Je bent hier: Home > Relaties & opgebiecht > #geenrozewolk: ‘Als je mama-gedachten zo donker zijn als de nacht’

#geenrozewolk: ‘Als je mama-gedachten zo donker zijn als de nacht’

Relaties & opgebiecht
#geenrozewolk: ‘Als je mama-gedachten zo donker zijn als de nacht’

Op het moment dat je in een postpartum depressie zit, is het moeilijk voor te stellen dat er ooit weer licht gloort aan de horizon. Als je je ergens onderin de put bevind, is het lichtpunt nog nooit zo ver weg geweest. Dus is het zaak, dat je hulp zoekt. Want in je eentje zo’n depressie aangaan, is eigenlijk niet te doen en ook niet aan te raden.

Ten eerste, verergeren je klachten en vermeerderen je donkere gedachten in rap tempo. Daarnaast werk je eenzaamheid en isolatie in de hand. Als je vervolgens je gedachtes niet durft te delen en je je depressie voor de buitenwereld verbergt, zal je je als moeder erg alleen voelen. Dit verergert de depressie vervolgens weer en zo is het einde zoek. Je komt in ene negatieve spiraal, waar je niet meer zomaar uitkomt. Dit is geen bangmakerij, dit is helaas hoe het gaat bij veel moeders die ik in mijn praktijk zie.

Maanden gewacht

De meeste mama’s die ik zie als therapeut, hebben er maanden over gedaan om de eerste stap richting hulp te zetten. Andere moeders zochten wel degelijk eerder hulp, maar kregen de deksel op hun neus. Ze kregen geen of inefficiënte hulp aangeboden. Uitspraken van huisartsen, consultatiebureau’s of andere hulp-professionals als: “alle nieuwbakken moeders hebben het zwaar.” Of: “Ja, alle baby’s huilen veel.” Dit soort uitspraken werken demoraliserend en ontmoedigend voor deze kwetsbare moeders. Heb je eindelijk de stoute schoenen aangetrokken, krijg je dit soort bagatelliserende antwoorden. Daar schiet deze mama helemaal niks mee op! Dit soort verhalen hoor ik aan de lopende band en het vervult mij met boosheid en frustratie. Ik vind dit namelijk onbegrijpelijk. Eindelijk heeft deze depressieve moeder de moed bij elkaar geraapt, om het tegen iemand te uiten en vervolgens wordt ze weer terug die put in geduwd. Want wie gaat daarna nog fijn haar verhaal zitten vertellen? Zij niet, kan ik je vertellen.

Overgenomen door de depressie

Als deze moeders dan na maanden wachten, zoeken naar de juiste hulp en inmiddels diep in het zwarte gat getrokken, eindelijk in mijn praktijk mag ontvangen, schamen ze zich zo voor hun donkere gedachten en gevoelens, dat ze het in eerste instantie niet eens durven te delen. Het schuldgevoel en de schaamte overheersen zijn zo alomvattend aanwezig, dat ze zich afvragen of ze wel een goede moeder zijn. Ze voelen zich verloren, onzeker en denken eigenlijk dat ze ene hele slechte moeder zijn. De depressie heeft hen totaal overgenomen. Stukje bij beetje, als een sluipschutter. Voordat ze het door hebben, zitten deze mama’s er middenin. Dit moet anders als je het mij vraagt.

“Een moeder met een postpartum depressie heeft geen tijd om vijf maanden op een wachtlijst te staan”

Huisartsen en consultatiebureaus moeten mijns inziens eerder doorverwijzen en naar de juiste persoon doorverwijzen! Vaak moet een moeder eerst dan een paar gesprekken bij een POH’er voeren, voordat ze doorverwezen worden. Hoe goed bedoeld ook, deze hebben vaak weinig kaas gegeten van deze problematiek. Moeders vertellen mij, dat ze hierdoor nog verder afglijden, omdat ze nadat ze hun hele ziel en zaligheid op tafel hebben gelegd, nog steeds geen adequate hulp krijgen. De zin: ‘ik vind het heel vervelend voor je, maar ik kan je niet helpen’ is eerder regel dan uitzondering. Natuurlijk zijn er ook goede POH’ers die wel kunnen helpen, maar die zijn een uitzondering. Vervolgens worden de moeders doorgestuurd naar de reguliere GGZ en daar staan ze dan vijf maanden op en wachtlijst. Een moeder met een postpartum depressie heeft geen tijd om vijf maanden op een wachtlijst te staan. Die verzuipt langzaam aan en heeft nu hulp nodig!

Het is niet jouw schuld

Een depressie overkomt je. Daar kies je niet voor. Het is geen kwestie van even de schouders eronder zetten of uit de slachtofferrol kruipen. Niks van dit alles. Maar er is ook goed nieuws. Want je kan er wel van alles aan doen om er vanaf te komen. Ik ben ervaringsdeskundige en therapeut voor moeder zonder roze wolk. Dus of je nu een postnatale depressie hebt of gewoon niet lekker in je vel zit na de bevalling; ik help je hier doorheen.

“Er is iemand die precies weet hoe jij je nu voelt”

Ik hanteer geen wachtlijsten en het wordt vergoed door de zorgverzekeraars. Ook heb ik een boek geschreven: Toen kreeg ik weer lucht. Dit boek gaat je helpen om uit het ergste dal te komen. Daarnaast biedt mindfulness een grote uitkomst, als je een postpartum depressie hebt. Het is geen gezweef of geitenwollensokkengebeuren. Het is juist down to earth en heel praktisch. Je gaat op een andere manier naar jezelf en het leven kijken en zal bewuster leren leven. Je hoeft deze depressie niet in je eentje te doorstaan. Er is iemand die precies weet hoe jij je nu voelt. En ik ga je helpen! Heb jij moeite om je donkere gedachten en emoties te handlen na de bevalling en wil je hulp? Mail dan naar info@froufroubegeleiding.nl.

Over Tilda

Tilda is moeder van Livia (5 jaar) en dreumes Emmi. Samen met haar man Tim woont ze in Amersfoort. Tilda is ervaringsdeskundige en therapeut voor moeders zonder roze wolk. In haar praktijk Frou Frou Begeleiding doet ze naast een op een sessies ook Skype consulten. Tevens heeft Tilda een boek geschreven: ‘Toen kreeg ik weer lucht‘. Binnenkort verschijnt haar podcast voor moeders zonder roze wolk. Tilda is ook te vinden op Insta: www.instagram.com/geenrozewolk. Meer lezen van Tilda? Lees iedere week haar blog op Flaironline.nl.

Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je dan gratis in voor onze nieuwsbrief.

Shoppen is altijd een goed idee