen) kan hier.

Tekst: Jill de Bont | Beeld: Canva

Shoppen is altijd een goed idee