Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Health > Dilemma: Ik heb claustrofobie. Ga ik naar een festival?

Dilemma: Ik heb claustrofobie. Ga ik naar een festival?

Health
Dilemma: Ik heb claustrofobie. Ga ik naar een festival?

Mieke (26) lijdt aan claustrofobie. In kleine ruimtes, maar ook als er veel mensen bij elkaar zijn, wordt ze soms vreselijk angstig. Ze droomt ervan om een keer naar een van de bekende festivals te gaan. Durft ze dat aan?

‘Ik zie mezelf in een afgeknipt spijkerbroekje op een groot festivalterrein. Drankje in mijn hand, vrienden om me heen. In de verte hoor ik een of andere band spelen. Het gaat me niet eens om de muziek. Het gaat om de gezelligheid. Die vrijheid blijheid-sfeer die er heerst. Of eigenlijk: die ik denk dat er heerst. Ik ben er namelijk nooit geweest. Niet op Parkpop, Pinkpop, Lowlands, Into The Great Wide Open. Wat ik weet is wat ik lees op internet, of zie op Facebook. Bloemen in je haar. Dagenlang niet douchen en toch blijven lachen. Ik denk dat ik het geweldig zou vinden. Maar het is meer dan een leuk feestje waar ik naartoe wil. Naar een festival gaan is een doel an sich geworden. Mijn angsten overwinnen. Kunnen doen wat ik graag wil, zonder die eeuwige rem. Kan ik dit aan? Gaat het wel goed? Ik wil onbezorgd zijn. Impulsief. Gewoon 26 jaar oud. Ergens een poster voor een festival zien hangen, mijn vriendinnen bellen en zeggen: wie gaat er mee?

Het was Bevrijdingsdag 2012. Ik stond met vier vriendinnen op de Dam in Amsterdam, toen Go Back To The Zoo begon te spelen. ‘Kom, we gaan richting het podium,’ riep mijn beste vriendin enthousiast. Ze propte zich door de massa naar voren en trok mij aan mijn hand mee. Al die mensen. Overal waar ik keek. Ik kreeg het steeds warmer, met iedere stap benauwder. Ik ontweek dit soort drukke evenementen doorgaans. Maar die ochtend stond ik voor de spiegel en zei tegen mezelf: ‘Je kan dit. Kom op.’ Nu toch die paniek. Ik kwam steeds vaster te staan. Mijn lijf tegen dat van anderen gedrukt. Het bloed schoot naar mijn hoofd. Mijn vriendin bleef trekken, dus liet ik haar hand los. Ik draaide rond, op zoek naar een orientatiepunt. ‘Ik moet hier weg,’ riep ik hardop en begon als een gek te duwen. Het zou me niet verbazen als ik mensen pijn heb gedaan. Ik dacht niet meer aan een ander, alleen aan mezelf. Ik wist dat het geen gevaarlijke situatie was, dat mijn reactie overdreven was, maar ik voelde het zo sterk. Alsof ik dood zou gaan, als ik niet maakte dat ik wegkwam. Pas toen het einde van de mensenmassa in zicht kwam en ik de wind weer voelde op mijn huid, kwam ik tot rust. Ik ging op de grond zitten en begon te huilen. Van opluchting en van schrik.

Daarom besloot ik begin dit jaar, dat 2015 het jaar wordt waarin dit stopt. Naar een festival. Ik wil het doen. Mijn vriendinnen gaan mee. Ze hebben aangeboden met zijn allen mijn kaartje te betalen. Zo lief. Ze blijven bij me in de buurt en halen me weg uit de drukte wanneer het echt niet gaat. Het enige wat ik nog moet doen is het festival uitkiezen. Natuurlijk ben ik bang dat het misgaat. Soms zo erg dat ik denk: ik gooi de handdoek in de ring. Ik durf niet. Maar dan probeer ik te denken aan de euforie die ik zal voelen als het goed gaat. Voor het eerst in mijn leven op een festival. Bevrijd van de angst. En als het dan ook nog lukt om ervan te genieten, al is het maar heel even, ben ik dolgelukkig.’

Het hele verhaal van Mieke lees je in Flair 29.

Praat mee!
Meepraten over dit dilemma? Laat hieronder een reactie achter voor Mieke of plaats je eigen dilemma. Mailen kan ook: flair@sanoma.com

Shoppen is altijd een goed idee