Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Nieuws & Maatschappij > Linda heeft gewerkt in Afghanistan: ‘Onbewust leef je toch in een bepaalde angst’

Linda heeft gewerkt in Afghanistan: ‘Onbewust leef je toch in een bepaalde angst’

Linda heeft gewerkt in Afghanistan: ‘Onbewust leef je toch in een bepaalde angst’

Linda is in 2008 twee maanden op militaire missie in Afghanistan geweest. Aan Flair vertelt ze haar verhaal. “Ik miste eigenlijk een beetje het spannende muziekje, waardoor je niet doorhad dat sommige situaties best spannend waren.’’

Kwetsbaar

“Ik sliep daar in een gepantserde bunker op een kamp. Dat kamp was helemaal omheind met dikke zandzakken. Ik was toen tweeëntwintig jaar oud. Ik denk dat ik me toen niet echt gerealiseerd heb dat je daar eigenlijk best kwetsbaar zit. Er waren in die periode namelijk best wel een aantal conflicten en er werd ook veel gevochten door Nederlandse militairen. Nu ik eenmaal moeder ben van twee jonge kinderen realiseer ik me steeds meer dat het eigenlijk best wel spannend was daar. Ik vergelijk het vaak met een film. Als je een film kijkt zonder geluid, dan merk je niet wanneer iets heel spannend is. Maar als je het spannende muziekje eronder zet, heeft zoiets al veel meer impact. En dat muziekje miste ik eigenlijk een beetje. Maar toch leef je onbewust wel in een bepaalde angst. Het voelt een stuk minder veilig dan in Nederland.’’

Meer vrijheden

‘’Hetgeen wat zich nu afspeelt in Afghanistan heeft meer impact op me dan ik had verwacht. Je hebt toch een aantal burgers ontmoet en kindjes gezien. Ik vind het vooral heel erg dat we als krijgsmacht ons best hebben gedaan om een veiligere leefomgeving te creëren voor de mensen daar. En dat heeft ook veel opgeleverd. Alleen nu de taliban de macht weer heeft is die klap voor de burgers extra hard. De mensen daar zijn zo’n twintig jaar lang gewend geweest aan minder onderdrukking en meer vrijheden en nu komt alles nog eens even dubbel zo hard terug.’’

Opluchting

“Voor mij was het vooral een opluchting dat ik na mijn missie gewoon weer als mijzelf naar huis kon gaan. Ik had nog een redelijke veilige functie, voor zover dat daar kan. Maar er kan evengoed zoveel gebeuren op zo een missie, het kan je zo enorm veranderen. Je krijgt er meteen een hele bak aan levenservaring bij. Ik was blij om weer thuis te zijn in een land waar we het zo goed hebben. Dat ben ik ook veel meer gaan waarderen. De afgelopen tijd denk ik ook veel aan mijn collega’s en ex-collega’s die misschien tot op de dag van vandaag last hebben van de gevolgen van hun uitzending. En dan komt dit er ook nog eens als klap bovenop. Ik besef me heel goed dat dit op mijn collega’s heel veel impact kan hebben. En dat raakt mij ook.’’

Afghanistan

“Afghanistan is eigenlijk een prachtig land. Met heel veel mooie en lieve mensen. Het gebied waar ik was in 2008 liep enorm achter vergeleken met ons. Op straat zie je amper vrouwen lopen. Maar in vrede is het een mooi land. De huizen zijn gebouwd van stront en klei, dat is natuurlijk heel anders dan wij gewend zijn. Maar daar spelen de kindjes ook gewoon op straat. Het is heel anders dan dat we op televisie voorbij zien komen. Het is niet alsof je daar alleen maar gewapende en agressieve mannen voorbij ziet komen. Ik zou daarom ook zeker graag terug willen. Ik zou het nu wel moeilijker vinden omdat ik nu zelf moeder ben. Ook vanwege wat ik daar zou kunnen zien en meemaken. Dat zou heel anders zijn als toen ik daar als onbevangen tweeëntwintigjarige naar toe ging. Maar een kans om de mensen daar te helpen zou ik zeker niet laten liggen.’’

Lees ook
Heftige beelden van chaos in Kabul: wat is er aan de hand in Afghanistan?

Social media

“Ik heb veel mensen gesproken die zeiden: “Wat heeft het voor zin om dingen te gaan delen op social media, dat helpt toch niet?” Ik heb op Instagram een vrouw in mijn vriendenlijst, zij heeft Afghaanse ouders. En het raakte haar juist zo dat de eerste dagen dat het aan de gang was daar, dat het toen zo stil bleef op social media. Het leek alsof niemand het zich bewust was van wat er daar gebeurde. Alsof niemand zich daar mee bezighield. Zij voelt zich juist enorm gesteund dat ze nu ziet dat er steeds meer steun en aandacht voor komt. En ook al ben je daar niet om dekentjes weg te geven of om de kinderen daar weg te halen, het feit dat eraan gedacht wordt en dat die mensen er niet alleen voor staan, dat doet al heel veel. We moeten er niet van wegkijken. We moeten ons er gewoon heel bewust van zijn dat dit nu gebeurt in de wereld, en als we allemaal blijven wegkijken, dan gaat er ook niets veranderen. Blijf het vooral aandacht geven en blijf je steun uiten.’’

Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je dan gratis in voor onze nieuwsbrief.

Beeld GettyImages