Je bent hier: Home > Relaties & opgebiecht > Blog Yvonne: ‘Voor mijn kinderen wil ik een veilige vuurtoren zijn die ze altijd zien stralen’

Blog Yvonne: ‘Voor mijn kinderen wil ik een veilige vuurtoren zijn die ze altijd zien stralen’

Relaties & opgebiecht
Blog Yvonne: ‘Voor mijn kinderen wil ik een veilige vuurtoren zijn die ze altijd zien stralen’

‘Zeg me wie je helden zijn en ik kan de afloop van je verhaal vertellen’, zegt Warren Buffett. ‘Het is heel belangrijk wie je helden zijn.’ Mijn twee grootste helden wonen op afstand: mijn kinderen. Ik las ze de verhalen van mijn grote helden vroeger voor. Pietje Bell en Pippi Langkous. En enige tijd geleden werd mijn hart geraakt door een nieuwe heldin: Hermien.

Lees ook: Blog Yvonne: ‘Zeg nooit tegen me dat iets onmogelijk is’

Koe Hermien zette het op een lopen toen ze naar de slachtbank werd geleid en hield zich dagenlang verstopt. ’s Avonds kwam ze uit haar schuilplaats. Ze ging op zoek naar eten en haar vrienden. Voor de dag aanbrak sprintte ze weer naar haar schuilplaats. Haar wilskracht en vernuft raakte heel Nederland. Inmiddels dartelt ze alweer enige tijd mét haar dierbare kuddegenote Zus in de wei van koeienrusthuis de Leemweg. Die redde ze en passent ook met haar spectaculaire actie.

‘Mijn zoon had deze week de moed om uit te breken en een veilig leven te zoeken’

Door haar moed en de publieke belangstelling kreeg Hermien een stem én een nieuw leven. Ze doorbrak de anonimiteit van de slachtkoe, die geen genade kent, en kreeg een gezicht. Daarom noem ik ook de wanhoopsdaad van mijn grote held: mijn zoon. Hij had deze week de moed om uit te breken en een veilig en vrij leven te zoeken. Mijn zoon die me altijd aan het lachen maakt. Die me doet denken aan the Fonz uit Happy Days: stoer en voor intimi vreselijk teder en trouw.

Het brak mijn hart dat het hem deze week niet lukte. Ik wil hem bemoedigen. Hermien gaf niet op en is beloond. Mét zus! Pietje Bell werd uiteindelijk journalist. En Pippie Langkous ontsnapte in een luchtballon van de bemoeienissen van een stel dames die haar geen paard in de gang gunde. Of een aapje op haar schouders. Ze wilden een ‘doodgewoon’ meisje van haar maken.

Recht op veiligheid

Het verbaast me al jaren dat we in Nederland een Partij voor de Dieren, maar niet voor de Kinderen hebben. Voor onrecht tegen dieren wordt, gelukkig, meteen opgekomen, en ook voor kinderen in het buitenland. Wat er in Nederland achter gesloten deuren plaatsvindt wil niemand weten. In een gesloten systeem is dat gevaarlijk voor kinderen, dat blijkt ook weer uit recente rechtszaken. De eenvoudigste manier om de waarheid te achterhalen is kinderen serieus te nemen als ze bang zijn. Naar ze te luisteren en ze te beschermen. Kinderen hebben rechten, en het grootste recht dat ze zouden moeten hebben is recht op hun veiligheid.

Ik prijs me zielsgelukkig met mijn liefdevolle omgeving waarin iedereen dag en nacht bezig is om mijn kinderen net zoveel aandacht en liefde te geven als koe Hermien die uit heel Nederland kreeg. Ze ondervinden hierbij wat weerstand, maar laten zich niet ontmoedigen. Soms moet je voet bij stuk houden in het algemeen belang.

‘Tegen een vuurtoren kun je het niet opnemen’

Een voorbeeld is Juan Salaas Alcantra. Juan werd zwaar onder druk gezet door de Amerikaanse marine die met twee slagschepen, zes aanvalsschepen, vijf cruisers en vier onderzeeboten op hem af kwam. ‘U moet vijftien graden Noordelijke richting draaien, omdat er anders maatregelen genomen worden.’ Het werd meerdere keren herhaald en Juan weigerde. Juan is een Galiciër en dat is een trots volk. Die laten zich niet zomaar van hun sokken blazen. ‘Wij zijn hier met zijn tweeën’, antwoordt hij. ‘Met een hond, twee bier en een kanarie, die nu slaapt. Het lijkt me beter dat ú van koers verandert. Want wij zitten op vaste grond in een vuurtoren en u ramt zo met uw vloot tegen de rotsen op.’ Hij ondersteunt zijn betoog met een paar krachttermen. De commandant haalt bakzeil. Tegen een vuurtoren kun je het niet opnemen. Een vuurtoren staat, je kunt er tegen schreeuwen, maar er komt geen beweging in. Het staat daar voor je veiligheid. Voor het algemeen belang.

En dat is wat ik voor mijn kinderen wil zijn. Hun veilige vuurtoren die ze altijd zien stralen. No matter what.

Over Yvonne

Yvonne (51), moeder, journaliste, schrijfster, mensenrechten juriste en dagvoorzitter is een vrouw met een missie. Ze heeft maar een doel en dat is de leefomstandigheden van vrouwen en hun kinderen in geweldsituaties op de kaart zetten en te verbeteren. Haar dagelijkse peptalks krijgt ze van de ex vrouw van een CIA agent, een Amerikaanse diplomate, een kunstenares die een galerie had in Soho en haar Armeens-Italiaanse soulmate Joseph. Ze hebben allen één ding gemeen: ze zien uit naar het moment waarop ze hun geliefde kinderen weer in hun armen kunnen sluiten. Haar ervaringen verwerkt Yvonne wekelijks in een vervolgverhaal op het boek ‘Tot de Dood Ons Scheidt’ – dat inmiddels uit de handel is gehaald – en een boek: ‘Joseph’s Koffer’. Tussendoor werkt Yvonne bij als hostess en in de fashion.

Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je dan gratis in voor onze nieuwsbrief.

Shoppen is altijd een goed idee