Je bent hier: Home > Relaties & opgebiecht > Annemieke biecht op: ‘Mijn man weet niet dat 
ik abortus liet plegen’

Annemieke biecht op: ‘Mijn man weet niet dat 
ik abortus liet plegen’

Relaties & opgebiecht
Annemieke biecht op: ‘Mijn man weet niet dat 
ik abortus liet plegen’

Elke week onthult een lezeres haar diepste geheim.

Annemieke (27): ‘Toen ik twee jaar geleden met Mark (33) trouwde, wisten we precies wat we wilden. Hij zou carrière maken, ik bleef werken totdat er – hopelijk – kinderen kwamen. Daarna zou ik parttime gaan werken. Ons gezin kwam daarbij op de eerste plek. Dus als het lastig bleek die twee te combineren, dan zou ik ontslag nemen. We hadden overigens geen haast. Toen ik een geweldige carrièrekans kreeg, liet ik die dus niet schieten. Ook niet toen ik erachter kwam dat ik zwanger was.

Lees ook: Manon biecht op: ‘Ineens heb ik gevoelens voor een vrouw’

Het was afgelopen maart. Ik werd niet ongesteld, maar had eerder ook al eens gedacht dat ik misschien zwanger was. Ik vond een test vervelend om te doen: we waren toch steeds teleurgesteld als bleek dat ik niet zwanger was. Ik liet het maar even voor wat het was. Ik nam niet eens de moeite om het er met Mark over te hebben.

In diezelfde tijd kreeg ik dus een geweldig aanbod op kantoor. Ik kon doorschuiven, omdat mijn chef bij een ander bedrijf ging werken. Een kans waar ik niet van had durven dromen, ik zag het ook totaal niet aankomen. Ik wilde ervoor gaan en Mark stond achter mijn beslissing. Hij weet dat mijn baan belangrijk voor me is, maar bracht nog wel even het onderwerp kinderen ter sprake. Ik liet hem niet uitpraten. ‘Schat, dat zien we tegen die tijd wel weer. Zo ver is het nu jammer genoeg toch nog niet.’

Maar omdat ik nog niet ongesteld was geworden, voelde het wel een beetje ongemakkelijk. Alsof ik iets voor hem verzweeg wat ik zelf nog niet wist. Dus besloot ik om toch een zwangerschapstest te doen. Ik deed de test zonder dat Mark er vanaf wist. Hij was in het buitenland voor zijn werk. Hij zit in de entertainmentbranche en is regelmatig een paar dagen weg. De test was duidelijk: het was nu wel raak, ik was zwanger. Ik was ontzettend blij en uitgelaten en had de telefoon al in mijn hand om Mark te bellen. Maar plotseling twijfelde ik en ging er een heftig ‘nee!’ door me heen. Dit kon niet, ik kón nu niet zwanger zijn. Dat zou betekenen dat ik die baan niet kon aannemen, geen carrière kon maken, niet 24/7 beschikbaar kon zijn. Ik liet de telefoon zakken en begon hard te huilen. Waar ik blij had moeten zijn omdat ik zwanger was, sloeg die blijdschap opeens om in verdriet. Verdriet om het idee dat ik die baan niet kon aannemen. Ik schrok er zelf ook van dat ik mijn baan belangrijker vond dan ons kind!

Ik kon dan wel zeggen dat ons gezin op nummer één stond, maar dat bleek dus niet zo.

Toen Mark later op de avond, tijdens ons dagelijkse telefoontje, vroeg waarom ik zo stil was, zei ik dat ik hoofdpijn had. Ik kwam ermee weg. Die nacht lag ik te huilen en te woelen en dacht ik veel na. Tegen de ochtend wist ik het: deze baby was bij mij op dit moment niet welkom. Ik kon dan wel zeggen dat ons gezin op nummer één stond, maar dat bleek dus niet zo. Ik wil een carrière, ik wil nog een paar jaar vol aan de bak voordat ik moeder word. Mark denkt hier honderd procent anders over en daarom mocht hij het niet weten. Ik hield het stil. Voor hem, voor vriendinnen, voor mijn ouders. Ik heb het met niemand gedeeld. Achteraf vraag ik me af of dat slim was, omdat het zwaar is om het in je eentje te verwerken.

Op internet zocht ik naar een goede abortuskliniek. Daar ben ik alleen naartoe gegaan. Ik had me er vooraf in verdiept: als ik het in een kliniek liet doen, dan kon het anoniem. Het ging ook buiten de zorgverzekering om. Zo weet ik zeker dat Mark er niet achter komt. Lastig was het wel om deze beslissing te maken. Ik heb iets afgekapt, waarvan we allebei heel gelukkig zouden worden. Als ik dit met Mark had gedeeld, dan was het niet gebeurd. Of wel en dan het had me mijn huwelijk gekost. Of ik had me erbij neergelegd dat het nu toch de juiste tijd was voor een baby. Maar ik wil die baan, ik wil hard werken, ik wil leidinggeven en ik wil successen op mijn naam schrijven. Even die voldoening ervaren dat er een carrièrevrouw in me zit. Ik weet zeker dat ik me daarna, over een paar jaar, volledig op het moederschap zal storten.’

Ook iets op te biechten? Stuur dan een mailtje naar flair@sanoma.com.

Beeld: IStock

Shoppen is altijd een goed idee