Je bent hier: Home > Health > Dilemma: Hoe maak ik nieuwe vriendinnen?

Dilemma: Hoe maak ik nieuwe vriendinnen?

Health
Dilemma: Hoe maak ik nieuwe vriendinnen?

Caroline (27) heeft geen vriendinnen. Ze droomt van een vol, sociaal leven. Maar actief contact maken vindt ze hartstikke eng. 

‘Ik vind tv-series soms zo confronterend. Vrouwen zijn op televisie altijd omringd door vriendinnen. Iedereen heeft een beste vriendin om bij uit te huilen. En een meidenclubje om ieder weekend cocktails mee te drinken. Als ik zulke scènes zie, ben ik intens jaloers. Dan zou ik door het beeldscherm heen willen kruipen om erbij te horen. Het lijkt me zo’n veilig gevoel. Dat er vrouwen zijn, naast familieleden, op wie je altijd terug kunt vallen. Bij wie je echt jezelf kunt zijn en met wie je al je gevoelens kunt delen. Ik kan me voorstellen dat je daar enorm van oplaadt. Ik heb geen leven zoals de vrouwen op tv. En al weet ik heus wel dat dat niet de realiteit is, ik verlang ernaar. Mijn weekenden zijn bijna altijd leeg. Ik eet op zondag bij mijn ouders en spreek af en toe af met mijn zus. Incidenteel organiseert mijn werk een uitje, of er is een familieverjaardag. Verder ben ik alleen. Ik winkel alleen, lunch alleen, kijk films alleen. Het went. Er gaan genoeg dagen voorbij waarop ik er niet eens bij stilsta dat dat niet normaal is voor een 27-jarige vrouw. Maar dan volgt er altijd een zaterdagavond waarop ik voor de tv hang en denk : waarom ben ik de enige die nu alleen is?

In mijn fotoalbum zitten een paar foto’s van mijn veertiende verjaardag. De huiskamer zat vol vriendinnen. Taart op tafel. Iedereen had rode wangen van opwinding. Ik herinner me nog precies hoe ik me voelde die dag: geliefd. Niet alleen door mijn ouders, maar ook door de vriendinnen om me heen. Het was het laatste jaar dat ik me zo voelde op mijn verjaardag. Door slechte cijfers werd ik van vwo teruggeplaatst naar de havo en daarmee weggehaald bij al mijn vriendinnen. Ik kwam bij kinderen in de klas die ik niet kende. Zij hadden hun groepjes al gevormd. Ik was vanaf dag één een vreemde eend in de bijt. Tijdens de lessen verlangde ik alleen maar naar de pauze, zodat ik mijn vriendinnen kon zien. Maar die vriendschappen bekoelden snel. Ze spraken af zonder mij, hadden het over dingen waar ik niets van wist, roddelden over mensen die ik niet kende. Langzaam trok ik me terug. Ik was te trots om me weg te laten sturen. Soms ging ik aan het begin van de pauze naar het toilet en kwam er pas weer af als de bel ging. Niemand die zich afvroeg waar ik gebleven was, maar ook niemand die me alleen in een hoekje zag staan. Heel langzaam wendde het alleen zijn. Na school schreef ik gedichten en luisterde muziek. Die deed ik harder wanneer mijn zus en haar vriendinnen zaten te lachen op haar kamer. Ik kon het niet aanhoren. Zo jaloers was ik. De onzekerheid van toen is gebleven. Ik functioneer prima, heb een baan en een eigen huis, maar sociaal ben ik nooit meer geworden.  Misschien ben ik ban om weggestuurd te worden. Om weer buitengesloten te worden. Nog een vriendschap die opgezegd wordt…

Het hele verhaal van Chantal lees je in Flair 35.

Praat mee!

Meepraten over dit dilemma? Laat hieronder een reactie achter voor  Caroline of plaats je eigen dilemma. Mailen kan ook: flair@sanoma.com

Shoppen is altijd een goed idee