Je bent hier: Home > Health > Dilemma: ‘Moet mijn dochter van drie al op dieet?

Dilemma: ‘Moet mijn dochter van drie al op dieet?

Health
Dilemma: ‘Moet mijn dochter van drie al op dieet?

Susanne (31) kreeg van het consultatiebureau te horen dat haar driejarige dochter te dik is. Maar moet ze haar zo jong al op dieet zetten?

‘Mijn dochter heeft een roze prinsessenjurk die ze het liefst elke dag draagt. Zodra ze thuiskomt van de crèche, trekt ze ’m aan. De jurk heeft een strak lijfje, zoals een gympakje, met eronder een grote rok van tule. Ik vind haar om op te eten wanneer ze hem draagt. Ze droeg ’m ook toen we laatst naar het consultatiebureau gingen. De dame achter het bureau stelde allerlei vragen. ‘Wat weegt ze?’ wilde ze ook weten. Ik had geen idee. ‘Ik denk toch dat u daar wat meer op moet letten,’ zei ze zachtjes, zodat mijn dochter die op de grond met een pop zat te spelen, het niet hoorde. ‘Bedoelt u dat ze te dik is?’ vroeg ik. De verbazing moet in mijn stem te horen zijn geweest. Hier had ik werkelijk nooit aan gedacht. Dat ronde buikje vond ik schattig en die dikke billen, ja, die had ze gewoon van mij. De consultatiedame praatte er netjes omheen, maar ik begreep de boodschap. Minder snoep, minder chips, minder zoete drankjes. ‘Een soort dieet?’ vroeg ik. Dat woord wuifde ze weg, maar ik begreep: dat is wel wat ze bedoelt. Zo’n twintig jaar van mijn leven was ik op dieet. Nu denk ik: wat zonde. Ik at salades als mijn vrienden 
lekkere pasta’s van de kaart kozen, of een goed stuk vlees. Ik dronk water terwijl zij genoten van hun wijntjes en 
biertjes. Er waren jaren, of misschien eerder maanden, waarin ik 57 kilo woog. Superslank. Die werden afgewisseld met dikkere periodes. Op mijn zwaarst woog ik 76 kilo, bij een lengte van 1 meter 65. Maar nooit was ik 
tevreden over mezelf – hoe dik of dun ik ook was. 
Sinds een jaar of vijf kan ik zeggen: het is goed. Qua gewicht zit ik nu ergens in het midden. Voor het eerst in mijn volwassen leven ben ik niet bezig met mijn gewicht. Het is niet meer belangrijk. Ik heb een geweldige man, twee heerlijke kinderen en een baan. Daar ben ik druk genoeg mee.

Ons nichtje vierde laatst haar derde verjaardag. Groot feest. Met spekjes en kleine zakjes chips. Mijn dochter genoot, van de gezelligheid en van het eten. Ik zat op de bank met mijn stukje taart en dacht: moet ik nu zeggen dat ze al dat lekkers niet mag? Nee, dat voelde niet goed. Ik wilde dat ze mee kon doen, op alle manieren. Ik weet hoe het voelt om er niet bij te horen en dat wil ik haar besparen. Maar als ze echt te dik wordt, hoort ze er ook niet meer bij. Dan wordt ze misschien gepest en doet dat niet nog meer pijn? Ik voel een grote verantwoordelijkheid. Wat ik nu beslis, bepaalt voor altijd hoe ze naar 
zichzelf en naar eten kijkt. Limonade is thuis grotendeels vervangen door water. Ik probeer haar gezonde
tussendoortjes aan te smeren. De snoeptomaatjes vindt ze gelukkig lekker. Ik weiger haar op de weegschaal te zetten om te zien of ze afvalt. Een kind van drie hoort daar niet mee bezig te zijn. Die stomme getalletjes kunnen je hele leven gaan beheersen. Laatst zei ze in de supermarkt: ‘Geen snoepjes, hè? Dat is slecht.’ Ik heb er een dubbel gevoel bij. Het is beter voor haar gezondheid, maar ontneem ik haar nu niet al haar kinderlijke onschuld? Misschien vind ik het ook moeilijk om afscheid te nemen van mijn mollige meisje. Ik ga dat zachte buikje in haar roze prinsessenjurkje best wel missen.’

Laat hieronder een reactie achter voor Susanne of plaats je eigen dilemma. Mailen kan ook: flair@sanoma.com

Bron: Flair 46

Shoppen is altijd een goed idee