Je bent hier: Home > Health > Dilemma: ‘Moet ik toch maar Kerst met mijn familie vieren?’

Dilemma: ‘Moet ik toch maar Kerst met mijn familie vieren?’

Health
Dilemma: ‘Moet ik toch maar Kerst met mijn familie vieren?’

Hanna (40) brengt sinds enkele jaren de feestdagen alleen door. Dat wordt haar niet in dank afgenomen door haar familie.

‘Ik zal deze Kerst de hele dag rondhangen in mijn pyjama en stamppot uit de diepvries eten. En daar zit ik absoluut niet mee. Sinds ik mij kan herinneren vind ik de feestdagen een hel. Als kind al was ik altijd ziek rond die tijd. Eenmaal getrouwd en met kinderen deed ik aan alles mee ‘zoals het hoort’. Eerste Kerstdag naar de ene familie, te tweede naar de andere. De stress, het geruzie tijdens de voorbereidingen en al het gedoe eromheen maken me nog misselijk als ik eraan denk. En als ik vooraf niet al misselijk was, werd ik dat wel van het overvloedige eten. Van ’s ochtends bij de koffie tot ’s avonds ging het onafgebroken door. En de gesprekken gingen nergens over. Wie trouwt er met wie? Wie heeft er schulden? Ik was blij als er afwas stond, dan vluchtte ik naar de keuken. Na mijn scheiding vijf jaar geleden besloot ik het anders te doen. Geen overdreven diners en opgedirkte familiebezoeken. De kinderen vierden dat eerste jaar na mijn scheiding de feestdagen bij hun vader en ik deed een keer niets wat gebruikelijk was. In mijn flanellen pyjama, met een gewone boterham en een in een opwelling gekochte cd met klassieke muziek vierde ik Kerst. Ik werd toen nog gesteund door familie-leden: vlak na een scheiding is het nog geoorloofd te bedanken voor een feestje. De jaren erna hield ik me zonder uitzondering afzijdig. Ik gebruikte smoesjes om mijn afwezigheid te verklaren: geen geld voor vervoer, ziekte. Dat houd je natuurlijk geen jaren vol. De weerstand die mijn familie heeft opgebouwd tegen mijn zelfverkozen Kerst alleen, is niet mals. Ze vinden me egoïstisch. Ook mensen in mijn omgeving vinden het vaak zielig voor me. Het ergste zijn de mensen die het nodig vinden om van alles voor me te regelen, zodat ik niet alleen zit met Kerst. Goed bedoeld, maar ik kies er niet voor niets voor om alleen te zijn. En ik kan me niet voorstellen dat ik het ooit nog anders doe. Ik snap het wel hoor, dat ouders hun gezin compleet willen hebben met Kerst. Maar jarenlang heb ik me tegen wil en dank aangepast en daar heb ik geen zin meer in. Tegen de feestdagen loopt de spanning op als hier en daar een balletje wordt opgegooid over een gezamenlijke viering. Ik zeg dan toe er te zullen zijn, maar op het laatste moment zeg ik toch af. Ik wil graag de lieve vrede bewaren, want ik moet er niet aan denken om op gespannen voet te staan met familie. We hebben het verder goed met elkaar en dat wil ik zo houden. Inmiddels gaan de kinderen hun eigen gang met Kerst. Ze gaan naar hun vader en opa en oma, maar van mij valt niets te verwachten. Soms ben ik bang dat ik ze daardoor een gelukkige jeugd ontzeg. Is mijn keuze egoïstisch? Moet ik toch de feestdagen met de familie doorbrengen? Op mijn kiezen bijten, me misselijk eten en oeverloos geouwehoer aanhoren? En ondertussen stiekem uitkijken naar Tweede Kerstdag in mijn eentje.’

Laat hieronder een reactie achter voor Hanna of plaats je eigen dilemma. Mailen kan ook: flair@sanoma.com

Kijk voor meer inspiratie voor Kerstmis in het Dossier ‘Kerst ideeën’ >>

Lees ook:

Shoppen is altijd een goed idee