Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Relaties & opgebiecht > Amy (27) ‘Hij heeft zijn slippertje zelf opgebiecht. Ik wil hem vergeven, echt’

Amy (27) ‘Hij heeft zijn slippertje zelf opgebiecht. Ik wil hem vergeven, echt’

Amy (27) ‘Hij heeft zijn slippertje zelf opgebiecht. Ik wil hem vergeven, echt’

Elke week geven we je een kijkje in iemands liefdesleven in VIVA’s rubriek ‘De status’.

Amy (37) voelt zich bedrogen.

“Ik wist de hele avond al dat Thierry hoopte op toenadering in bed. En ik wilde ook, echt. Of nou ja, beter gezegd: ik wílde dat ik zou willen. Dat het dit keer wél zou lukken. Ik besef dat ik niet voor altijd boos kan blijven. Dat heeft geen zin, dan kunnen we beter scheiden. Maar daar moet ik niet aan denken. Niet voor onze kinderen, nog maar anderhalf en vier, maar ook niet voor mezelf. Thierry is mijn grote liefde. Wat was ik verrukt toen ik hem vond en we besloten samen verder te gaan. Ik ga dat niet opgeven voor een stom slippertje van hem met een collega, die er toevallig misbruik van maakte dat Thierry dronken werd. Met mijn verstand weet ik dat een keertje vreemdgaan in elke relatie kan gebeuren. En Thierry heeft het uit zichzelf opgebiecht, op een ochtend aan de keukentafel, met haperende stem en tranen in zijn ogen. Dat vind ik dapper en ik wil hem vergeven, echt. Maar mijn lichaam weigert, het verdomt het gewoon.

Toen ik gisteravond de slaapkamer binnenkwam en overal kaarsjes zag staan en ik Thierry verwachtingsvol naar me zag kijken, verstijfde ik. Het was een fijne avond geweest, gezellig, bijna zoals vroeger. Nu begreep ik waarom hij eerder naar boven had gewild. Zijn romantische gebaar was ronduit cute. Maar ik zag meteen weer flitsen van hoe hij op die collega moet hebben gelegen. Of zij op hem. Zijn naakte lichaam, dat me zo vertrouwd is, dat van míj is, in extase bij iemand anders. Als een pornofilm gingen die beelden weer door mijn hoofd. Het was alsof ik hun gekreun kon horen. Ik werd acuut beroerd, negeerde zijn hoopvolle 
blik en rommelde in de kledingkast. Trok een legging onder mijn nachthemd aan, en dikke sokken. Daarna kroop ik naast hem zonder iets te zeggen, draaide me op mijn 
zij en knipte het lampje uit. Binnen een paar minuten begon ik dieper te ademen, om hem te laten denken dat ik sliep. Hij moet heel goed geweten hebben dat het onzin was, maar hij zei niets. Te bang voor weer een ruzie, denk ik, voor een zoveelste 
gesprek dat op tranen uitloopt.

Na een tijdje hoorde ik hem opstaan. Heel zachtjes blies hij de kaarsen uit. Wat moet hij zich lullig hebben gevoeld, ik had met hem te doen. Toch bewoog ik niet, hield mijn slaap-act stug vol. Pas toen het pikdonker was en ik – het leek wel uren te duren – eindelijk zijn vertrouwde zachte gesnurk hoorde, liet ik mijn tranen stromen tot mijn neus vol zat van het snot. De dag erna zag ik er weer eens niet uit. Het is een wonder dat Thierry het nog probeert, ik vind mezelf verre van aantrekkelijk. Laat ik in godsnaam toeslaan voordat ik hem voorgoed verspeel. Maar we hebben het nu al vier maanden niet gedaan Vier maanden straf, om één slippertje. Ik wil dat het overgaat, ik wil met hem verder. Maar hóe?”

Dit artikel is afkomstig uit VIVA 22. Abonnee worden of een losse editie van VIVA bestellen? Klik hieronder:

»Bestel VIVA online | Klik hier «