Je bent hier: Home > Health > Dilemma: ‘Moet ik mijn partner vertrouwen?’

Dilemma: ‘Moet ik mijn partner vertrouwen?’

Health
Dilemma: ‘Moet ik mijn partner vertrouwen?’

Gelooft Florien (27) haar vriend als hij zegt dat hij écht niet vreemdgaat of volgt ze haar onderbuikgevoel?

‘Misschien lucht de waarheid wel op. Valt er een last van mijn schouders als mijn vermoeden waarheid blijkt te zijn. Dan is er duidelijkheid. En denk ik: zie je wel, ik ben niet gek. Mijn vermoeden is zo sterk, dat ik het niet kan 
loslaten. Ik kijk in zijn telefoon en ik bekijk zijn telefoon-
rekening om te checken welke nummers hij heeft gebeld. De nummers die veel voorkomen bel ik, om te kijken wie er opneemt. Tot nu toe waren het bedrijven en zakelijke contacten. Ik vraag me inmiddels wel af of de bevestiging krijgen erger is dan dit eeuwige zeurende vermoeden. 
Bij alles wat hij ook maar een beetje anders doet dan 
normaal, gaan bij mij de alarmbellen af. Wanneer hij later thuiskomt uit zijn werk, boodschappen doet bij een andere supermarkt of afspreekt met iemand die ik niet ken. Het zuigt alle energie uit me. Ik ben kapot. En ondanks dat 
ik na twee maanden zoeken nog steeds geen concrete 
aanwijzingen heb gevonden, blijft dat gevoel. Ik weet het zeker: hij gaat vreemd. 
Van nature ben ik niet jaloers. In eerdere relaties keek ik nooit in de telefoon van mijn partner. Ik vond vrouwen die dat deden maar sneu. Dat je zo onzeker bent over jezelf en je relatie, dat je de ander voortdurend wilt controleren. En nu doe ik dat zelf. Het begon allemaal toen mijn vriend een nacht wegbleef. Hij werkt bij een creatief reclamebureau en ze moesten de deadline voor een pitch halen. ‘Natuurlijk, geen probleem,’ zei ik, toen hij belde om te vertellen dat het laat zou worden. De volgende ochtend om acht uur kwam hij thuis. Ik stond op het punt om naar mijn werk te gaan. Hij vloog de woonkamer in, gaf me een kus en zuchtte hoe moe hij was. Hij had gezegd dat het laat zou worden, maar niet dat hij de hele nacht zou 
doorhalen. Oké, dacht ik. Dat kan gebeuren. Ik wilde niet meteen zeuren en vroeg dus hoe de brainstorm was geweest. Wat ze hadden bedacht. En toen bleef het stil. Waar hij normaal enthousiast het idee aan mij presenteerde, zei hij nu dat hij er even niet op kon komen. Dat kan toch niet? Zo lang aan iets werken en het dan vergeten? Toen dacht ik voor het eerst: ik raak hem kwijt.

Een paar keer heb ik hem ermee geconfronteerd. Hij zegt steeds dat ik spoken zie. Maar sinds mijn vermoeden de kop op stak, zie ik steeds meer signalen die mijn achterdocht aanwakkeren. Zo loopt hij altijd weg als hij wordt gebeld. De tuin in of de slaapkamer. Hij heeft soms geen zin in seks. Dan denk ik meteen: zou hij dat al bij een ander hebben gehad? Ik maak mezelf gek en merk dat onze relatie eronder lijdt. Laatst hadden we een goed gesprek, waarin hij alles deed om dit uit mijn hoofd te 
praten. Eerst was ik boos, toen voelde ik me vooral machteloos en uiteindelijk kwamen de tranen. ‘Ik ben gewoon zo bang om je kwijt te raken,’ snikte ik. Hij aaide over mijn haar en verzekerde me dat dat niet zou gebeuren. Ik wil oud worden met deze man, hem verliezen zou het ergste zijn wat er kan gebeuren. Als ik me zo jaloers blijf 
gedragen, jaag ik hem nog weg. Ik weet het. En toch, elke keer als hij een telefoontje ‘even ergens anders moet nemen,’ kriebelt er iets in mijn buik. Een gevoel van onbehagen. Dan zegt mijn lijf: pas op. Misschien is hij toch niet de man die je denkt dat hij is.’

Praat mee!

Meepraten over dit dilemma? Laat hieronder een reactie achter voor Florien of plaats je eigen dilemma. Mailen kan ook: flair@sanoma.com

Shoppen is altijd een goed idee