Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Opgebiecht > Opgebiecht: ‘Ik had bijna 15.000 euro schuld’

Opgebiecht: ‘Ik had bijna 15.000 euro schuld’

Opgebiecht: ‘Ik had bijna 15.000 euro schuld’

Elke week onthult een lezeres haar diepste geheim. ‘Ik had bijna 15.000 euro schuld. Om nog te kunnen leven, pinde ik halverwege de maand geld met m’n creditcard’

Danique (25): “Het moment dat ik de brief van m’n huisbaas openmaakte en las dat hij dreigde met uitzetting, herinner ik me nog als de dag van gisteren. Ik stond in de gang en had net van mijn laatste kleingeld een brood en een pot pindakaas gekocht. Daar zou ik de komende dagen van moeten eten, want alles was op tot m’n salaris kwam. Ik had me ziekgemeld omdat ik de trein naar het werk niet meer kon betalen. Waar mijn baas niet blij mee was want van de paar weken dat ik daar op dat moment werkte, was ik meer af- dan aanwezig.
Anderhalf jaar geleden leefde ik m’n droom: ik had een leuke vriend, we waren net gaan samenwonen en ik had promotie gemaakt op m’n werk: ik mocht in een start-up van een dochterbedrijf gaan werken. Het was een kans om snel carrière te maken en die pakte ik met beide handen aan. De eerste maanden leefde ik in een high. Ik verdiende bakken met geld en was ieder weekend in de stad te vinden. Ik ging eerst winkelen met m’n vriend, daarna gingen we uiteten en ‘s avonds deden we een drankje met vrienden.
Na een paar maanden begon de stress van die baan me op te breken. Ik sliep slecht, had een verkoudheidje waar ik maar niet overheen leek te komen en werd chagrijnig. Heel chagrijnig. Op m’n werk wist ik me aardig te beheersen, maar thuis kreeg m’n vriend de volle laag. Hij vond dat ik gas terug moest nemen maar dat vond ik onzin. Ik vond juist dat hij me in mijn groei beperkte en onze ruzies werden steeds feller. Tot hij me voor de keuze stelde: een andere baan of een andere vriend. Ik vond dat hij me niet mocht dwingen m’n baan op te zeggen en wilde het niet uitmaken. Toen is hij dus vertrokken.”

Ik kocht meer dan ooit

“Terwijl hij z’n spullen pakte en het huis verliet, zat ik met vriendinnen in de kroeg. We rekenden door of ik in het huis kon blijven wonen en dat kon net, maar dan moest ik het financieel wel wat rustiger aan doen. Dat deed ik niet. Omdat ik verdrietig en eenzaam was, kocht ik meer dan voorheen en al snel was m’n spaargeld op en stond ik op al mijn rekeningen rood. Halverwege de maand pinde ik geld met m’n creditcard om nog een beetje te kunnen leven. Ik vulde het ene gat met het andere. Mijn omgeving werd ongerust omdat ik mezelf niet meer was, maar ik wuifde ze weg. Ze moesten niet zo zeuren, vond ik, mijn ouders en vriendinnen zagen het gewoon niet goed. Ik ging drinken met collega’s en kennissen, die zeurden tenminste niet zo.
Na een paar maanden stortte alles in elkaar: ik stond maximaal rood, liep achter met de huur en de verzekeringen én ik raakte m’n baan kwijt. De start-up was minder succesvol dan gehoopt en mijn oude baan was vergeven: Ik stond op straat. Van de ontslagpremie kon ik net de openstaande rekeningen betalen. Ik meldde me bij het UWV voor een WW-uitkering, maar schrok van het bedrag dat ze maandelijks zouden overmaken. Dus begon ik met solliciteren en ik vond gelukkig snel een andere baan. Alleen moest ik daarvoor met de trein naar een andere stad en dat geld had ik dus niet.”

“Met de brief van mijn huisbaas in m’n handen heb ik mijn ouders gebeld. Die avond deden we samen de administratie en bleek ik bijna 15.000 euro schuld te hebben gemaakt. Mijn ouders hebben de rekeningen betaald waardoor ik in mijn huis kon blijven wonen. Wel moet ik van ze op zoek naar een ander huis. Als het goed is, heb ik mijn financiën over een jaar of drie weer op orde. Ik ga er alles aan doen het nooit meer zo ver te laten komen.”