Je bent hier: Home > Health > Dilemma: Gaan we nog voor een kind?

Dilemma: Gaan we nog voor een kind?

Health
Dilemma: Gaan we nog voor een kind?

Martine (42) ontmoette negen maanden geleden eindelijk de man van haar dromen. Is het te laat voor kinderen?

‘In mijn tuin staat al jaren een lange tafel met plek voor acht man. Ik was 25 jaar en vrijgezel toen ik ’m kocht. Vriendinnen vroegen wat ik moest met zo’n enorm ding. ‘Nou,’ antwoordde ik. ‘Zo is er genoeg ruimte voor mijn grote liefde, onze drie kinderen en hun vriendjes.’ Zij lachen natuurlijk. Maar ik meende het. Ik ben een ambitieuze vrouw. Ik heb een goede opleiding en dito baan, maar mijn grootste droom was altijd om een groot gezin te krijgen. Een gezin zoals dat waarin ik in opgroeide. Mijn vriendinnen wilden altijd met mij mee naar huis. Daar was het gezellig, warm en vrolijk. Mijn moeder bracht thee en koekjes. Ze noemde iedereen ‘lieverd’. Zo’n moeder bij wie iedereen zich fijn voelt, dat wilde ik ook worden. Maar de juiste man kwam maar niet voorbij. Drie keer dacht ik dat ik de ware gevonden had, maar steeds liep het mis. Op mijn veertigste verjaardag huilde ik, ik dacht dat ik mijn droom moest loslaten. Tot ik Job ontmoette.

Job was mijn nieuwe manager. Een heel leuke manager, zag ik meteen toen hij zich aan me voorstelde. ‘Martine, toch?’ vroeg hij. 
‘Ik hoor niets dan goeds over je.’ Een cliché, maar hij zei het op een manier die me deed glimlachen als een puber. Drie maanden later gaven we het aan elkaar toe: we waren verliefd. Ik nam ontslag, hij bleef. Gelukkig vond ik al snel een nieuwe baan. We waren veel bij elkaar, vooral in mijn huis. Na drie maanden woonden we samen. Alles ging snel bij ons. ‘We zijn ook geen zestien meer,’ zegt Job dan. En hij heeft gelijk. Al gauw zag ik overal zwangere vrouwen, meer dan ooit. Dat waren mijn hormonen natuurlijk, die opspeelden. Ik wilde kinderen en eigenlijk wel met Job. Maar ik durfde er niet over te beginnen uit angst hem weg te jagen. Toen we vorige week uit eten gingen in een grillrestaurant, begon hij er zelf over. Hij vroeg hoe ik over kinderen dacht. Ik vertelde over de grote tafel, de lege stoelen, mijn verlangen naar een kindje. Hij pakte over de tafel mijn hand vast. ‘Ik wil dat ook,’ zei hij. Precies wat ik wilde horen. Je zou zeggen: aan de slag. Hij wil het, ik wil het. Toch heb ik de pil nog niet weggegooid. Ik weet hoe kinderen je leven veranderen. Bij mijn vriendinnen en twee zussen zag ik de verantwoordelijkheid, de druk, de stress, zag hoe het hun relaties veranderde. Ik geniet nu nog zo van Job. Van samen zijn, met z’n tweeën. Al weet ik dat de tijd niet meezit, ik wil het niet overhaasten. We leren elkaar elke dag beter kennen. Laatst ontdekte ik bijvoorbeeld pas dat hij geen augurken lust. Job zegt dat hij achter me staat, wat ik ook beslis. Hij wil graag vader worden, maar beseft dat de kans dat het lukt door mijn leeftijd klein is. En áls het raak is, is het risico op complicaties best groot. Los daarvan: willen we op ons 55e nog met een puber dealen? Elke dag maak ik in mijn hoofd lijstjes van de voor- en nadelen. Mijn zus zei laatst: ‘Als je niet beslist, is dat ook een keuze. Dan is de kans voorbij.’ Ze heeft gelijk. Ik moet dit bewust doen. Ook als ik besluit er niet meer voor te gaan. Maar het voelt als een onmogelijke keuze. Hoe kan ik beslissen over iets waarvan ik niet weet wat het brengt?’

Het hele verhaal van Martine lees je in Flair 37.

Praat mee!

Meepraten over dit dilemma? Laat hieronder een reactie achter voor  Martine  of plaats je eigen dilemma. Mailen kan ook: flair@sanoma.com

Shoppen is altijd een goed idee