Je bent hier: Home > Health > Dilemma: ‘Wel of geen kinderen? Ik twijfel’

Dilemma: ‘Wel of geen kinderen? Ik twijfel’

Health
Dilemma: ‘Wel of geen kinderen? Ik twijfel’

Debby (31) is getrouwd met Sander. Hij wil dolgraag 
kinderen, zij twijfelt. Verlaat hij haar als ze nee zegt?

‘We zaten in de auto op weg naar Schiphol. 
Mijn schoonouders voorin, ik achterin. Sander kwam na een week terug van vakantie en we gingen hem ophalen. We keuvelden wat. Over mijn werk, over het weer. Dat 
soort dingen. Tot mijn schoonmoeder opeens vroeg of ik 
kinderen wilde. De vraag overviel me. Sander en ik waren net een paar weken samen. Zelfs met hem had ik het er nog niet over gehad. Ik stamelde wat en zei toen dat ik dat nog niet wist. Het was een eerlijk antwoord. Ik ben geen geboren moeder die vroeger overal een pop mee naartoe sleepte. Maar misschien kwam dat gevoel nog. Mijn schoonmoeder draaide zich vanaf de bijrijdersstoel naar me om en zei: ‘Als je het echt niet wilt, moet je daar eerlijk over zijn. Sander wil het namelijk wel. Jullie zijn geen 
zestien meer, verspil elkaars tijd niet.’ Zo hé, hallo! Het voelde alsof haar woorden me achterover drukten in mijn stoel. Het was de eerste keer dat ik voelde dat er druk op me stond. Om moeder te worden. Om mijn vriend en iedereen om ons heen te geven wat zij verlangden. Een kind.
We zijn al vaak op kraamvisite geweest. Veel vrienden 
hebben al één of zelfs twee kinderen. Ik weet nooit zo goed hoe ik baby’s moet vasthouden. Sander kan dat beter. Al kreeg hij er tot voor kort nooit kriebels van. Wanneer we wegreden zei hij vaak dat het fijn was dat wij nog lekker uit konden slapen en spontaan uit eten. Toen zijn jongere zusje twee jaar geleden moeder werd, veranderde dat. Toen hij zijn nichtje voor het eerst vasthield, zag ik iets in zijn ogen dat ik niet eerder zag. Een soort verlangen. Die avond in bed vroeg hij of ik hetzelfde had gevoeld. Ik was eerlijk en zei van niet. Maar ik merkte aan hem dat hij er klaar voor was. Ik vertelde hem over mijn jeugd. Mijn moeder die ongelukkig was met haar leven als huisvrouw, waar ze toe veroordeeld was als moeder van twee kinderen. Over de zwangerschapsvergiftiging die in mijn familie voorkomt. Mijn moeder had het, mijn oma had het. Haar moeder overleed er zelfs aan. Misschien hield dat het gevoel van rammelende eierstokken wel tegen. Onbewust. Sander zag me worstelen met mijn gevoel. Hij hield me vast, troostte me en zei: ‘Het komt wel.’ Ik dacht: ik hoop het.

Sander en ik zijn inmiddels tien jaar samen, waarvan vier jaar getrouwd. Hij is de man met wie ik oud wil worden. Ik wil hem zo graag geven wat hij wil, maar moet ook mezelf trouw blijven. Sander zegt dat hij ook zal bijdragen aan de verzorging van het kindje. Dat we opvang kunnen regelen. Misschien zelfs een au pair. Maar ik wil geen kind krijgen om de opvoeding aan een ander over te laten. Ik voel me schuldig over mijn twijfels. Wat als ik straks toch niet wil? Dan beslis ik dat ook voor Sander. Terwijl hij niets liever wil dan vader worden. Soms denk ik: we doen het gewoon. Dat moedergevoel komt vanzelf wel als het kindje er is. Maar zo kun je niet denken over een mensenleven. Ik heb mezelf een deadline gesteld. Voor mijn 33e moet ik duidelijkheid hebben. Voor mezelf, maar vooral voor Sander. Wil ik echt niet, dan heeft hij op die leeftijd nog de kans om met iemand anders een gezin te stichten. Dat is wel mijn grootste nachtmerrie. Ik hoop dat ik voor die tijd op een ochtend wakker word en opeens voel: we gaan ervoor. Wat zou ik iedereen daar gelukkig mee maken.’

Laat hieronder een reactie achter voor Debby of plaats je eigen dilemma. Mailen kan ook: flair@sanoma.com

Bron: Flair 45

Shoppen is altijd een goed idee