Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Opgebiecht > Opgebiecht: ‘Sinds ik thuiswerk, doe ik helemaal niets’

Opgebiecht: ‘Sinds ik thuiswerk, doe ik helemaal niets’

Opgebiecht: ‘Sinds ik thuiswerk, doe ik helemaal niets’

Janet (28): “Toen ik zes jaar geleden een vast contract tekende, was ik door het dolle heen. Na jaren van korte contracten en periodes in de WW was ik heel erg blij met deze goedbetaalde vastigheid. Mijn baan op de communicatieafdeling was afwisselend en ik had veel doorgroeimogelijkheden, ik kon me dus niet voorstellen dat ik er ooit op uitgekeken zou raken.’

‘Na het tekenen van het contract ging ik met een fles champagne in mijn tas naar mijn ouders. Zij hadden me af en toe geholpen als ik het financieel zwaar had, dus ook voor hen was dit een mooi moment. Eindelijk kon hun volwassen dochter helemaal voor zichzelf zorgen. Mijn moeder haalde glazen, die ik volschonk en toen ik ze het contract liet zien, waren ze ontzettend blij. Mijn vader zei: ‘Mooi, nu kun je net als ik de rest van je leven voor een baas werken.’ Dat leek me oprecht een mooi streven.’

‘De eerste jaren leefde ik mijn droom: een leuke uitdagende baan waarin ik echt werd gehoord en gewaardeerd, autootje van de zaak, afspraken met klanten en bureaus en genoeg geld om te doen wat ik wilde. Na drie jaar kreeg ik een mooie kans. Ik kon manager worden van een nieuw team. De meeting waarin mijn nieuwe positie zou worden bekendgemaakt, herinner ik me nog goed. Ik wist natuurlijk al wat er ging komen en was van tevoren naar de kapper geweest en had mijn beste powersuit aangetrokken. Het praatje van de baas liep anders dan ik dacht. Hij vertelde dat er flink moest worden bezuinigd en dat er slechts voor een paar toppers ruimte was in een nieuw ‘veranderteam’. Mijn team. Mijn finest moment bleek een dieptepunt voor het team. Mijn team. Ik moest mijn gewaardeerde collega’s gaan ontslaan. Dat waren ze even vergeten te vertellen.’

Hele dag netflixen

‘Na een boel vergaderingen over hoe het verder moest, ging ik aan de slag. Zo goed en zo kwaad als het ging, vormde ik een nieuw team, maar de spirit was eruit. De collega’s met wie ik verder wilde, wilden eigenlijk niet verder met mij en ze gunden me geen blik waardig. Na een half jaar sappelen werd het nieuwe team opgeheven en bleek mijn prachtige promotie waardeloos. Ik mocht wat klusjes gaan doen, zoals bijeenkomsten organiseren en het jaarrapport redigeren. Zonder directe collega’s raakte ik mijn motivatie kwijt. Soms zat ik hele dagen te facebooken. Ik ging in overleg vier dagen werken, maar ook dat bleken eigenlijk te veel uren te zijn voor mijn workload. Uren en salaris inleveren zag ik niet zitten, dus ik ging anders werken. Al snel ontdekte ik dat ik mijn afspraken buiten de deur heel effectief kon plannen. Als ik ze halverwege de ochtend of middag plande, was ik zo een dagdeel buiten de deur. Zo gingen de dagen lekker snel voorbij.’

Lees ook
Tessa: ‘Als je fulltime werkt, mis je als moeder dan te veel van je jonge kinderen?’

‘En toen kwam natuurlijk de lockdown. Ik werk nog steeds zo veel mogelijk thuis en ben helemaal happy. In het begin deed ik thuis nog weleens wat, maar er kraait toch geen haan naar. Ik open aan het begin en aan het eind van de dag mijn mail en verstuur iets. De rest van de dag ga ik netflixen of poetsen. Wel houd ik mijn telefoon in de gaten, in geval van nood ben ik bereikbaar. Gelukkig kan ik altijd ongestoord bingen. En stom genoeg voel ik me geen moment schuldig. Ik weet dat het fout is, maar ik vind dat ze het er zelf naar gemaakt hebben.”

Tekst:Tosca Sel