Je bent hier: Home > Relaties & opgebiecht > Chantal (36) wil kinderen, maar haar vriend niet: ‘Ik plan achter zijn rug een toekomst zonder hem’

Chantal (36) wil kinderen, maar haar vriend niet: ‘Ik plan achter zijn rug een toekomst zonder hem’

Relaties & opgebiecht
Chantal (36) wil kinderen, maar haar vriend niet: ‘Ik plan achter zijn rug een toekomst zonder hem’

Chantal (36) en haar vriend wisten het 100 procent zeker: kinderen zijn een no-go. Maar inmiddels twijfelt ze toch, en heeft ze stiekem haar eicellen laten invriezen.

“Het is irritant om toe te geven, maar het loopt precies zoals mensen vroeger al voorspelden. Mijn moeder, mijn tantes en vriendinnen zeiden: ‘Let maar op, het gaat op een dag nog wel kriebelen bij jou.’  Ik kon me er niets bij voorstellen. Al van jongs af aan wist ik 100 % zeker dat ik geen kinderen wilde. Ik wilde liever carrière maken. Arts worden, mensen helpen. Ik droomde van een mooi huis, een grote tuin en verre reizen. Nooit van een lachend snoetje in een wieg. Als ik daaraan dacht, dacht ik ook meteen aan de poepluiers, de doorwaakte nachten en de eeuwige zorgen. Hoe heftig die kunnen zijn, weet ik als geen ander: ik ben opgegroeid met een gehandicapt broertje. Mijn ouders houden zielsveel van hem, maar ik weet hoeveel ze voor hem moesten inleveren. Ik wilde niet zo’n leven.

Is dit nu alles?

Ik ben inderdaad arts geworden. En tijdens een groepsreis in Peru leerde ik Maarten kennen. Hij is een stuk ouder dan ik, we schelen 11 jaar. Al vroeg in onze relatie vertelde hij me dat kinderen voor hem een no-go waren. Als dat een bezwaar was voor mij, konden we er beter nu al mee kappen. Opgelucht vertelde ik hem dat ik er net zo in stond. Hoewel ook hij zijn twijfels had of ik dat al wel echt zeker kon weten – ik was toen 28 – werden we alleen maar verliefder. Er volgden gelukkige jaren. We hielden allebei van cultuur, architectuur en oude steden. Steeds als er een geboortekaartje op onze deurmat viel, zeiden we tegen elkaar: ‘Fijn voor ze, maar wat heerlijk toch dat ons leven compleet is zoals het is.’ 

‘Voor het allereerst besefte ik hoe bijzonder het moet zijn om je eigen vlees en bloed vast te houden’

Tijdens een kraambezoek dat eigenlijk voelde als een moetje, kantelde mijn gevoel ineens. We zaten bij een jeugdvriendin van mij, die na vele IVF-behandelingen eindelijk haar zoon in haar armen hield. Ik zag haar stralen zoals ik haar dat nog nooit eerder had zien doen. De moederliefde spatte ervan af. Voor het allereerst besefte ik hoe bijzonder het moet zijn om je eigen vlees en bloed vast te houden. Daar kon vast geen enkele andere ervaring aan tippen. Ik verbaasde mezelf en ging ervan uit dat dit gevoel snel over zou waaien. Maar het beeld van mijn blije vriendin en haar baby bleef door mijn hoofd spoken. Een paar weken later overviel me een nog veel heftiger gevoel. Maarten en ik waren uit eten, hij praatte over zijn werk en onze aanstaande citytrip. Ik realiseerde me hoeveel van dit soort gesprekken we al hadden gevoerd. Hoeveel steden­reizen we inmiddels hadden gemaakt – en vast nog zouden gaan maken. Het ‘is dit nu alles’-gevoel vloog me ineens naar de keel. Ik wilde in principe wel verder met hem, maar niet alléén met hem, besefte ik. En ik had geen idee hoe het verder moest.” 

Verder lezen? Dat kan in Flair 25. Dit nummer ligt nu in de winkel. Wil je ‘m liever laten bezorgen? Bestellen kan hier.

Beeld: iStock

Shoppen is altijd een goed idee