Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Health > Dilemma: ‘Accepteer ik mijn borsten zoals ze zijn?’

Dilemma: ‘Accepteer ik mijn borsten zoals ze zijn?’

Health
Dilemma: ‘Accepteer ik mijn borsten zoals ze zijn?’

Ilona (30) heeft twee jonge kinderen. Ze baalt van 
de hangborsten die ze aan haar zwangerschappen heeft overgehouden. Accepteert ze dit? Of laat ze er 
iets aan doen?

‘Mijn borsten waren ooit prachtig. Cup C, stevig en pront. Iedere man die in mijn bed belandde, was gek op ze. En wanneer ik in hun gezelschap voor het eerst mijn beha uitdeed, was ik apetrots. Over veel dingen in mijn leven, en zeker aan mijn lichaam, was ik onzeker. Maar niet over 
mijn borsten. Al realiseer ik nu pas echt hoe mooi ze waren. Achteraf. Als ik nu voor de spiegel sta, zie ik twee heel andere borsten. Leeggelopen lijken ze wel. Alleen met mijn armen omhoog lijkt het nog wat. Ze voelen ook anders. Niet meer ferm en jong, maar oud en gebruikt. Als ik in bad zit, hangen ze over mijn buik. Mijn beha houd ik tegenwoordig zo lang mogelijk aan. Ingepakt in een mooie kanten beha met beugel, lijkt het nog ergens op.

Ik riep altijd om het hardst dat je je lichaam moet accepteren zoals het is. Dat gezeur over een paar putjes in je billen of een randje over je broek was niets voor mij. Straks kijk 
je terug op je leven en heb je alleen maar onzeker thuis gezeten. Voordat ik moeder werd, vond ik al die klagende moeders belachelijk. Natuurlijk lubbert je lijf uit na een 
zwangerschap, maar kijk even naar het kind dat je ervoor terugkreeg. Dat is zo veel meer waard! Ik vond vrouwen die zeurden over wat striae en een blubbernavel aanstellers. Get over it. Relativeren, mensen. Nu ben ik zelf zo’n ontevreden moeder, al praat ik er met niemand over. Als ik 
mensen erop wijs, valt het nog meer op. Maar mijn man merkt het, natuurlijk. Hij roept net iets te vaak dat ik lekkere borsten heb. Als hij eraan zit, krimp ik ineen. Mijn imperfecties, mijn tekortkomingen, die hij letterlijk aanraakt. Daardoor vind ik het soms moeilijk om opgewonden te raken. Daar schaam ik me voor. Het is belachelijk. Ik ben een volwassen vrouw van dertig, moeder, getrouwd, met een goede baan. Mijn zelfvertrouwen hangt toch niet af van alleen mijn borsten? Maar toch…

Eerlijk gezegd viel de prijs me mee. Voor vijfduizend euro kun je je borsten al laten corrigeren. Het is veel geld, maar als ik ervoor spaar, is het haalbaar. Soms denk ik: waarom zou ik het niet doen? Als ik het toch wil? Aan de andere kant voel ik verantwoordelijkheid. Me laten opereren aan mijn borsten voelt alsof ik toegeef aan de druk die de maatschappij me oplegt. Ik wil mijn dochter en zoon leren dat 
je daar niet in mee hoeft te gaan. Tegen mijn dochter zeg 
ik dat haar flaporen juist mooi zijn. Dat imperfecties je bijzonder maken. Moet ik daar zelf dan geen goed voorbeeld van zijn?
En al ben ik nu niet tevreden over mijn borsten, ze zijn wel echt van mij. Hoe voelt dat straks, als erin is gesneden? Dan is het een constructie, gemaakt door een vreemde. Het heeft niets meer te maken met mijzelf, mijn lichaam, met wie ik ben. Misschien is het nog te vroeg om te beslissen. Mijn jongste kind is nog geen twee. Ik stopte pas een jaar geleden met borstvoeding. Mijn lichaam kan nog bijtrekken, mijn geest kan leren accepteren. Gisteren had mijn zoontje een jengeldag. Hij wilde niets anders dan bij me liggen en tv-kijken. En toen hij daar zo lag, half slapend op mijn borsten, dacht ik weer even wat ik vroeger dacht: aansteller. Kijk wat hier bij je ligt. Dit was het toch allemaal waard?’

Praat mee!

Meepraten over dit dilemma? Laat hieronder een reactie achter voor Ilona of plaats je eigen dilemma. Mailen kan ook: flair@sanoma.com

Shoppen is altijd een goed idee