Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Relaties & opgebiecht > Eveline (29): ‘Steeds vaker had ik aanvallen die ik niet kon stoppen’

Eveline (29): ‘Steeds vaker had ik aanvallen die ik niet kon stoppen’

Eveline (29): ‘Steeds vaker had ik aanvallen die ik niet kon stoppen’

Na een eerste paniekaanval ging het van kwaad tot erger. Nu is Eveline (29) geobsedeerd door de angst om flauw te vallen. “Iedereen kent me als een vrolijk feestbeest. Maar dat lukt me alleen op plekken en met mensen die vertrouwd zijn. Ik heb een lange weg te gaan.”

Paniekaanvallen

“Had je me enkele jaren geleden gezegd dat ik een huismus zou worden, dan had ik je niet geloofd. Ik was zo’n type dat altijd van huis was. Maar toen ik op kamers ging, veranderde alles. Mijn eerste aanval herinner ik me nog haarscherp. In het laatste jaar van de middelbare school gingen we met de klas naar Brussel. In de trein voelde ik me steeds slapper worden. Eerst had ik een tintelend gevoel in mijn voeten en dat breidde zich langzaam uit over mijn hele lichaam. Tegen de tijd dat we in Brussel waren, stond ik te trillen op mijn benen, had ik het verschrikkelijk benauwd, zweette ik me te pletter en had ik het gevoel dat ik flauw zou vallen. Een leerkracht nam me apart en probeerde me te kalmeren. Na een uur was dit nare gevoel voorbij, maar opgelucht voelde ik me niet. Ik had geen idee wat me was overkomen en de angst was vreselijk geweest.”

“Vanaf dat moment had ik steeds vaker kleine aanvallen, meestal op plaatsen waar veel mensen waren en waar ik niet meteen weg kon: in de trein, tijdens een examen. Het was vreselijk. Ik kon het niet stoppen, alleen maar ondergaan. Kreeg ik het op een feestje moeilijk, dan ging ik naar huis. Als ik de deur van mijn kamer dichttrok, nam dat angstige, verstikkende gevoel langzaam af. Het ergste was de angst om flauw te vallen. Hoe frequenter de aanvallen werden, hoe vaker ik me opsloot. Als vrienden vroegen of ik ergens mee naartoe ging, verzon ik een smoes. Maar bij al die excuses schreeuwde ik vanbinnen dat ik wél wilde meegaan en ook plezier wilde maken. Maar ik kon het niet.”

Vrolijke façade

“Na mijn middelbare school ging ik op kamers. Een vreemde stad, nieuwe mensen: ik wist dat het moeilijk zou worden. Maar ik dwong mezelf. Dit was wat ik wilde doen en ik zou me niet laten tegenhouden door mijn angsten. Maar na drie maanden stortte ik in. De angst om flauw te vallen was een obsessie geworden en ik had aan de lopende band paniekaanvallen. Ik stopte met mijn studie, ging weer thuis wonen en vond een baan als verkoper. Toen ging het langzamerhand beter. Maar op een dag kreeg ik een aanval terwijl ik op de snelweg reed. Hoe ik thuis ben gekomen, weet ik nog steeds niet. Die aanval was een keerpunt. Ik stapte naar de huisarts. Die verwees me door naar een psychiater.”

‘Achter die vrolijke façade schuilt een ongelooflijk onzekere, bange, perfectionistische vrouw’

“Drie jaar lang durfde ik met niemand over mijn probleem te praten. Ik was bang om uitgelachen te worden. Als vriendinnen vroegen wat er met me was, lachte ik hun bezorgdheid weg. ‘Er is niets, ik heb het gewoon druk,’ zei ik dan. Uiteindelijk vertelde ik mijn moeder en mijn beste vriendin dat het niet goed ging. Dat ik soms vijf keer per dag begon te zweten en van top tot teen stond te trillen, en dat ik geobsedeerd was door de angst om in het openbaar flauw te vallen. Maar ze namen me toen nog niet echt serieus. Zeiden dat het vast wel mee zou vallen. Daardoor klapte ik weer dicht. Ook bij de psychiater duurde het lang voordat ik durfde te vertellen hoe diep het zat. Haar diagnose was dat ik een sociale fobie had. Maar dat loste mijn probleem niet op. Zoiets verhelp je niet met een pilletje.”

“Behalve mijn ouders en drie vriendinnen, weet niemand dat ik een probleem heb. Iedereen kent me als een vrolijk feestbeest: op feestjes ben ik de eerste die gaat dansen. Dan praat ik met iedereen, ben ad rem. Maar dat lukt me alleen op plekken en met mensen die vertrouwd voor me zijn. Dan heb ik het gevoel dat ik de dingen onder controle heb. Maar achter die vrolijke façade schuilt een ongelooflijk onzekere, bange, perfectionistische vrouw. Een vrouw die veel te bezorgd is over wat anderen denken.”

Gedoemd te mislukken

“Eén vriend heb ik de afgelopen jaren gehad, langer dan een paar weken duurde dat niet. Dat kon ook niet anders: ik vond het al moeilijk om naar de bioscoop te gaan. Ik durfde mezelf ook totaal niet bloot te geven en twijfelde aan alles. De relatie was gedoemd te mislukken. Hoewel het probleem bij mij lag en ik dat ook besefte, hoopte ik dat het tóch zou lukken. Maar een relatie kan alleen werken als je ook van jezelf houdt. En van mezelf houden kan ik nog niet.”

“Ondertussen kijk ik toe hoe mijn vrienden verliefd worden, gaan samenwonen, kinderen krijgen. Dat steekt. Om die leegte te compenseren stort ik me op mijn werk. Ik ben heel ambitieus. Ik begon onder aan de ladder, zonder diploma en met weinig verwachtingen. Maar de afgelopen jaren heb ik hard aan de weg getimmerd. Zelfs promotie gekregen. Niemand op mijn werk weet van mijn fobie. Maar dat is ook een vertrouwde omgeving. In al die jaren heb ik me maar één keer ziek gemeld vanwege een paniekaanval.”

Lees ook
Patty woont in een gemeenschap: ‘Je voedt je kind hier niet alleen op, er staat een heel dorp omheen’

“De laatste twee jaar heb ik veel stappen in de goede richting gezet. Ik durf weer over de snelweg te rijden, ging vorig jaar alleen wonen en dwong mezelf wat cursussen te volgen. Mijn therapeut heeft enorm geholpen, maar eigenlijk ben ik vooral mijn beste vriendin dankbaar. Ze is geduldig en lief, pusht me nooit en begrijpt dat zelfs normale dingen voor mij onoverkomelijk kunnen zijn. Zo is een weekendje weg naar een drukke stad niks voor mij. Dus neemt ze me mee naar zee en gaan we shoppen in kleine stadjes. Ze heeft mijn stoornis nooit weggewuifd en dat was wat ik nodig had: begrip en steun. Ik heb nog een lange weg te gaan, maar ik kom er wel. En ook al had mijn leven er heel anders uitgezien zonder mijn fobie, die heeft me ook sterker gemaakt. Eén ding staat vast: ik wil niet dat de fobie mijn leven ooit nog overneemt.”

Dit artikel komt uit het Flair & VIVA Winterboek 2020. Meer van dit soort verhalen vind je wekelijks in Flair. Wil je een editie (na)bestellen? Dat kan hier.

Tekst: Lydia van der Weide | Beeld: Pexels

Shoppen is altijd een goed idee