Je bent hier: Home > Health > Dilemma: ‘Ga ik door met behandelen tot ik zwanger ben?’

Dilemma: ‘Ga ik door met behandelen tot ik zwanger ben?’

Health
Dilemma: ‘Ga ik door met behandelen tot ik zwanger ben?’

Linda (33) is beperkt vruchtbaar. Er zijn behandelingen mogelijk, maar, vraagt ze zich af: hoe ver 
ga ik voor een kind?

‘Ik voelde een soort opwinding toen ik met de pil stopte. Dat gevoel van: nu kan het elk moment raak zijn. Ik was 32, had mijn opleiding afgemaakt en wat werkervaring opgedaan. Ik was er klaar voor. Die eerste maand werd ik niet ongesteld. Helaas was de zwangerschapstest negatief. De dokter dacht dat mijn cyclus van slag was doordat ik zo lang de pil had geslikt. ‘Dat komt vanzelf goed,’ verzekerde hij me. Dat gebeurde niet. Pas toen ik na bijna een jaar met buikpijn op de eerste hulp belandde, werd ik onderzocht. De gynaecoloog maakte een echo en zei meteen: ‘Je hebt PCOS.’ De arts legde uit dat mijn hormonen uit balans zijn, waardoor ik geen eisprong heb. Ergens zat de overtuiging dat zoiets mij niet zou overkomen. Mijn moeder heeft nooit problemen gehad om zwanger te worden. Mijn zus heeft drie kinderen. Ik dacht altijd: bij mij gaat het net zo makkelijk. Tijd om het nieuws te verwerken was er amper. Artsen praatten meteen over mogelijke behande- lingen. Ik was al 33, zeiden ze, de tijd drong. Overweldigd door alle informatie begon ik aan mijn eerste hormoonkuur. Ik was emotioneler dan normaal. Van iedere zwangere vrouw die ik op straat zag, raakte ik van slag. Ik reageerde me af op mensen die dicht bij me staan. Vooral mijn vriend kreeg het te verduren. Hij slikte het, omdat hij wist dat het door de medicatie kwam. Maar ik dacht wel: als dit niet aanslaat, worden de hormoonkuren alleen maar zwaarder. Straks groeien we uit elkaar. Is dat het waard? De eerste kuur sloeg niet aan. We gingen toch voor nog een ronde. En toen nog een. Het werkte niet. De artsen kondigden de volgende stap aan: hormonen spuiten. Elke ochtend een naald in mijn lijf. Toen trapte ik op de rem. Ik had tijd nodig om na te denken of ik dit wel wilde. Mijn droom is om op natuurlijke wijze zwanger te worden. Een kindje te krijgen geboren uit niets meer dan liefde. De artsen zeggen dat de kans dat dat ons lukt, miniem is. Toch doe ik er alles voor. Ik ben te zwaar en probeer af te vallen. Natuurlijk tikt mijn biologische klok gewoon door. De kans dat het nog lukt, wordt elke dag kleiner. Soms denk ik: we stoppen ermee. Op internet lees ik dat vrouwen na ivf-behandelingen een verhoogde kans op eierstokkanker hebben. Wil ik dat mijn lichaam aandoen? En mijn vriend? Voorzichtig vraag ik me af of ik ook zonder kinderen gelukkig kan zijn. Mijn vriend zegt: wat jij besluit, daar sta ik achter. Toch ben ik bang dat hij het me later kwalijk neemt als ik de stekker eruit trek. Dan blijft ook hij kinderloos. Of ik blijf me afvragen: wat als we door waren gegaan? Als ik mijn zus met haar kinderen zie, doet dat soms pijn. Misschien ga ik nooit ervaren hoe het is om moeder te zijn. Op slechte dagen ben ik jaloers. Op goede dagen denk ik: ik ben in elk geval tante. Ik heb nichtjes en neefjes van wie ik vreselijk veel hou. Laat ik daar maar van genieten. En misschien is ons toch nog een wonder gegund.’

Praat mee!

Meepraten over dit dilemma? Laat hieronder een reactie achter voor Linda of plaats je eigen dilemma. Mailen kan ook: flair@sanoma.com

Shoppen is altijd een goed idee