Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Opgebiecht > Opgebiecht: ‘Iedereen denkt dat ik ben afgestudeerd’

Opgebiecht: ‘Iedereen denkt dat ik ben afgestudeerd’

Opgebiecht: ‘Iedereen denkt dat ik ben afgestudeerd’

Denise (29): “‘Hi D, wanneer is je afstudeergesprek ook alweer? We willen graag een diplomafeestje voor je organiseren, na zo veel jaar bikkelen mag er wel geproost worden op al dat harde werk.’

M’n bloeddruk schiet omhoog als ik dit lieve berichtje in de vriendinnen-appgroep zie. Dat diploma is er namelijk nog lang niet en ik denk eigenlijk ook niet dat het er nog komt, maar dat weet niemand. Behalve m’n studiecoördinator.

Acht jaar geleden had ik een mbo-diploma op zak, maar ik wilde meer. In de banen die ik met dat papiertje kon krijgen, verveelde ik me en ik zag mezelf niet tot m’n pensioen in assistent-functies. Dus na een jaar worstelen begon ik met frisse zin aan de opleiding commerciële economie.  Intussen bouwden vriendinnen hun levens op. Ze vonden banen waarin ze gelukkig waren, maakten promotie, kregen verkering en kochten huizen. Ik woonde in een studentenhuis, werkte in de horeca en ging elk weekend op stap met m’n klasgenoten. Studeren was bijzaak, maar dat maakte niet echt uit: we sleepten elkaar door de tentamens heen. Toen de ziekte van Pfeiffer me aan het einde van het derde jaar een halfjaar vloerde, raakte ik de aansluiting met mijn klas kwijt. Sindsdien is studeren lastig. Probeer jezelf maar eens gemotiveerd te houden als alles leuker is dan je studie. Een baantje voor een paar maanden? Top, lekker cashen! Een tijd backpacken? Natuurlijk, ik heb toch net goed geld verdiend. De schoolbanken zag ik nog maar af en toe. Mijn vriendinnen en ouders moedigden me geregeld aan om haast te maken, maar dan zei ik dat ik er druk mee was en hielden ze even op met zeuren.

Liegen

Op school vonden ze het ook niet snel genoeg gaan en ik ontving een strenge brief. Komend collegejaar zouden cijfers uit de eerste jaren komen te vervallen omdat die kennis was verouderd. Ik werd overgedragen aan een ‘langstudeer-coördinator’ en die had een plan voor me. Ik hoefde alleen nog maar een afstudeerstage te doen, een scriptie te schrijven en een paar vakken te halen. Als ik in de zomer stage zou lopen, zou ik binnen een halfjaar overal vanaf kunnen zijn. Dat leek me wel wat, dus ik besloot me er vol in te storten. Ik begon de periode met de openstaande vakken en een extra bijbaantje zodat ik me later vol op m’n afstuderen zou kunnen focussen. De openstaande vakken bleken lastig, ik haalde slechts de helft. De zomerstage verliep vlotjes, maar het bijbehorende onderzoek was een ramp. Tijdens het schrijven van m’n scriptie liep ik helemaal vast. Ik miste de eerste deadline en in de herkansing haalde ik een onvoldoende. Ik had het zo slecht gedaan dat ik een nieuw onderzoek moest doen en daar hoorde een nieuwe stage bij. Een flinke tegenslag, want ik was blut en de stagevergoeding stelde niets voor. Omdat ik me schaamde voor de gang van zaken vertelde ik m’n vrienden dat mijn scriptie was afgekeurd en dat ik een paar maanden de tijd had die te herschrijven. Daarna zou ik m’n diploma krijgen. Ze reageerden allemaal superlief en boden aan voor me te koken en mijn teksten te lezen. Intussen, zei ik, nam ik een baantje om de rekeningen te betalen. Dat baantje is eigenlijk mijn tweede afstudeerstage, maar dat weten zij dus niet.

Ik ben nu een paar weken op weg en heb er weinig vertrouwen in dat het nu wel gaat lukken. Eigenlijk zou ik weer thuis moeten gaan wonen om het zonder afleiding af te maken. Maar dan moet ik mijn vrijheid opgeven en aan iedereen vertellen dat ik nog niet ben afgestudeerd. Daar pas ik voor. Dus ik app mijn vriendinnen terug dat ik binnenkort een gesprek op school heb en dat ik het ze daarna wel laat weten. Zo heb ik weer een paar maanden de tijd om een nieuwe smoes te bedenken. Ik heb alleen nog geen idee welke.”

Tekst Tosca Sel