Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Relaties & opgebiecht > De follow-up: hoe is het nu met?

De follow-up: hoe is het nu met?

De follow-up: hoe is het nu met?

In Flair kun je in de rubriek Hij/Zij lezen tegen wat voor probleem een stel aanloopt. Bij de praktijk van relatietherapeut Marcelino Lopez praten zij over hun issues. Online kun je nu via je QR code verder lezen hoe het met het koppel is.

Pieter & Inez

Pieter: “Voor mij was het gesprek met een relatietherapeut extreem pijnlijk en confronterend. Ik had ergens een sprankje hoop dat een onafhankelijk iemand Inez terug naar de realiteit zou kunnen brengen. Maar dat gebeurde niet. Ik was teleurgesteld, maar onverwacht was het niet. Er zijn inmiddels genoeg mensen geweest die hebben geprobeerd die ideeën uit haar hoofd te praten. Ze is daardoor alleen maar feller en stelliger geworden in discussies. Ze is inmiddels immuun voor alle kritiek op haar wereldbeeld.”

“Ik was blij dat Marcelino er geen discussie van maakte, dat kwam de sfeer enigszins ten goede. Door het gesprek zag ik ook in dat het geen zin heeft om te wachten tot Inez weer wordt zoals ze was: ze is een volwassen vrouw en mag geloven wat ze wil.”

“We hebben het er ook gehad hoe belangrijk het in een relatie is om onenigheid te kunnen accepteren. Als twee partners het eens zijn dat ze het oneens mogen zijn, dan kun je nog best een prettige relatie hebben als je allebei andere dingen gelooft. Maar in onze situatie is zelfs dat niet mogelijk: onze wereldbeelden liggen te ver uit elkaar. Inez had na het eerste gesprek met Marcelino geen behoefte om verder te gaan met de therapie. Ze heeft het gevoel dat ook hij niet snapt wat er allemaal op het spel staat.”

“Inez is een hartstikke lief en oprecht mens en we hebben een fijne relatie gehad, maar we hebben besloten dat we zo niet verder kunnen. We voelen ons allebei niet meer thuis bij elkaar. Dan houdt het op. Zij heeft een nieuwe groep mensen om zich heen verzameld waarin zij zich meer thuis voelt. Ik ben onwijs verdrietig dat onze relatie zo moet eindigen, maar ik voel na ons gesprek wel dat ik alles geprobeerd heb. Wie weet draait ze in de toekomst nog bij. Of ík, als blijkt dat haar extreme ideeën toch waar zijn. Ik reken er niet op.”

Inez wilde niet reageren.

Vera & Sebastiaan

Vera: “Het gaat erg goed. Onze relatie is altijd heel vrij en relaxt geweest, maar ik voelde de laatste tijd dat het niet klopte. Ik dééd nog wel lief, toch voelde ik steeds meer afstand. Mijn enthousiasme was minder oprecht. Omdat Sebas niet per se kinderen wilde heb ik Max’ opvoeding helemaal naar mezelf toegetrokken en geprobeerd om Sebas niks in de weg te leggen. Dit voelde ergens als een deal waar ik niet aan mocht tornen. Ik wilde niet de grote spelbreker zijn, maar stiekem werd ik steeds bozer dat Sebas zijn oude leventje bleef leiden terwijl ik dat niet kon. Ik werd een beetje bitter. Zo ken ik mezelf niet en zo wil ik niet zijn.”

“Ik vond het een enorme stap om de onvrede aan te kaarten en daarna ook nog een gesprek bij een therapeut te regelen. Sebas’ weerstand was enorm, maar ik ben achteraf zo blij dat ik het heb gedaan. Hij reageerde tijdens het eerste gesprek supergoed en snapt me ook.”

“Vorige week heeft hij een lang weekend Normandië voor ons geregeld, vlak bij de plek waar wij elkaar ooit hebben ontmoet. Hij was superlief en las een zelfgeschreven brief voor. Het was een bijzondere avond met veel wijn, tranen en liefde. We hebben voor het eerst sinds tijden gepraat over onze verlangens, angsten en gezamenlijke dromen. Tijdens dat weekend hebben we afgesproken om thuis wat dingen anders aan te pakken. Hij regelt onder ander een extra werknemer zodat hij vaker thuis kan zijn. Ons doel is samen een leuk, vrij en avontuurlijk leven te hebben, maar ook om elkaar meer te steunen. Hem kennende zal dat ook gebeuren. Hij houdt zich altijd aan zijn woord.”

Sebastiaan: “De gesprekken bij Marcelino hebben veel bij ons teweeggebracht. Ik vond het eerst onterecht dat ik eigenlijk verwend werd genoemd. Dat stak me. Ik zag mezelf altijd als iemand die juist heel hard heeft gewerkt om zijn doelen te bereiken. Maar ik moet toegeven dat dat misschien mijn blinde vlek was: hoe veel mensen kunnen nou helemaal van hun hobby hun beroep maken? Die surflevensstijl is best egocentrisch. Ook mijn vrienden zijn nogal bevoorrecht. Allemaal uit een rijker milieu, gezond, succesvol met werk, zien er goed uit, hebben veel van de wereld gezien. Best verwend dus. Voor ons is dat altijd normaal geweest, maar dat is het natuurlijk niet.”

“Ik denk ook dat ik Vera’s liefde als te vanzelfsprekend zag. Niemand is een meer relaxte partner dan Vera. Daar wezen mijn vrienden mij ook vaak op. Zij zitten allemaal meer onder de plak dan ik. Ik realiseer me hoeveel mazzel ik met haar heb. Misschien dat ik dat minder waardeerde omdat ik nooit per se een serieuze relatie zocht. Na een paar weken of maanden was het wel klaar omdat ik het te ingewikkeld werd. Dat veranderde toen ik Vera tegenkwam.”

“Vorige week heb ik Max naar mijn ouders gebracht en we zijn met tweetjes naar Frankrijk gereden voor een romantisch weekend. Ik uit mijn gevoelens niet zo makkelijk en werd superemotioneel toen ik haar probeerde uit te leggen hoe belangrijk ze eigenlijk voor mij is. Wat moet ik zonder haar? Ik hou zielsveel van die vrouw en wil gewoon dat zij óók gelukkig is.”

Vanessa & Rik

Vanessa: “We hebben samen met Marcelino een simpel ruzieprotocol afgesproken. Elke keer dat ik me aan Rik erger, hou ik me in en schrijf ik de aanleiding kort op in mijn iPhone. Ik vond het eerst moeilijk om Rik niet direct te mogen confronteren als hij in mijn ogen iets verkeerd deed, maar het gaf ons wel rust. Het scheelde dat ik het later alsnog mocht zeggen. Elke woensdag hebben we klaagkwartier.”

“Ik ging drie keer de mist in door toch weer de confrontatie te zoeken, maar Rik hield zich netjes aan zijn deel van de afspraak. Telkens als ik over de schreef ga, geeft Rik een afgesproken stopteken – het peaceteken – en loopt daarna even weg. Dat werkt dus. De eerste keer het gebeurde moest ik gewoon lachen… zo onwerkelijk. Dat is nog nooit gebeurd namelijk.”

“Die rust doet ons goed – al voelt het wat kunstmatig. Ik merk dat Rik daardoor ook iets liever tegen mij doet en merkbaar zijn best doet om rekening met me te houden. Eigenlijk best een lieve man, haha: als ík aardig doe, reageert hij ook aardig. Best simpel eigenlijk. Het ruzieprotocol geeft een gevoel van controle waardoor ik minder behoefte heb om te tieren.”

“Ik zag ook in dat ik veel makkelijker klaag dan vraag. Wat een eyeopener: ik vind het moeilijk om direct te vragen waar ik emotioneel behoefte aan heb. Ook met vriendinnen heb ik dat. Ik kan me er dood aan ergeren als een van hen iets vergeet of verkeerd doet terwijl ik hen zelf dan niet heb gezegd wat ik wél van hen verwacht.”

“Op aanraden van Marcelino wachten Rik en ik nog even met serieuze discussies over geld en de toekomst enzo, want daar ging het nog mis. Die zaken bespreken we nog samen in de praktijkkamer. Voelt kinderachtig, maar het is heel nuttig om zo meer te leren over goede communicatie. Van Rik nam ik op een gegeven niets meer aan, maar van een onafhankelijke therapeut wel. Dat heeft de negatieve spiraal doorbroken.”

Rik: “De afgelopen weken waren heel fijn. Eindelijk weer wat rust in huis. Ik vond het natuurlijk heerlijk dat Vanessa geen ruzie mocht zoeken. Dat vond zij aanvankelijk ook echt niet fair, maar nadat ze het met Marcelino besprak kon ze zich beter aan haar deel van de afspraak houden.”

“De sfeer tussen ons is inmiddels een stuk beter geworden. Omdat zij minder heftig reageert, wordt het voor mij ook makkelijker om leuk op haar te reageren aardig tegen haar te doen.”

“Ik moet zeggen dat ik háár nu ook beter begrijp. Wat betreft haar werk bijvoorbeeld: ik had niet helemaal door hoe moeilijk ze het daar heeft gehad. Ik ben zelf manager en moet af en toe ook lastige, onpopulaire beslissingen nemen. Hoort erbij. Ik vond eigenlijk dat ze zeurde en gewoon even zou moeten genieten van haar gedwongen pauze. In therapie werd mij echt duidelijk hoe slecht ze daar is behandeld  – vooral door die sneaky manager. Dat, terwijl ze echt ontzettend haar best heeft gedaan om dat bedrijf helpen op te zetten. Net als zij kan ik totaal niet tegen onrecht: we zijn nu samen bezig om een beetje rechtvaardigheid te krijgen. Ik heb het gevoel dat we eindelijk weer in dezelfde boot zitten.”

Malou & Bartek

Bartek: “Ik ben koppig. Ik neem niet graag iets van anderen aan, zeker niet van een psycholoog. Toch begon ik te twijfelen. Ik wist heus wel dat ik íets moest veranderen, want ik had Malou en mezelf nu schaakmat gezet. Ergens was ik aan het wachten totdat Malou mij zou verlaten zodat ik nóg bozer op haar worden. Het zou de ultieme bevestiging zijn dat het allemaal aan haar lag. Tot ik een breakdown kreeg.”

“Malou bracht Jonah naar bed. Ze was bezig zijn pyjama aan te trekken, zo’n dagelijks gevecht dat ze altijd op geniale manier wint. Vraag me niet waarom, maar ik brak gewoon! Ineens zag ik weer die Malou van vroeger, dat meisje dat altijd zo ontzettend haar best doet, precies zoals nu, maar dan met ons kind. De realiteit kwam binnen. Ik besefte ineens dat ik onze relatie heel langzaam naar de afgrond aan het duwen was. Niet Malou had de sleutel had tot een goede afloop, maar ik. Mijn verdriet was niet meer te stoppen, bizar. Het hele kussen was doorweekt. Malou kwam op een gegeven moment bij me liggen. Mijn hele lichaam was aan het schokken, ze hield me heel hard vast en we hebben samen wel een uur gejankt. Voor het eerst stond ik weer open voor haar. Ik besefte ook dat de wrok die ik tegen Malou koesterde niet alleen over haar ging, of over die ene avond waarop ze de fout inging. Ja, ze heeft iets doms gedaan, maar hoe lang zou ze daar nog voor moeten boeten?”

“Ik heb nooit geleerd met heftige emoties om te gaan. Ik verdraag geen onrecht, afwijzingen of onzekerheid. Als dingen niet op mijn manier gaan, word ik boos. En trek ik me terug. Er is dan eigenlijk niets met mij te beginnen. Zo was ik als kind al. Mijn vader is ook zo. Die kon dagenlang niks tegen mijn moeder zeggen als ze in zijn ogen iets verkeerds had gedaan. Mijn wrok was op Malou gericht, maar ik werd er zelf het meest ziek van. Sinds mijn breakdown is er een nieuw begin gemaakt.”

Malou: “Voor mij was het advies van Marcelino een geruststelling; een erkenning van mijn machteloosheid. Wat ik ook deed, het was in Barteks ogen gewoon nooit genoeg. Ik was al een jaar aan het wachten tot er iets in zijn gevoel zou veranderen, maar dat kwam maar niet. Hij had me daardoor in z’n macht, zo voelde het. Ik zag mezelf de hele tijd door zijn ogen en vond mezelf steeds weer een monster dat moest boeten. Ik voelde me te schuldig om na te denken over een leven zonder hem, maar soms dacht ik: misschien moet hij er maar gewoon een grote dikke streep onder zetten. Dan is het klaar, kunnen we allebei verder.”

“Marcelino’s advies voelde ergens als toestemming om weer te gaan leven en daarvan te genieten, want ik wachtte eigenlijk op Barteks vergeving zodat ik ook mezelf zou kunnen vergeven. Die avond heeft alles veranderd. Het was onwijs verdrietig, maar ook fijn: een ontlading van een jaar lang vast gekropte emotie. Ik merk aan Bartek dat er sindsdien écht iets is veranderd. Er is een knop om. Hij is veel zachter en zoekt nu zelf weer toenadering. Ik heb het gevoel dat ons leven opnieuw is begonnen. Hij is zichzelf opnieuw aan het uitvinden. Een Bartek zonder opgekropte boosheid… die hebben we allebei lang niet meer meegemaakt. Eindelijk. Het leven stroomt weer.”

Miranda en Patrick

Miranda: “Het klopt dat ik altijd bang ben iets te missen. Ik maak mezelf gek. En daarmee Patrick ook. Ik vond het confronterend te horen dat ik hét waarschijnlijk nooit helemaal ga vinden in het leven, maar ook geruststellend. Dan accepteer je dat de oplossing in je hoofd is, en niet daarbuiten, in een grootser of meeslepender leven. Dat besef geeft rust. Ik heb een rijke fantasie, maar ik moet die ook leren beteugelen om gelukkiger te zijn. Anders leef je steeds in de toekomst.

Terugkijkend: de momenten dat ik tevreden ben, zijn altijd die perioden waarop ik niets speciaals hoef en geniet van de kleine, dagelijkse dingen. Mijn beste vriendin, die ik al mijn hele leven ken, zegt altijd: ‘Het paradijs dat jij zoekt bestaat alleen in je hoofd. Geniet nou gewoon wat meer, joh.’ Achteraf best wijs advies eigenlijk, toch neem je het van een deskundige eerder aan. Wat dat betreft is de coronatijd ook leerzaam. De hele wereld viel stil en daar werd ik zelf ook rustiger van. Dat verraste me. Toen de boel stukje bij beetje weer openging, voelde ik die bak onrust weer langzaam terugvloeien. Daardoor ging het tussen mij en Pat ook slechter.

Pat en ik hebben een pauze van drie maanden afgesproken. Normaal zouden we elkaar tussendoor emotionele apps en mails blijven sturen, maar omdat we dat nu niet mogen, geeft dat veel rust. Geen eindeloze discussies waar we toch niet uitkomen. Onze relatie stond daardoor echt onder druk en we hebben dingen gezegd en gedaan die echt pijn deden. Ik hou ontzettend van hem, maar het is nog te vroeg om te zeggen wat er gebeurt – ik weet het echt niet – maar ik heb er wel vertrouwen in dat onze beslissing zal voortkomen uit rust en liefde, en minder uit angst.”

Patrick: “Ik moet eerlijk zeggen dat ik die pauze eerst een klote-idee vond. Het voelde toch alsof ik extra werd bestraft. Ik wilde een duidelijk ‘ja’ of ‘nee’ van Miranda, daarom zette ik haar ook onder druk. Nu is alles nog steeds onzeker. Maar goed, na een tijdje snapte ik het idee achter zo’n soort pauze wel en ik moet zeggen dat ik me er toen ook aan kon overgeven. Deze pauze is nu door een ander besloten, een psycholoog die er verstand van heeft. Dat maakt het makkelijker. Ik vind het inmiddels ook fijn om niet te hoeven vechten voor de relatie. De laatste tijd was het een gevecht. Ik reageerde steeds heel allergisch op Miranda waardoor alles wat ze deed onder een vergrootglas kwam. De angel is nu even uit.

Ik heb nu besloten dat ik me voorlopig even helemaal ga richten op een nieuw werkproject met een vriend. Daarna zie ik Miranda weer. Dat voelt goed. Natuurlijk, mis ik haar en word ik soms bang als ik aan een toekomst denk zonder haar. Toch, nu ik niet zo op haar gericht ben, voel ik ook ruimte om over andere dingen na te denken. Ik krijg nieuwe inzichten en voel me minder een slachtoffer. Dat gevoel wil ik vasthouden.

Het is duidelijk dat we veel van elkaar houden, maar dat het zo niet verder kon. Wat mij betreft maken we een frisse start… maar ik zal me in ieder geval niet meer als slachtoffer gedragen. Ik zie deze pauze als een reset.”

Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je dan gratis in voor onze nieuwsbrief.

 Tekst: Marcelino Lopez | Beeld: Getty

Shoppen is altijd een goed idee