Je bent hier: Home > Health > Dilemma: Verbreek ik het contact met mijn moeder?

Dilemma: Verbreek ik het contact met mijn moeder?

Health
Dilemma: Verbreek ik het contact met mijn moeder?

Al haar hele leven heeft Caroline (33) een meer dan moeizame relatie met haar moeder. Sinds ze zelf een zoontje heeft, denkt ze erover haar nooit meer te zien.    

‘Zestien was ik toen ik voor het eerst uitging. Mijn moeder wilde per se mee, zogenaamd om een oogje in het zeil te 
houden. Ze danste uitdagend midden op de dansvloer en stond ongegeneerd te flirten met jongens van mijn leeftijd. 
Ik wilde verdwijnen, onzichtbaar zijn, alles om te voorkomen dat mensen wisten dat zij mijn moeder was. Ik heb ook altijd tegen haar gezegd dat ze normaal moest doen, haar gevraagd waarom ze niet zo kon zijn als andere moeders. Gewoon met thee en koekjes wachten tot ik thuiskwam. Zij begreep me niet. ‘Een moeder die jong blijft, is toch veel leuker?’ vroeg ze dan. 
Ik vond van niet en nam steeds meer afstand van haar. In het begin vonden mijn vriendinnen m’n moeder nog geweldig. ‘Die moeder van jou is keitof,’ zeiden ze. Maar na een tijdje begonnen zij zich net zo aan haar te ergeren als ik. Ik zag dat 
ze zich ongemakkelijk voelden bij dat opdringerige van haar. Wilde mijn beste vriendin praten over haar liefdesverdriet, 
dan zat mijn moeder er weer bovenop. Dus praatten we maar samen op mijn kamer verder, met de deur op slot.

Toen ik op mezelf woonde, belde ik mijn moeder weken niet. Ook als zij me belde, belde ik niet terug. Ik was te druk met mijn eigen leven. En ik miste haar ook niet, vond het wel rustig. Uiteindelijk nam ik toch de telefoon maar weer op. Vooral omdat dat zo hoort, denk ik. Uit beleefdheid. We gingen samen lunchen en eindelijk zat er een moeder tegenover me. Ze vroeg hoe het met me ging. Of ik wel gezond at. Of ik het financieel allemaal redde. Natuurlijk wuifde ik haar zorgen weg, maar het voelde goed dat ze eindelijk echte moedervragen stelde. Onze relatie werd wat beter. Zolang we met zijn tweeën waren, ging het goed. Maar was er een vriendin bij of een vriendje, dan 
probeerde ze weer alle aandacht te krijgen. Zodat ik weer in haar schaduw stond. Toen besloot ik: dat laat ik niet meer gebeuren. Jarenlang ontmoette ze mijn vriendjes niet, hoe serieus het ook werd tussen ons. Mijn vriendinnen zag ze niet. Op mijn verjaardagsfeestjes nodigde ik haar niet uit, maar ging apart met haar uit eten. Het was de enige manier om het goed te houden tussen ons. Het werkte, even.

Sinds ik moeder ben, kan ik mijn moeder minder goed 
verdragen. Haar aandachttrekkerij, haar aanwezige karakter. Zelf wil ik niets liever dan later in de schaduw van mijn 
zoontje staan. Ik zal genieten wanneer hij geniet, zonder dat ik daar zelf een deel van de aandacht voor nodig heb. Zij kan dat niet en ik heb geen zin meer om rekening met haar te houden. Twee verjaardagsfeestjes? Ik ben al lang blij als ik er één goed organiseer. Maar ik weet: als ik haar weer toelaat in mijn privéleven, gaat het mis. Vorige week vroeg ik me voor het eerst af voor wie ik de moeite eigenlijk nog doe. Niet voor mezelf, was mijn conclusie. Want ik haal weinig meer uit het contact met mijn moeder. Geen voldoening, geen warmte 
of liefde. Na een bezoekje aan haar ben ik boos, geërgerd, gefrustreerd. Waarom zou ik dan nog mijn best doen? Alleen voor haar? Uit een soort verplichting, omdat ze toch mijn moeder is? Laatst dacht ik voor het eerst: zal ik haar laten gaan? Ik schrok dat het in mijn hoofd opkwam, maar besefte ook dat dat niet voor niets was. Het is inmiddels een serieuze optie waar ik me niet eens meer schuldig bij voel. Mocht ik besluiten haar nooit meer te zien, dan is dat een gevolg van haar gedrag al die jaren. Als ik denk aan een leven zonder haar, word ik niet verdrietig. Het lijkt me een bevrijding. Misschien heb ik dat nu eindelijk weleens verdiend.’

 

Het hele verhaal van Caroline lees je in Flair 38

Praat mee!

Meepraten over dit dilemma? Laat hieronder een reactie achter voor Caroline of plaats je eigen dilemma. Mailen kan ook: flair@sanoma.com

Shoppen is altijd een goed idee