Je bent hier: Home > Relaties & opgebiecht > Blog Yvonne: ‘De kunst is om je te focussen op de sterren in de duisternis’

Blog Yvonne: ‘De kunst is om je te focussen op de sterren in de duisternis’

Relaties & opgebiecht
Blog Yvonne: ‘De kunst is om je te focussen op de sterren in de duisternis’

Op 25 april, Internationale Dag van het Bewustzijn van Oudervervreemding, sta ik om vijf uur ’s ochtends naast mijn bed. Ik ben deze week hostess bij een internationaal congres in Amsterdam en heb een paar uur geslapen. Ik was laat thuis na een spectaculair feest in Muziekgebouw aan ’t IJ.

Lees ook: Blog Yvonne: ‘Mijn kinderen ben ik al vier jaar kwijt. Net als al het andere dat ik in mijn leven opgebouwd heb’

De avond ervoor praat ik kort met de dj op de dansvloer en ons gesprek komt op mijn andere werkzaamheden. Ik vertel over mijn boek ‘Tot de Dood Ons Scheidt, Leven met een Wraakzuchtige Ex’. De dj wiegt met haar heupen en haar koptelefoon hangt naast haar oren. We schreeuwen boven het spektakel uit: onze gezichten worden opgelicht door paarse, turquoise en oranje lichtflitsen. Ik haal diep adem. ‘Mag ik even? Op het podium? Aan de draaitafel?’ Voor een foto, voor mijn zoon, die me zo mist. Ze knikt. ‘Toevallig sprak ik gisteren een vrouw die zo de hoofdpersoon in jouw boek had kunnen zijn. Erg hoor, voor al die kinderen en hun moeders’, zegt ze. ‘Kom zo maar terug, dan regelen we even een mooie foto voor je zoon.’

‘Alleen in de duisternis kun je de sterren zien’, zei Martin Luther King

Al zes jaar lang word ik net als vele andere vrouwen in mijn situatie als een wild beest opgejaagd door juridische procedures. ‘Alleen in de duisternis kun je de sterren zien’, zei Martin Luther King. De kunst is om je te focussen op de sterren: de dj, mijn uitgever, mijn advocaat, mijn moeder, trouwe vrienden, de chauffeur die me aan het lachten maakte.

Betonnen muren

Voormalig president Carter noemt geweld tegen vrouwen al jaren de hardnekkigste en minst geadresseerde internationale mensenrechtenschending. Veel vrouwen lopen tegen betonnen muren op als ze hulp vragen en worden voor leugenaar of ‘verward persoon’ uitgemaakt. Uit wetenschappelijk onderzoek blijkt dat slechts 1 tot 2 procent van de vrouwen liegt over huiselijk geweld of partnergeweld.

Toch worden moeders die met hun kinderen een destructief huwelijk proberen te ontvluchten vrijwel nooit serieus genomen in hun hulpvraag, krijgen zij geen enkele hulp, raken zij hun kinderen kwijt, moeten zij verplicht met de dader in therapie, en durft vrijwel niemand hierover te praten. Vrouwen zijn bang hun kinderen nooit meer terug te zien of monddood gemaakt te worden.

Kort geding

Mijn boek ‘Tot de Dood Ons Scheidt. Leven met een Wraakzuchtige Ex’ is een stem voor vele vrouwen en kinderen tegen dit maatschappelijk onrecht. Afgelopen week spande iemand een kort geding aan om het boek uit de handel te laten halen. De uitspraak laat nog even op zich wachten. En ondertussen focus ik me op mijn rust en mijn eigen leven. En strijd ik net als alle ouders in dezelfde situatie, en zeker op deze belangrijke dag, voor een rechtvaardige wereld waarin kinderen met beide ouders opgroeien en het Kinderrechtenverdrag gerespecteerd wordt.

Over Yvonne

Yvonne (51), moeder, journaliste, schrijfster, mensenrechten juriste en dagvoorzitter is een vrouw met een missie. Ze heeft maar een doel en dat is de leefomstandigheden van vrouwen en hun kinderen in geweldsituaties op de kaart zetten en te verbeteren. Haar dagelijkse peptalks krijgt ze van de ex vrouw van een CIA agent, een Amerikaanse diplomate, een kunstenares die een galerie had in Soho en haar Armeens-Italiaanse soulmate Joseph. Ze hebben allen één ding gemeen: ze zien uit naar het moment waarop ze hun geliefde kinderen weer in hun armen kunnen sluiten. Haar ervaringen verwerkt Yvonne wekelijks in een vervolgverhaal op het boek ‘Tot de Dood Ons Scheidt’ – dat inmiddels uit de handel is gehaald – en een boek: ‘Joseph’s Koffer’. Tussendoor werkt Yvonne bij als hostess en in de fashion.

Shoppen is altijd een goed idee