Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Health > Dilemma: ‘Stop ik met werken voor zijn carrière?’

Dilemma: ‘Stop ik met werken voor zijn carrière?’

Health
Dilemma: ‘Stop ik met werken voor zijn carrière?’

Robine (31) en Karst werken parttime, zodat hun zoontje niet naar de opvang hoeft. Nu krijgt Karst een geweldige carrièrekans. Maar dan moet Robine grotendeels met haar werk stoppen. Wil ze dat?

‘Mijn man en ik nemen de verzorging van onze zoon samen op ons. Niet zoals we bij vrienden zagen, waar de vrouw bijna alles deed en de man na een werkdag alleen de kinderen in bad deed. Na de geboorte van onze zoon gingen we allebei minder werken. Als zelfstandig ondernemer kunnen we onze tijd zelf indelen. Mijn man werkt ’s ochtends, ik ’s middags. Vriendinnen waren jaloers en mijn moeder zei dat ik in mijn handjes moest knijpen met een vent die zo veel deed. Natuurlijk was ik blij, maar ik vond ook dat het erbij hoorde. 
We begonnen toch samen aan een kind? Ons zoontje 
is nu bijna twee jaar. Wanneer hij valt, roept hij net zo makkelijk om mama als om papa.

We liepen met zijn drieën in het bos toen mijn mans telefoon ging. Na een paar minuten sloot hij het gesprek af met de woorden ‘Ik zal erover nadenken.’ Zijn oude baas was een nieuw bedrijf begonnen en bood hem een functie aan waarvan hij al zijn hele leven droomde. Ik riep: ‘Dit moet je doen. Deze kans krijg je nooit meer.’ ‘En hij dan?’ vroeg mijn man, terwijl hij naar onze zoon keek. Opeens begreep ik de praktische gevolgen. Dit was een fulltime baan, plus reistijd. We hadden altijd gezegd dat onze kinderen niet fulltime naar de opvang zouden gaan. We hebben ze niet 
gekregen om ze door een ander te laten opvoeden. 
Dat betekende dus dat ik het alleen moest doen. 
Ik kreeg het er warm van. Mijn werk is belangrijk voor me. Niet het belangrijkste, maar wel belangrijk. 
Moest ik dat nu grotendeels opgeven? Mijn man zag me denken en zei: ‘Ik doe het niet.’ Ik protesteerde. 
En nu denken we erover na. Ik wil niet die vrouw zijn 
die zijn droom in duigen laat vallen. Maar ik wil ook 
zelf gelukkig zijn. Vriendinnen zeggen dat de kinderen op school zitten voor je het weet. ‘Dan heb je weer alle tijd voor je werk en voor jezelf.’ Maar dan hoeft het niet meer. Dan zijn mijn connecties verloren en weet 
niemand meer wie ik ben. Mijn man zegt dat ik mag kiezen, maar die verantwoordelijkheid vind ik niet fijn. We moeten dit samen beslissen. Anders nemen we elkaar later dingen kwalijk.

Soms denk ik aan mijn moeder. Zij vond die eerste jaren thuis met mijn broer, zus en mij vreselijk. Niet dat ze niet van ons hield, maar ze wilde meer van het leven zien dan de kinderboerderij en de speeltuin. Ik was de jongste en toen ik naar school mocht, ging ze meteen weer aan de slag als radiologe. Mijn vader zei dat ze daarna enorm opbloeide en het thuis een stuk gezelliger werd. Ik lijk op haar. Ik hou van mijn zoontje en droom van een tweede kindje. Maar van alleen maar luiers verschonen word ik ongelukkig. Mijn werk geeft me zelfvertrouwen en voldoening. Moet ik dat dan opgeven? Terug naar een of twee dagen werken? Met de crèche erbij? Ik weet dat te veel opoffering nergens toe leidt. Ik word er chagrijnig van, geen leuke moeder of partner. Misschien zelfs jaloers, omdat mijn man zich wel kan ontwikkelen. Ik wil gelijkwaardig aan hem blijven. Niet een soort assistente zijn die het mogelijk maakt dat hij zijn dromen najaagt.’

Laat hieronder een reactie achter voor Robine of plaats je eigen dilemma. Mailen kan ook: flair@sanoma.com

Lees ook:

 

Shoppen is altijd een goed idee