Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Reizen & Uitjes > Ilona (38) liep de pelgrimstocht: ‘Er zijn hele stukken niemandsland, dat was mentaal soms zwaar’

Ilona (38) liep de pelgrimstocht: ‘Er zijn hele stukken niemandsland, dat was mentaal soms zwaar’

Reizen & Uitjes
Ilona (38) liep de pelgrimstocht: ‘Er zijn hele stukken niemandsland, dat was mentaal soms zwaar’

Elk jaar lopen duizenden mensen ‘de pelgrimstocht’ naar Santiago de Compostella. Ilona de Wit (38) was een van hen. ‘Ik nam mijn perfectionisme mee op die tocht, maar ik zag dat de mensen die dat niet deden, er ook wel kwamen.’

Burn out

“Vier jaar geleden had ik alles voor elkaar – ogenschijnlijk. Mijn man en ik waren getrouwd, we hadden net ons droomhuis in Tilburg gekocht en ik had een goede baan bij de politie. Ik werkte in een hecht team op de cybercrime-afdeling en had als informatie-coördinator contact met collega’s in binnen- en buitenland over internationale onderzoeken en verdachten. Ik startte met die baan vlak voordat we de sleutel kregen van dat droomhuis en aan een flinke verbouwing begonnen. Kort daarna overleed mijn oma. Dat hakte erin. Bovendien ben ik erg perfectionistisch: alles moet goed gaan, soms ten koste van mezelf. Dus kampte ik met typische burn-outverschijnselen. ik had geen puf meer. Ik belandde bij de huisarts en kwam een paar maanden thuis te zitten. Rust hielp; ik kon daarna mijn uren snel weer opbouwen.”

‘Wandelen was niks voor mij’

“In die tussentijd was er wel wat veranderd. Ik had veel tijd om na te denken. Mijn leven was goed, ik had een goed huwelijk, maar wat wilde ík nog? Mijn man en ik hadden onze verlofdagen gespaard voor een grote reis, maar ik wilde vóór die grote reis in mijn eentje iets doen. Daar konden we goed over praten, hij begreep het. We hebben geen kinderen of kinderwens. Dat was nog een reden voor mij om vier maanden vrij te nemen en gewoon maar te gáán. Maar waarheen? Om eerlijk te zijn, had ik geen idee. Ik ben een echte hardloper, wandelen vond ik traag, het duurde altijd zo tergend lang voordat je van A bij B kwam. Niks voor mij.”

De Camino

”Dat het een pelgrimstocht werd, had ik daarom niet gedacht. De Camino, zoals de tocht naar Santiago de Compostella wordt genoemd, was al een paar keer toevallig voorbijgekomen. Tijdens mijn slechte periode regelde mijn man een vakantie voor ons, een weekje naar de Franse Bourgogne en een weekje naar het Spaanse San Sebastian. Allebei plekken waar die tocht langskomt, maar dat besef kregen we pas toen er een Belgische pelgrim aanklopte bij ons huisje in de Bourgogne. Of hij zijn waterfles mocht vullen. Die man vertelde dat hij van België naar Spanje liep, en ik dacht: wáárom?”

Opklaringen

“Die mensen zijn gewoon gaan lópen. Misschien moet ik dat ook doen. Vanaf dat moment was het alsof er een donkere wolk boven mijn hoofd wegtrok. Ik begon te trainen. Ik liep bijvoorbeeld op een dag dertig kilometer van Den Bosch naar Tilburg. Toen merkte ik al hoe fijn het kan zijn om bewust te vertragen. Je beleeft alles intenser. Nog steeds als ik langs de weg rijd waar ik toen trainde, weet ik exáct hoe ik me op welk deel van de route voelde.”

Mentaal zwaar

“Het is een cliché, maar daarom ook waar: je komt jezelf tegen tijdens zo’n tocht. Je bent vijf weken met andere wandelaars, maar je bent ook alleen. Er zijn hele stukken niemandsland, een soort droge, hete woestijngrond, waar je uren met jezelf doorheen wandelt. Dat was soms zwaar, mentaal. Dat je nergens anders naar kunt luisteren dan naar je eigen ademhaling, je voetstappen en je gedachten. Ik voelde me bijvoorbeeld weleens schuldig: was ik er wel genoeg voor mijn zieke oma geweest in die tijd vóór ze overleed? Ik was zo druk met dat huis en mijn werk.”

Lees ook
Leila maakte de oorlog mee: ‘Ik ben geen slachtoffer, maar een overlever’

Schuldgevoel loslaten

“Maar ook daarin heb ik tijdens de Camino stappen gezet. Het is een pelgrimsritueel om bij het Cruz de Ferro, een kruis langs de route, een steentje achter te laten dat symbool staat voor een zorg of last die je met je meedraagt. Ik nam een steentje mee van mijn oma’s graf. Toen ik het steentje neerlegde, zag ik ook een schelp liggen die iemand er had neergelegd. ‘Elisabeth’ stond erop, de naam van mijn oma. Ik ben niet superspiritueel, maar dat was voor mij wel een teken om dat schuldgevoel los te laten.”

Lees de rest van het verhaal van Ilona in Flair 07-2021. Deze editie ligt t/m 23 februari in de winkels. Wil je ‘m liever laten bezorgen? Bestellen (of nabestellen) kan hier

Tekst: Lisanne van Sadelhoff

Shoppen is altijd een goed idee