Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Relaties & opgebiecht > Nahdie was 14 toen ze haar beste vriendin verloor bij een fietsongeluk: ‘Door mij was Kim dood’

Nahdie was 14 toen ze haar beste vriendin verloor bij een fietsongeluk: ‘Door mij was Kim dood’

Relaties & opgebiecht
Nahdie was 14 toen ze haar beste vriendin verloor bij een fietsongeluk: ‘Door mij was Kim dood’

In één klap veranderde het leven van Nahdie ter Haar (27) ruim dertien jaar geleden, toen ze haar beste vriendin Kim verloor bij een ongeluk. Een ongeluk dat Nahdie veroorzaakte. ”Nahdie, we nemen jou niets kwalijk. Het was een ongeluk’, zei haar moeder. Haar kracht gaf mij kracht.’

BFF’s in no time

“Ik kende Kim nog geen twee jaar, we zaten allebei op dezelfde middelbare school, in hetzelfde leerjaar, maar in verschillende klassen. We waren allebei heel sociaal, maar ook recalcitrant. We rookten en dronken stiekem, en hadden een bovenmatige interesse in jongens. Daarin vonden we elkaar, in dat net een beetje op het randje leven. Zoals het gaat op die leeftijd, was onze vriendschap heel intensief. We waren in no time BFF’s. We fietsen altijd samen naar school, als Kim op tijd was tenminste. Er ging geen dag voorbij dat we elkaar niet zagen of spraken.”

26 maart 2007

“Op 26 maart 2007 was Kim ziek. Of beter: schoolziek. Ze was een beetje verkouden en had geen zin in de lessen. In de middag zocht ik haar op. We spraken af ’s avonds naar de lokale voetbalvereniging te gaan om een beetje rond te hangen en naar jongens te kijken. Ik haalde haar op en fietste thuis weg in een blauwe hoodie van Fila, die had ik meegenomen omdat Kim daarom vroeg. Ze vond het een mooie trui en wilde ’m die avond graag aan. Zo was ze ook zo gek op een knalgeel vest van G-Star van mij. Bij haar voor de deur trok ik de trui uit en trok Kim ’m aan.”

Eén fiets

“Ze stapte bij mij achterop. We gingen, zoals altijd, op één fiets. Geen idee waarom, het was hartstikke onhandig. We childen met vrienden en rookten sigaretten. Kim pakte mijn telefoon en zette in het startscherm een tekst: ‘Heej sgatje housoveelvanje x Kim’. Tegen negen uur had ik drie sms’jes van mijn vader ontvangen. Hij vroeg of ik nu echt naar huis wilde komen. Mijn ouders waren wat degelijker dan die van Kim, zij werd meer vrijgelaten. Ik had lak aan die berichtjes van mijn vader, maar na het derde besloten we toch maar te gaan, op de fiets, en samen dus. Deze keer fietste Kim.”

Fractie van een seconde

“Op de helft van een vrij lang fietspad naast de provinciale weg wisselden we van plek. Ik had geen zin om te fietsen, wat een minutenlange discussie opleverde, maar deed het uiteindelijk toch. Aan dat moment heb ik nog vaak teruggedacht. Wat als we daar meteen waren vertrokken? Of nog iets langer hadden doorgekibbeld…”

‘Haar harde schreeuw bevatte alles: angst, verdriet, maar gek genoeg ook een soort blijheid, een lach – alsof het nog goed kon komen’

“Ik stak over bij een oversteekplaats op de tachtigkilometerweg, volledig in de veronderstelling dat er niets aankwam. En toen hoorde ik Kim gillen. Haar harde schreeuw bevatte alles: angst, verdriet, maar gek genoeg ook een soort blijheid, een lach – alsof het nog goed kon komen. Ik keek naar rechts en zag de koplampen van een auto recht op ons afkomen. Alles gebeurde in een fractie van een seconde.”

Paniek

“Van de klap zelf kan ik me niets herinneren, ik ben even buiten bewustzijn geweest. Ik snakte naar adem toen ik bijkwam, maar ik had geen pijn. Ik zat half rechtop, maar ging meteen liggen – ik had nog de tegenwoordigheid van geest om te bedenken dat ik misschien wel mijn rug had gebroken. En toen kwam de paniek. ‘KIM! KIM!’, riep ik. Ze lag vijftig meter verderop en antwoordde niet. In de korte tijd dat we daar lagen, waren er allemaal mensen op het ongeluk afgekomen. Een vrouw belde de ambulance en vroeg mij om het telefoonnummer van mijn ouders. Dat gaf ik haar. Er was een groep met mij bezig en er stond een groep mensen bij Kim.”

In de ambulance

“De lijnbus kwam langs. Het is dus iets voor half tien, dacht ik nog. Niet veel later werd ik de ambulance ingeladen. Op dat moment zag ik mijn vader voorbijrijden. Ik ging ervan uit dat hij mijn moeder had afgezet, ik snapte alleen niet waarom ze dan niet bij me was. Wat ik niet wist, was dat mijn moeder meteen, in alle spoed, bij Kim in de ambulance was gezet en dat mijn vader erachteraan reed. Kim had mijn trui aan, waardoor mijn moeder dacht dat ik het was. We hadden ook dezelfde haarkleur en het was al donker buiten.”

Geen opluchting

“Kim werd naar Enschede gebracht. ‘Nahdie gaat naar Winterswijk’, klonk het door de portofoon. Verschrikt keek mijn moeder om. Pas toen zag ze de witte Nike Air Max van Kim – ik had zwarte. Ze realiseerde zich dat ze niet bij haar eigen dochter in de ambulance zat. Ik was niet in levensgevaar, zo wist ze, want ook dat werd vanuit de andere ambulance doorgegeven. Het gaf niet de opluchting die je zou verwachten. Mijn moeder dacht meteen aan Kim’s moeder. De situatie was zo afschuwelijk. Het zag er heel slecht uit voor Kim. Mijn ouders wilden bij haar blijven, maar een verpleegkundige stond erop dat ze naar mij toe gingen.  ‘Jullie dochter heeft jullie nodig’, zei ze. ‘Kim krijgt hier toch niets meer van mee.'”

‘Ik werd echt aan mijn lot overgelaten’

“Onderweg naar mij kwamen ze de politiewagen tegen die met zwaailichten Kim’s moeder naar het ziekenhuis bracht. Ik lag voor mijn gevoel al een uur alleen op de spoedeisende hulp. Er waren wat foto’s gemaakt en verder niets. Ik werd echt aan mijn lot overgelaten. Ik vergeet nooit meer hoe mijn ouders keken toen ze binnenkwamen. Ze zagen er totaal verslagen uit. ‘Doe even normaal jongens, het valt allemaal mee’, stelde ik ze gerust. Ik was heel kalm. Zo leek het tenminste. Feitelijk was ik gewoon totaal in shock. ‘Hoe is het met Kim?’, wilde ik weten.”

Zelfbescherming

“‘Het ziet er heel slecht uit’, zei mij moeder. Ik kon er niet bij; ik had alleen wat pijn aan mijn heup, dan kon Kim toch niet doodgaan? Hoe kon ze dat nou zeggen? Ik dacht aan de kreet die ze slaakte, vlak voor de aanrijding. Daar klonk iets van een lach in. Nee, Kim zou niet doodgaan. Ik mocht nog diezelfde avond naar huis. Mijn heup deed pijn en ik had wat schaafwonden. Thuis ben ik mijn bed ingedoken en ik ben vrijwel meteen in slaap gevallen. Het was allemaal zelfbescherming, denk ik nu. Ik was pas veertien. Wat er was gebeurd, was te groot voor me.”

Lees ook
Paul’s vrouw overleed aan borstkanker: ‘We hebben onze zoontjes altijd verteld dat mama niet oud zou worden’

Volledig in paniek

“Rond zes uur ’s ochtends ging de bel. Mijn moeder had het al verwacht, ze was de hele nacht wakker gebleven. De politie kwam vertellen dat Kim was overleden. Toen ik dat hoorde, ben ik in elkaar gestort. Ik heb drie uur lang volledig in paniek, vanuit mijn tenen gehuild en gegild. Ik had dit veroorzaakt. Door mij was Kim dood.”

Lees het volledige interview in Flair 43-2020. Deze ligt t/m 27 oktober in de schappen. Wil je ‘m liever laten bezorgen? Bestellen (of nabestellen) kan hier.

Tekst: Hester Zitvast

Shoppen is altijd een goed idee