Je bent hier: Home > Opgebiecht > #geenrozewolk: Tilda over haar postnatale depressie én hoe het allemaal begon

#geenrozewolk: Tilda over haar postnatale depressie én hoe het allemaal begon

Opgebiecht
#geenrozewolk: Tilda over haar postnatale depressie én hoe het allemaal begon

Vier jaar geleden zat ik midden in mijn postnatale depressie. Nadat bij 22 weken zwangerschap mijn allerliefste oma overleed, was ik kapot van verdriet. Zij was mijn tweede moeder, mijn lifecoach, mijn alles. Toen zij out of the blue overleed, stond mijn hele leven op zijn kop.

Lees ook: Lezersdilemma: ‘Ik zit helemaal niet op die roze wolk waar alle blije moeders het over hebben’

Huilend hing ik over de kist van mijn allerliefste oma. Haar loslaten was het aller moeilijkste wat ik ooit heb gedaan. Uiteraard heb ik me toen ook afgevraagd of dit alles een postnatale depressie zou veroorzaken. Ik besprak dit met mijn gynaecoloog, mijn psycholoog toentertijd. Eigenlijk zie iedereen hetzelfde: we hebben geen glazen bol, dus dit kunnen we niet voorspellen. Dus dat was het, daar gingen mijn ziel en ik gearmd weer de deur uit.

Zware bevalling

Toen mijn oudste dochtertje geboren werd, was ik kapot moe. Na een bevalling van 22 uur, twee uur persen en een flinke knip had ik het idee alsof ik drie marathons had gelopen. Ik wilde alleen maar rust. Naast mij lag en moeder non-stop te kroelen en te kirren met haar baby. Ik dacht alleen maar: laat me met rust. Ik kan dit niet en ik wil gewoon slapen. Heel lang slapen. Of dit een voorteken was? Ik weet het niet. Maar dat ik niet op een roze wolk zat, was mij inmiddels wel duidelijk. Eigenlijk werd het van kwaad tot erger en als ik dan eindelijk de moed had om het te delen, zeiden mensen: ‘Ja, maar je hebt toch een mooi gezond kindje gebaard?’ Alsof ik daarom niet mocht zeuren. Dit soort opmerkingen waren voor mij heel pijnlijk en zorgden ervoor dat ik niks meer durfde te zeggen over mijn ware emoties en negatieve gedachten over het moederschap. Laat ik een ding voorop stellen: ik was wel degelijk dankbaar voor mijn lieve meisje, ik hield ook meteen zielsveel van haar. Desondanks huilde ik non-stop, ik had heel veel angstige gedachten (intrusies) en sliep amper. Zelfs als mijn baby sliep, lag ik te piekeren of ik wel een goede moeder was, of ik wel aan het moederschap had moeten beginnen en of ik niet gewoon weg moest gaan. Op vakantie, in mijn eentje. Voor een maand of drie, vier, misschien wel langer. Diepongelukkig was ik.

Veel angsten

Ik bevond me in een soort sinkhole. Ik werd steeds verder mijn postnatale depressie ingezogen en ik voelde me zo intens alleen. Ik durfde het met niemand te delen, uit angst om veroordeeld te worden. Ook omdat ik me intens schaamde voor wat ik allemaal dacht en voelde. Zo liep ik ooit over een brug en dacht ik: als ik de kinderwagen nu loslaat, dan is mijn baby dood. Vervolgens schoot ik in de paniek en dacht ik: waarom denk ik dit in godsnaam? Ik moet wel een hele slechte moeder zijn. Zelfs aan mijn partner durfde ik dit alles niet te vertellen. Ik was ervan overtuigd dat er een wit busje zou komen voorrijden en ik in een dwangbuis afgevoerd zou worden. Na maanden wachten, kwam ik uiteindelijk bij een psycholoog terecht. Zij stelde al vrij snel de diagnose ‘postnatale depressie’. Enerzijds was het een klap in mijn gezicht, anderzijds was ik zo blij dat iemand me ging helpen! Ik hoefde dit niet langer alleen te doen. Het isolement waar ik al die tijd in had gezeten, werd eindelijk doorbroken!

Nadat ik de eerste stappen naar mijn herstel had gemaakt en in therapie zat, begon mijn hoofd weer op te klaren. Inmiddels was mijn dochtertje toen 10 maanden oud. Ik zag dat ik niet alleen was in het hebben van een postnatale depressie. Dat heel veel moeders niet op een roze wolk zitten na de bevalling. Dat gevoel wilde ik heel graag delen met andere moeders. Als ik me al zo eenzaam en geïsoleerd had gevoeld, zouden er vast nog veel meer mama’s zo thuis zitten met hun kersverse baby. Ik besloot een blog te schrijven over mijn postnatale depressie, zodat die moeders zich ook wat minder alleen zouden voelen. Deze blog ging vervolgens viral en voor ik het wist, stond hij op Me To We, in de Flair en kreeg ik ongelofelijk veel reacties. Tot op de dag van vandaag ben ik intens dankbaar dat ik deze stap toen heb durven nemen. Dit is hoe het ooit allemaal is begonnen. En hoe daarna het pad naar mijn werk met moeders zonder roze wolk, zich langzaam maar gestaag ontvouwde. Ik ben dankbaar voor mijn praktijk Frou Frou Begeleiding en het werk dat ik vandaag de dag als therapeut doe. Ook ben ik dankbaar dat ik mijn verhaal met andere moeders kan delen. Hieronder staat mijn allereerste blog. Ik kan niet geloven dat dit alweer vier jaar geleden is:

Lang getwijfeld

‘Hoe lang ik wel niet heb nagedacht over deze blog. Moet ik hem wel schrijven, of toch maar niet? Uiteindelijk heb ik besloten om hem toch te schrijven. Misschien help ik er één nieuwbakken moeder mee, die het net als ik, ook niet uit durft te spreken. Al help ik er maar eentje.

Ik had nooit gedacht dat het zover zou komen, dat ik er zo doorheen zou zitten. Dat ik mezelf zo kwijt zou raken, zoals is gebeurd. Toen mijn o zo geliefde oma overleed toen ik 22 weken zwanger was, dacht ik natuurlijk na over de gevolgen. Ik was bang dat ik me super verdrietig zou blijven voelen, ik heb zelfs de term postnatale depressie in de mond genomen ruim voor de bevalling. Is het self fulfilling prophecy? Of is het gewoon domme pech? Of beide? Ik weet het niet en zal het waarschijnlijk ook nooit weten. Maar het feit is, ik heb een postnatale depressie. Het hardop zeggen blijft moeilijk en nu ik deze woorden zwart op wit lees op mijn scherm, krijg ik meteen weer een brok in mijn keel.

Mijn Livia, mijn schattige, ons schattige meisje. Het aller-ALLER-mooiste wat me ooit is overkomen. Ze vervult me met liefde en een uitzinnig gevoel van geluk en vreugde als ze naar me kijkt. Laat staan als ze naar me lacht, dan breekt de hemel open en hoor ik de engelen zingen.

Alles wat zwart….pikzwart

Alles daarbuiten was zwart. Pikzwart. Urenlange janksessies, een mega lijst met onzekerheden, angst om haar pijn te doen, de opsomming was eindeloos. Ik heb het ontkend, weggestopt, weggelachen. De mensen die mij goed kennen, weten hoe goed ik laatstgenoemde kan. Hoe meer grappen, hoe meer je in mijn geval moet gaan uitkijken. En toen ineens viel het doek. De comédienne was uitgespeeld. Ik kon niet meer.

Dan begint het pas, nadat ik had toegegeven dat het eigenlijk helemaal niet zo goed met me gaat. Ik voel me helemaal niet blij en zit al helemaal niet op een roze wolk. Maar zo hoort dat toch? Je hoort blij en dankbaar te zijn als je mama bent geworden. Je mag niet klagen of jammeren dat het zo zwaar is. Maar dat is het verdorie wel! Hartstikke zwaar! De hormonen die van mij een raging bitch maakten, het slaapgebrek en dan nog iedereen die van alles van je wil de hele dag. Soms trok ik de slaapkamerdeur dicht en zei: ‘Ik ben er even niet.’ Telefoon in de hoek van de kamer gegooid, oordoppen in en slapen. Ik wilde niet voelen wat ik daadwerkelijk voelde. Want dat was nogal zwartgallig, kan ik je vertellen.

Het gemis van mijn oma, deed daar nog een enorme schep bovenop en uiteindelijk verzoop ik. Ik trappelde zo hard ik kon, maar ik verzoop langzaamaan. Mensen bereiden je hier niet op voor. Want geloof het of niet, ondanks de boeken die erover zijn geschreven, heerst er een enorm taboe op dit onderwerp. Terwijl, toen ik het eenmaal out in the open had gegooid, zoveel vrouwen hier last van blijken te hebben! Er zijn zelfs praatgroepen voor nieuwbakken mama’s met een depressie.

Dankbaar voor alle hulp

Dankbaar: ben ik. Enorm gezegend met zo’n lieve en makkelijke baby: ben ik. Gelukkig: als ik naar haar kijk. Nu de rest nog. Er zijn dagen geweest, dat ik het niet meer zag zitten en de handdoek in de ring wilde gooien. Niet verder kunnen kijken dan het uur daarna. Godzijdank waren daar mijn lieve, liefste man en mijn lieve vriendinnen die me op de been hielden. Die er alles aan deden en doen om me er weer boven op te helpen. Je komt op een kruispunt in je leven waarop duidelijk wordt wie je ware vrienden zijn en van welke je afscheid moet nemen. De mensen die het hardst riepen, voor ik was bevallen: ‘Ik kom je helpen hoor, ik kom oppassen, boodschappen doen, etc.’ Zij waren in geen velden of wegen te bekennen. Maar mijn inner circle, de mensen die het ook niet nodig hebben om het zo hard te roepen, die waren er onvoorwaardelijk. Die doen dat gewoon zonder poespas of bombarie. Die komen aan met bakjes nasi, komen oppassen als je naar therapie moet, doen boodschappen voor je en hangen uren met je aan de telefoon terwijl jij alleen maar kan janken. Makkelijk ben ik nu niet en soms ook niet zo aardig. Ik wil me niet achter mijn depressie verschuilen, maar het is wat het is.

Duizendmaal dank voor mijn schatten die me nu zo steunen. Jullie hebben geen idee hoe blij en dankbaar ik ben dat ik omringd wordt door zoveel liefde. Ik kom er wel, maar lang niet zo snel als ik zou willen. Nu ik weet dat ik niet alleen sta hierin en het durf te uiten, voel ik me bevrijd en niet langer eenzaam zittend op het eiland van ellende. De toekomst lonkt, one babystep at the time.’

Trots

Het blijft gek om dit terug te lezen, Wetende wat er daarna allemaal is gebeurd. Alle positieve en mooie momenten die ik heb mogen meemaken als therapeut en auteur van mijn boek ‘Toen kreeg ik weer lucht‘. Inmiddels heb ik mijn eigen praktijk Frou Frou Begeleiding aan huis en help ik talloze moeders die na de bevalling ook niet op een roze wolk zitten. Ook kom ik bij de moeders thuis om hen te helpen in deze moeilijke situatie. Dit is hoe het ooit begon en het maakt me enorm trots om dit terug te lezen.

Over Tilda

Tilda is moeder van Livia (5 jaar) en dreumes Emmi. Samen met haar man Tim woont ze in Amersfoort. Tilda is ervaringsdeskundige en therapeut voor moeders zonder roze wolk. In haar praktijk Frou Frou Begeleiding doet ze naast een op een sessies ook Skype consulten. Tevens heeft Tilda een boek geschreven: ‘Toen kreeg ik weer lucht‘. Binnenkort verschijnt haar podcast voor moeders zonder roze wolk. Tilda is ook te vinden op Insta: www.instagram.com/geenrozewolk.

Meer lezen van Tilda? Lees iedere week haar blog op Flaironline.nl.

Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je dan gratis in voor onze nieuwsbrief.