Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Opgebiecht > Opgebiecht: ‘Mijn huis is zo’n puinhoop, dat ik me echt kapot schaam’

Opgebiecht: ‘Mijn huis is zo’n puinhoop, dat ik me echt kapot schaam’

Opgebiecht: ‘Mijn huis is zo’n puinhoop, dat ik me echt kapot schaam’

Bente (31): “Opruimen is nooit mijn sterkste kant geweest. Maar sinds mijn relatie is verbroken, doe ik bijna niks meer in huis, het is een enorme troep bij mij. Ik weet gewoon niet waar ik moet beginnen, dus stel ik het steeds maar uit. Vreselijk, ik durf zelfs niemand meer thuis te vragen.

De laatste keer dat er een vriendin bij me binnen was, is al een halfjaar geleden. Zij schrok zo van de zooi dat ze me erop aansprak en zei: ‘Zal ik je een keer helpen om op te ruimen?’ Lief bedoeld natuurlijk, maar zoiets zeg je niet voor niets. Het opende mijn ogen, ik wist dat het te erg werd en ik schaamde me kapot. Ik vergelijk het soms met dat tv-programma Help, mijn man is klusser! Daarin zie je van die woningen die best leuk zijn, maar totaal onbewoonbaar. Ik kan daarnaar kijken en denken: die bouwval is niks vergeleken bij mijn troep.

Ik weet precies wanneer het zo uit de hand gelopen is: toen mijn ex vertrok. Daarvoor was het ook niet erg netjes, maar was alles redelijk onder controle. We wasten elke avond samen af en hij was sowieso meer van het opruimen dan ik. Dat onze relatie overging heeft hier trouwens niks mee te maken. We waren na een paar jaar wel klaar met elkaar en als je merkt dat je het niet meer leuk hebt samen, kun je er maar beter een punt achter zetten. Gelukkig ging dat zonder problemen, no hard feelings, en ik bleef wonen in mijn flatje waar hij ooit ingetrokken was. Maar de breuk raakte me achteraf toch meer dan ik had verwacht.

Ik had nergens zin in, was huilerig en onverschillig. Dat betekende ook: niet meer stofzuigen en geen doekje over de wc. Het werd nog erger doordat ik veel thuiszat vanwege corona. Dat verlamde me. Ik merkte dat ik er ook wat depressief van werd. En als ik mezelf ellendig voelde, kroop ik weg met mijn dekentje op de bank en keek een serie. Wat te knabbelen en drinken erbij, je kent dat wel. Normaal gooi je een lege verpakking weg, bij mij belandt zoiets onder de bank. Of naast de bank, of op tafel, of waar dan ook – zo’n beetje overal behalve in de prullenbak.

‘Zelfs mijn beste vriendinnen durf ik niet meer binnen te vragen’

Neem van mij aan: een vuilstapel groeit snel, daar hoef je geen moeite voor te doen. Helemaal als er ook kleding tussen terechtkomt, of een lege fles, oude tijdschriften en de verpakkingen van dingen die ik heb laten bezorgen. Eens in de zoveel tijd ging ik wel met een vuilniszak door de zooi om wat op te ruimen, maar ineens leek er geen beginnen meer aan. Het is te gek voor woorden, maar die laatste vuilniszak staat nog op de plek waar ik bezig was toen ik het niet meer zag zitten. Het is vreselijk.

Inmiddels werk ik gelukkig niet meer thuis, maar op kantoor. Dat is in elk geval beter voor mijn regelmaat, want opstaan werd steeds later, naar bed gaan ook en daartussenin deed ik ook niet bepaald veel. Ik denk dat mijn baas het doorhad; als een van de eersten mocht ik weer op kantoor werken. Ik heb die discipline nodig en het is fijn om collega’s te zien. Niet alleen mijn kamer, ook de slaapkamer is een puinhoop. No way dat ik iemand mee durf te nemen voor een onenightstand: hij zou waarschijnlijk wegrennen. Overal liggen kleren – echt bergen. Er ligt meer buiten de kast dan erin.

Lees ook
Opgebiecht: ‘Ik bleek de vrouw te zijn met wie hij vreemdging’

Op het moment spreek ik meteen na het werk af met vriendinnen. Als ik thuiskom, duik ik snel mijn bed in. Of ik nestel me op het ene beschikbare plekje op de bank en kijk tv. ’s Ochtends hetzelfde: ik drink koffie en neem wat yoghurt en weg ben ik. Het voelt niet prettig om in die troep te zitten, ik word er onrustig van. Met smoesjes lukt het me om iedereen weg te houden. Pas riep een vriendin: ik fiets wel even langs, dan pik ik je op! Ik heb buiten staan wachten omdat ik haar niet binnen wilde laten. Er moet echt iets gebeuren, maar ik doe er niks aan.”

Ook iets op te biechten? Stuur een mail naar flair@dpgmedia.nl. Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je dan gratis in voor onze nieuwsbrief.

tekst Valerie van der Meer | Beeld GettyImages