Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Opgebiecht > Opgebiecht: ‘Hopelijk is een baby wel belangrijker dan zijn werk, ik ben dat duidelijk niet’

Opgebiecht: ‘Hopelijk is een baby wel belangrijker dan zijn werk, ik ben dat duidelijk niet’

Opgebiecht: ‘Hopelijk is een baby wel belangrijker dan zijn werk, ik ben dat duidelijk niet’

Sanne (33): “Dit jaar zijn Milan en ik zeven jaar getrouwd. We hebben het best goed samen, maar ik mis de man die hij eerder was. Zijn werk staat tegenwoordig op de eerste plaats; hij werkt veel en is vaak weg. Ik vertrouw hem honderd procent, maar ben bijna jaloers op zijn collega’s. Zij zien hem vaker dan ik en ik krijg steeds een man thuis die nergens meer energie voor heeft.

Ik had een ander plaatje voor ogen toen we gingen trouwen. Na een paar jaar een kind en liefst later nog een of twee. De eerste paar jaar hebben we het bewust tegengehouden, maar inmiddels staan we er al drie jaar voor open. In die tijd ben ik dus nog niet zwanger geraakt. We hopen dat het nog goed komt, maar toch overwegen we om er werk van te maken en de onderzoeksmolen in te gaan. We zijn nog redelijk jong, maar ons geduld is wel genoeg op de proef gesteld. Toen we trouwden werkte Milan al in het bedrijf waar hij inmiddels in de top zit. Hij heeft plezier in zijn werk, gaat fluitend van huis en komt vaak laat thuis. De laatste tijd is het natuurlijk minder geweest, maar normaal is hij ook geregeld op zakenreis. Ik mis hem dan, ik vind alleen zijn helemaal niet fijn. Gek is dat ik hem steeds vaker ook mis als hij wél thuis is, het voelt alsof er meer afstand tussen ons is. Hij was in het begin overal voor te porren: romantische weekendjes weg, lekker uit eten of avondwandelingen op het strand met onze hond. Ik vind Milan nog steeds een superleuke man, maar ik krijg zo weinig van zijn leuke kant te zien. Ik weet dat zijn collega’s die wel zien, hij is heel geliefd in het bedrijf. Hij komt meestal laat thuis, ik probeer te wachten, maar vaak heb ik al gegeten. Dan maak ik wat voor hem, of hij doet dat zelf en dan vraagt hij altijd naar mijn dag. Dat is lief, maar ik zie hoe moe hij is en als hij niet uitkijkt, valt hij na het eten meteen in slaap.

‘Ik voel me steeds eenzamer in dit huwelijk’

Vroeger deden we de avondwandeling met onze hond altijd samen, nu doe ik dat alleen; hij ligt te slapen of hij zit op de bank met de laptop op schoot nog wat te werken. Die kleine, dagelijkse dingen mis ik zo. Het maakt niet eens zo veel uit wat, maar ik mis ‘ons’. Samen boodschappen doen, een middagje winkelen met een broodje ergens of naar de bios. Ik het wel geprobeerd natuurlijk, maar ik zie dat hij geen zin heeft of in elk geval de tijd niet wil nemen voor ontspannende dingen. ‘Deze week is toevallig heel druk,’ zegt hij dan. Maar die week daarna is dat ook en die daarna ook. We hebben zelfs een weekendje weg moeten cancellen omdat er belangrijke werkontwikkelingen waren. Dat was zo’n tegenvaller, het gemak ook waarmee het werd afgeschoven – ik schrok daarvan. Ik hoopte dat Milan iets anders zou regelen, maar dat deed hij niet.

Lees ook
Opgebiecht: ‘Ik heb geen zin in een corona vaccinatie’

Ik vertik het nu ook, hoewel ik er zelf het meest last van heb. Natuurlijk doe ik wel leuke dingen met vriendinnen, maar dit huwelijk heeft echt peper nodig! Er moet aan gewerkt worden, want ik zie het fout gaan en weet niet hoe ik kan ingrijpen. Hij en ik moeten op de eerste plaats staan en niet hij en zijn werk, want zo is het nu. Ook tijdens corona is Milan gewoon naar zijn werk geweest, dus we hebben ook geen extra tijd samen gehad. Als ik erover probeer te praten met hem, raakt hij meestal licht geïrriteerd. Hij vindt zijn werk leuk, het bedrijf loopt lekker, we wonen in een goed huis en hebben allebei een mooie auto. Die argumenten krijg ik dan. Daar kan ik dus niks mee, want het interesseert me niet.

Het gaat mij niet om geld, werk of een auto, het gaat me om de liefde en de vriendschap tussen ons. Ik zou liever in een aftands hutje ergens wonen, zonder geld, maar met elkaar! Nu voel ik me steeds eenzamer in dit huwelijk, terwijl ik juist koos voor een toekomst met hem. Lastig hoor. Ik denk dat het pas gaat veranderen als ik zwanger zou raken en hoop dat het gebeurt voordat we elkaar echt verliezen. En dat hij dan inziet dat een baby wel belangrijker is dan werk, want zijn vrouw is dat duidelijk niet…”

Tekst: Valerie van der Meer | Beeld: Getty