Je bent hier: Home > Health > Dilemma: Vertel ik mannen over die genante aandoening?

Dilemma: Vertel ik mannen over die genante aandoening?

Health
Dilemma: Vertel ik mannen over die genante aandoening?

Marjan (38) weet sinds anderhalf jaar dat ze een aandoening aan haar vagina heeft. Ze twijfelt: moet ze hier over praten of kan ze beter haar mond houden?

‘Al langere tijd had ik jeuk en pijn aan mijn vagina. Vooral na het vrijen leek die wel in brand te staan. Het voelde alsof ik met een verkreukeld A4’tje in mijn onderbroek rondliep. Soms schuurde het zo dat er bloed in mijn onderbroek zat. Allerlei aandoeningen gingen door mijn hoofd. Misschien was ik wel allergisch voor sperma?! Ik ging naar de huisarts. Hij gaf me keer op keer zalfjes mee voor candida en herpes, zonder te kijken hoe het er beneden uitzag. Niets hielp. Pas toen ik vroeg om een doorverwijzing naar het ziekenhuis, kwam ik bij een gynaecoloog terecht. Zij zag het in één oogopslag: ik heb lichen sclerosus. Dat is een auto-immuunziekte waarbij de vagina aangevallen wordt door cellen van het eigen lichaam. Mijn binnenste schaamlippen waren al helemaal weg, zei de arts. Ik wist niet wat ik hoorde. Weg? Had ik dan helemaal niet gemerkt dat ik daar beneden veranderde? Was ik zo vervreemd van mijn eigen lichaam? Mijn leven is sinds de diagnose veranderd. Ik kan niet meer fietsen omdat dat te veel pijn doet, zowel tijdens het fietsen als erna. Naar het strand of zwembad lukt ook niet meer. Het zeewater is zout en prikt enorm, het zwembadwater geeft grote kans op infecties. Ik krijg hormooncrème. Dat helpt tegen de pijn en de jeuk, maar mijn huid wordt er erg dun van. Als ik te veel beweeg scheurt het gewoon open, wat natuurlijk weer hartstikke zeer doet.

Dat ik een ziekte heb, vind ik moeilijk, dat het aan mijn vagina is, vind ik minstens zo erg. Ik voel het taboe, zodra ik erover begin. Net na de diagnose, zo’n anderhalf jaar geleden, vertelde ik het aan een aantal goede vriendinnen. Ze luisterden, maar vroegen niet door. Toen ik uitgepraat was, begonnen ze gewoon over hun plannen voor het weekend. Dat viel me zo tegen. Seks, daar konden we het over hebben, maar de vagina zelf, moeilijke dingen, ziektes, dat bleek een brug te ver. Ze vroegen er na die eerste mededeling nooit meer naar, al moeten ze merken dat het impact op mijn leven heeft. Ik ben niet meer vrij, mijn lichaam voelt niet compleet. Het is eenzaam om mijn verdriet niet te kunnen delen. Zelfs niet met de mensen van wie ik dacht dat ze er altijd voor me waren. Ze vinden het vies en denken dat het mijn eigen schuld is. Dat is al meerdere keren tegen me gezegd: ‘Had je maar niet onveilig moeten vrijen.’ Ik ben het zat om steeds uit te leggen dat het geen soa is, dat ik hier niets aan kan doen.

Het hele verhaal van Marjan lees je in Flair 23.

Praat mee!
Meepraten over dit dilemma? Laat hieronder een reactie achter voor Marjan of plaats je eigen dilemma. Mailen kan ook: flair@sanoma.com.

Shoppen is altijd een goed idee