Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Relaties & opgebiecht > Als je nooit op de 1e plek staat bij je ouders: ‘Ze planden hun zakelijke jubileumfeest op de uitgerekende datum’

Als je nooit op de 1e plek staat bij je ouders: ‘Ze planden hun zakelijke jubileumfeest op de uitgerekende datum’

Als je nooit op de 1e plek staat bij je ouders: ‘Ze planden hun zakelijke jubileumfeest op de uitgerekende datum’

Toen Jacqueline (37) jong was, werkten haar ouders keihard in hun eigen zaak en hadden niet de aandacht voor haar waar zij naar verlangde. Nu ze zelf moeder is, hoopte ze dat haar ouders wel een liefdevolle opa en oma zouden zijn. Het doet haar pijn dat ze ook hierin tekortschieten.

Niet op nummer één

Jacqueline: “Op heel boze momenten denk ik weleens: mijn ouders hadden nooit kinderen moeten krijgen. Ze wilden voor hen eenvoudigweg geen tijd en ruimte maken. Hun werk in de horeca – ze runden een eigen restaurant – ging altijd voor. Ik heb nooit de moed gehad om ze te vragen of ze wel echt naar mij en mijn broer hadden verlangd. Ik denk eerlijk gezegd dat ze aan kinderen begonnen zijn omdat het zo hoorde. Omdat al hun vrienden ook een gezin stichtten en zij niet wilden achterblijven.”

“En zo kwam ik, op de dag dat hun restaurant vijf jaar bestond. Mijn vader was op het feest dat ze ter ere van dat jubileum hadden georganiseerd, terwijl mijn moeder lag te bevallen. Wie plant er nou een feest op de dag dat ze uitgerekend is? Mijn verjaardag is later altijd samengevallen met het zoveelste bestaansjaar van de zaak, waardoor ik mij zelfs op díé dag niet op nummer één voelde staan. Het was tekenend voor mijn hele jeugd. Mijn broer en ik werden een beetje tussendoor geschoven. Er was aandacht als er toevallig tijd over was, niet wanneer wij die nodig hadden. Als mijn broer in het weekend moest voetballen, stond mijn vader nooit langs de lijn. Tijdens de musical van mijn middelbare school schitterden ze door afwezigheid. ‘Tja, vrijdagavond hè,’ verklaarde ik tegenover mijn
vriendinnetjes, wier ouders er wel allemaal waren. Ik vond het niet eens gek, toen.”

Emotionele verwaarlozing

“Toch weet ik dat mijn ouders van me hielden. Dat lieten ze vaak genoeg merken door complimentjes of knuffels. En door de wereld aan cadeautje voor ons te kopen. Maar voor de dagelijkse dingen en problemen waren we aangewezen op mijn opa en oma, die naast ons woonden. Pas in mijn puberteit merkte ik dat het ook anders kon. Ik zag bij
vriendinnetjes ouders die wel betrokken waren. Die oprecht meeleefden met gebeurtenissen en niet alleen maar, zoals mijn vader deed, dwingende schooladviezen gaven.”

“Het duurde nog zeker tien jaar voordat ik de opvoedwijze van mijn ouders als emotionele verwaarlozing durfde te benoemen. Maar ach, ik ben prima terechtgekomen. Ik heb een goede opleiding gevolgd, ontmoette daar mijn man. Ik ben zelfstandig en ondernemend, dat heb ik immers al vroeg geleerd. En de band die ik met mijn broer heb is superhecht, we voelen nog altijd: het zijn wij tegen de rest van de wereld.”

‘De geschiedenis herhaalt zich’

“Sinds mijn ouders hun zaak verkocht hebben, is mijn band met hen beter geworden. Ze geven toe dat ze vroeger wel heel erg hard werkten. Ze hebben daar zelfs spijt van. ‘We hebben de mooiste jaren met ons gezin voorbij laten gaan,’ zei mijn vader eens en dat ontroerde me. Ook beseffen ze dat ze veel te weinig genoten hebben van wat het leven verder nog te bieden heeft en halen nu alles in rap tempo in. Ze maken verre reizen, gaan naar musea en theatervoorstellingen en vertellen daar enthousiast over. Ik vind dat fijn want ik hou ook van hen, natuurlijk, ze zijn mijn ouders.”

Nog meer teleurstelling

“Toch stellen ze me nog altijd teleur. Ik ben moeder van twee kinderen, die zijn nu zes en drie jaar. Ik had zo gehoopt dat mijn ouders voor mijn kinderen wél de aandacht zouden kunnen opbrengen die ze voor mij niet hadden. Ze zouden het nu nog een beetje kunnen goedmaken en tonen dat ze het verleden inderdaad betreuren. Bovendien zou ik mijn kinderen net zo’n geweldige opa en oma gunnen als ik heb gehad, want wat heb ik veel aan hen te danken en wat heb ik prachtige herinneringen aan ze. Maar de geschiedenis herhaalt zich.”

‘Wél een reusachtige ooievaar in de tuin zetten, maar nauwelijks op bezoek komen’

“Natuurlijk waren mijn ouders blij toen ik zwanger was. Ze verwenden me met alles wat ik maar nodig had, met geld zijn ze nooit zuinig geweest. En ze stonden met tranen in hun ogen aan mijn kraambed, opnieuw met een hoop cadeautjes. Maar echt vaak langskomen, dat was er niet bij. Toen mijn oudste nog een baby was snapte ik dat nog wel: ze huilde veel en anders sliep ze. Maar toen ze zich verder ontwikkelde deed het me pijn dat mijn ouders niet betrokkener waren. Als ze kwamen, was het maar kort. Dan speelden ze en kirden ze, maar haastten zich dan weer weg. Naar vrienden, naar het theater: er was altijd wel wat. Oppassen wilden ze wel, maar alleen als ik het vroeg. Ik had het zo leuk gevonden als ze het eens spontaan hadden aangeboden. Om mijn vriend en mij te ontlasten, maar meer nog omdat ze het zélf leuk vonden. Maar dat gebeurde niet. En een vaste opa-en-omadag? O nee, dat wilden ze beslist niet, dat was veel te belemmerend.”

Overgevoelige reactie

“Bij mijn tweede ging het precies zo. Een reusachtige ooievaar in de tuin zetten, maar slechts mondjesmaat op bezoek komen. Ze hebben zelfs de eerste verjaardag van mijn zoon gemist omdat ze net die week een cruise hadden geboekt. ‘Het was zo’n mooie aanbieding,’ excuseerde mijn moeder zich – onzin, want op geld letten ze nooit. Ze waren ongetwijfeld gewoon vergeten dat hij jarig zou zijn. Die keer ben ik heel boos geworden. Ik heb een poging gedaan om mijn frustraties eruit te gooien, ook in de hoop dat het de lucht zou klaren. Maar mijn moeder reageerde vreselijk overgevoelig.”

Lees ook
Opgebiecht: ‘Ik heb steeds vaker last van woede-uitbarstingen’

“Ze begon hard te huilen en kroop in de slachtofferrol. ‘Wij hebben altijd het beste voor jullie gewild,’ snikte ze. Mijn vader keek boos omdat ik haar overstuur maakte. En ik bond weer in – om pas op de wc mijn eigen tranen te laten stromen. Sinds die keer houd ik me in. Liefde, aandacht, betrokkenheid, je kunt het niet afdwingen. En erom bedelen, daar voel ik me echt te goed voor. Ik moet accepteren dat het er gewoon niet inzit bij mijn ouders. Ontzettend zonde, ook voor hen: ze zouden zo veel plezier van hun kleinkinderen kunnen hebben. Ik snap niet dat zij liever voor de zoveelste keer naar de andere kant van de wereld vliegen, in plaats van mijn kinderen een dagje naar de dierentuin mee te nemen.”

Dit artikel komt uit het Flair & VIVA Winterboek 2020. Meer van dit soort verhalen vind je wekelijks in Flair. Wil je een editie (na)bestellen? Dat kan hier.

Tekst: Lydia van der Weide | Beeld: Getty Images

Shoppen is altijd een goed idee