Je bent hier: Home > Relaties & opgebiecht > Blog Yvonne: ‘De tijd voor rust is aangebroken. Voor mijn kinderen, ex-partner en mezelf’

Blog Yvonne: ‘De tijd voor rust is aangebroken. Voor mijn kinderen, ex-partner en mezelf’

Relaties & opgebiecht
Blog Yvonne: ‘De tijd voor rust is aangebroken. Voor mijn kinderen, ex-partner en mezelf’

Na het verbreken van een relatie in 2001 ben ik verdrietig, maar voel ik me ook bevrijd. Ik koop een dwergpapegaai, die ik in het Amsterdamse Bos loslaat. Hij vliegt op de hoogste tak van de dichtstbijzijnde boom en blijft daar zitten.

Lees ook: Blog Yvonne: ‘Voor mijn kinderen wil ik een veilige vuurtoren zijn die ze altijd zien stralen’

Ik ga de volgende dag kijken of hij daar nog zit. Hij heeft zich niet verplaatst. De volgende dag ook niet. De dag erna ook niet. Op de vierde dag is de vogel gevlogen. Ik ben blij. ‘Fly bird, fly’, fluister ik.

Gisteren liep ik met een zakje kattenvoer naar de toonbank om af te rekenen. Ik liep langs een wand met vogels in kleine kooitjes. Kalend, verdwaasd op hun stokken. ‘Kunt u dat vogeltje voor me in een doosje stoppen?’, vraag ik. Ik wijs de kaalste vogel aan. Hij knikt en wijst naar een paar kooien die naast de toonbank op elkaar gestapeld staan. ‘Wil je er een kooi bij?’, vraagt hij. Ik schud mijn hoofd. ‘Nee, dat is niet nodig’, zeg ik.

‘Ik bevrijd je. Ik laat je los’

Ik houd het doosje goed vast en rijd naar het strandje, waar ik altijd schrijf. Het is rustig. Ik zet mijn fiets neer en loop vijf minuten naar een groepje bomen en gluur in het doosje. De vogel kijkt me bang aan. ‘Je hoeft nergens bang voor te zijn hoor’, zeg ik zacht. ‘Ik bevrijd je. Ik laat je los. Vogels moeten vliegen.’ Ik haal de deksel van de doos en tik er zachtjes tegen. Hij vliegt meteen weg. Ik kijk hem na.

Na tien minuten loop ik richting het water en trek mijn schoenen uit. Met mijn blote voeten loop ik door het water. Verderop spelen een paar kinderen aan de vloedlijn. Ik voel me bevrijd. De afgelopen dagen heb ik nagedacht. Deze maand is mijn buurvrouw haar dochter kwijtgeraakt. Mijn onderbuurvrouw is net bevallen van een prachtige zoon. Het is volledig langs me heengegaan. Ik ben vaak weg, met verschillende banen bezig, loop van rechtszaak naar rechtszaak.

Tijd voor rust

Afgelopen weekend regelde L., een vriendin, een weekend bij haar thuis voor mij, met mijn vriendinnen. Om samen bij te komen, te praten, zingen. G., een andere vriendin, nam een gitaar mee. Aan het eind van het weekend had ik een beslissing genomen.

De tijd voor rust is aangebroken. Voor mijn kinderen. Mijn ex-partner. Voor mezelf. Ik wil mijn leven herpakken en schrijven over onderwerpen waar ik energie van krijg. Over roadtrips, citytrips, verre reizen, ateliers, ontwerpers van tassen, schoenen of parfums, de roeping van Franciscaner monnikken, de Armeense geschiedenis, muziek, dans, poëzie, canyonen. Ik wil verder met mijn boek ‘Joseph’s Suitcase’. Met scenarioschrijven. En met mediation en gezinstherapie voor mijn kinderen en hun beide ouders. Het zal ons allen rust geven. En daar is privacy voor nodig.

‘Ik slik en veeg een traan weg’

Tussen stimulus en reactie zit een ruimte, zei Viktor Frankl, psychiater en holocaust overlevende. In die ruimte zit de kracht om onze reactie te bepalen. En in de reactie ligt onze groei en vrijheid. Ik loop naar de kant, ga op een handdoek liggen en pak een fles water. Ik neem een slok, pak mijn lievelingsboek Jonathan Livingston Seagull uit mijn tas en sla open bij mijn favoriete passage. ‘If you love someone, set them free. If they come back, they’re yours. If they don’t they never were.’ Ik slik en veeg een traan weg. Dan herpak ik mezelf en lees door op een andere bladzijde. ‘Don’t believe what your eyes tell you. All they show is limitation. Look with your understanding. Find out what you already know. And you’ll see the way to fly.’

Dit is (voorlopig) de laatste blog van Yvonne voor Flaironline.nl.

Over Yvonne

Yvonne (51), moeder, journaliste, schrijfster, mensenrechten juriste en dagvoorzitter is een vrouw met een missie. Ze heeft maar een doel en dat is de leefomstandigheden van vrouwen en hun kinderen in geweldsituaties op de kaart zetten en te verbeteren. Haar dagelijkse peptalks krijgt ze van de ex vrouw van een CIA agent, een Amerikaanse diplomate, een kunstenares die een galerie had in Soho en haar Armeens-Italiaanse soulmate Joseph. Ze hebben allen één ding gemeen: ze zien uit naar het moment waarop ze hun geliefde kinderen weer in hun armen kunnen sluiten. Haar ervaringen verwerkt Yvonne wekelijks in een vervolgverhaal op het boek ‘Tot de Dood Ons Scheidt’ – dat inmiddels uit de handel is gehaald – en een boek: ‘Joseph’s Koffer’. Tussendoor werkt Yvonne bij als hostess en in de fashion.

Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je dan gratis in voor onze nieuwsbrief.

Shoppen is altijd een goed idee