Je bent hier: Home > Health > Dilemma: Verlaat ik hem of niet?

Dilemma: Verlaat ik hem of niet?

Health
Dilemma: Verlaat ik hem of niet?

Sara (28) is nu negen jaar samen met Jorrit. De verliefdheid heeft plaatsgemaakt voor gewenning. Zij verlangt naar passie en twijfelt of Jorrit nog wel de man voor haar is.

‘Soms zie ik stelletjes zo lief zijn tegen elkaar dat het pijn doet. Het confronteert me met hoe het tussen mij en Jorrit is. Vroeger kon ik niet langs hem lopen zonder dat hij me even aanraakte. Zijn vingers langs mijn arm, een vluchtige kus. Ik dacht toen dat dat nooit over zou gaan. ‘Wij worden niet zo,’ zei ik als ik mensen zag bij wie de liefde duidelijk gedoofd was. Maar nu zijn we negen jaar verder en zeggen anderen dat misschien wel over ons. Jorrit is behulpzaam en houdt rekening met me. Ik krijg elk jaar bloemen op de dag dat we voor het eerst zoenden. Dat maakt het alleen maar moeilijker. Was hij maar een botte boer, dan pakte ik mijn spullen en vertrok. Maar nu blijft het afwegen. De passie is misschien weg, maar er is nog zo veel over. Moet ik dat koesteren? Of mag ik voelen dat dat niet genoeg is?

Ik was negentien toen ik Jorrit leerde kennen. We zaten in het eerste jaar van dezelfde hbo-opleiding. Tijdens de introductie viel hij me al op. Ik vond hem zo knap, met zijn donkere haar en lichte ogen. Toen hij ook nog slim bleek, was ik verliefd. Drie dagen later vroeg hij me mee naar een theaterstuk. Ik had nog nooit een vriendje gehad dat naar het theater ging. Hij haalde me op in een mooi overhemd, netjes gestreken. Aan zijn arm voelde ik me een prinses. Jorrit hield de deur voor me open, schoof mijn stoel aan en zei de mooiste dingen. Af en toe zie ik de man van toen nog terug. Laatst nog kwam hij naast me liggen in bed en zei: ‘Jij bent mijn ideale vrouw, weet je dat?’ Natuurlijk smelt ik dan, nog steeds. Maar die momenten zijn schaars. We vrijen misschien eens per maand. Er gaan dagen voorbij waarop we elkaar niet kussen. Ik weet heus wel dat de liefde na jaren verandert. Dat de vlinders verdwijnen en ruimte maken voor iets anders. Maar ik wil niet samen functioneren in een huis. Ik wil leven als geliefden. En dat voelt nu niet meer zo.

Het idee om Jorrit te verlaten vind ik doodeng. Wij zijn zo één samen dat het zal voelen alsof ik geamputeerd ben. Incompleet. Stiekem wacht ik op een aanleiding. Dat ik verliefd word op een ander. Of hij. Dat we ergens slaande ruzie over krijgen. Maar dat gebeurt niet. Als ik nu ga, gewoon omdat deze relatie niet meer genoeg voor me is, zal Jorrit dat niet begrijpen. Niemand zal het begrijpen. Ze zullen zeggen dat ik gek ben, dat we het toch zo leuk hadden samen. Toch denk ik er de laatste tijd serieus over na. Weggaan, op mezelf gaan wonen voor het eerst in mijn leven, opnieuw beginnen. Ik wil een leven met meer passie. Iemand ontmoeten die me op die speciale manier aankijkt, alsof ik zijn prinses ben. Wie weet bevrijd ik Jorrit ook wel door hem te verlaten. In het begin zal hij het moeilijk vinden, daarna vindt hij misschien wel iemand die veel beter bij hem past. Ik twijfel nu al een jaar. Het voelt alsof ik hem verraad met deze gedachten. Als hij praat over de toekomst, durf ik hem niet aan te kijken. Mijn grootste angst is dat ik spijt krijg. Dat ik met iemand anders weer dit gevoel krijg. Weer die sleur, weer het wegebben van de passie. Dan is Jorrit natuurlijk al lang gelukkig met een ander. En blijf ik alleen achter.’

Het verhaal van Sara lees je in Flair 33.

Praat mee!

Meepraten over dit dilemma? Laat hieronder een reactie achter voor Sara of plaats je eigen dilemma. Mailen kan ook: flair@sanoma.com

Shoppen is altijd een goed idee