Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Nieuws & Maatschappij > Haasten, rennen, vliegen: vond jij de coronatijd ook stiekem wel lekker rustig?

Haasten, rennen, vliegen: vond jij de coronatijd ook stiekem wel lekker rustig?

Haasten, rennen, vliegen: vond jij de coronatijd ook stiekem wel lekker rustig?

Nog niet zo heel lang geleden was ons leven een oase van rust, domweg omdat er ongeveer niets mocht. Inmiddels lijkt dat alweer een eeuw geleden en stromen onze agenda’s weer vrolijk voller dan vol. Flair-journalist Hester Zitvast wordt er niet blij van en vogelt uit wat te doen.

Bericht in de bibliotheek-groepsapp. Of iemand Richards dienst wil overnemen, de eerste woensdag nadat de school weer zou beginnen. Op dat moment had ik nog twee dagen in ons vakantiehuis in Oostenrijk voor de boeg. Mijn agenda had ik heel bewust thuisgelaten met het idee: even niets plannen. Maar nu de ene na de andere bibliotheekouder Richard teleurstelde met een ‘nee’, werd ik toch onrustig. Kon ik de dienst van deze vader niet overnemen? Als hij dan mijn dienst overnam in januari, hoefde ik niet – net bevallen van ons vierde kind – boeken aan de halve school uit te lenen.

“Wanneer begint mijn paardrijden weer?”  vroeg onze dochter, die een feilloos gevoel voor timing heeft. Ik parkeerde de bibliotheekproblematiek en speurde door de talloze nieuwsbrieven en mails van de manege. Nergens een startdatum te vinden. Shit. En toen kwamen er drie mails van opdrachtgevers binnen. ‘Pas lezen als je terug bent hoor…’ begonnen ze. Er was iets met een inhoudelijke fout in een tekst en een case die zich bij nader inzien terugtrok. De vlekken schoten in mijn nek. Ik moest dit nú oplossen. Weg was mijn relaxte vakantiegevoel.

‘Moeten’

Inmiddels zijn we weer thuis en draait de werk/gezinbusiness opnieuw op volle toeren. Dat we tijdens de vakantie ‘gewoon maar wat deden’, kan ik me al helemaal niet meer voorstellen – in het echte leven moet er namelijk elke dag iets. Sterker nog: er moet elke dag wel honderd keer iets. En, toegegeven, daar ben ik zelf hartstikke debet aan. Ik had ook gewoon de koffers weer op zolder kunnen slingeren bij thuiskomst, maar ik besloot dat de zolder helemaal, tot in de verste uithoeken, moest worden opgeruimd, wat een klus. Ik ben vijf maanden zwanger en in oktober wordt onze bovenverdieping verbouwd. Daarvoor hebben we plek op zolder nodig – het opruimen moest gebeuren.

Ik hoor mezelf het woord ‘moeten’ vaker roepen dan goed voor me is. “Dit móét ik uit mijn hoofd hebben,”  vooral, iets wat Linda (37, financieel adviseur) helemaal herkent.  “Ik nam mezelf op mijn ligbed op het Spaanse strand voor alles anders aan te pakken als ik terugkwam. Ik wil niet zeggen dat ik tegen een burn-out aan zat voordat we vertrokken, maar het afgelopen jaar heeft flink op mijn energieniveau ingehakt. Eerst was er het algemene thuisonderwijs, daarna moesten mijn kinderen (7 en 9) talloze keren thuisblijven vanwege een onschuldig hoestje of verkoudheid.  Daarnaast hebben ze allemaal wel een keer een week in quarantaine gezeten vanwege een zieke klasgenoot. Ik liep voortdurend op mijn tenen en miste mijn avondjes in de kroeg met vriendinnen en yogalessen. Tijd voor mezelf had ik in bed, om te slapen – ik was bekaf.”

Wandelende agenda voor vier

Slapen doe ik niet zelden al op de bank, ergens halverwege een serie. Wat ik nog het ergste vind aan de ratrace waarin we onvermijdelijk weer terecht lijken te komen, is mijn chronische geprikkeldheid. De kinderen hoeven maar “Mam!”  te roepen of ik gil:  “Jahaa!” terug.  Vaak zucht ik alleen maar. Of rol ik wat met mijn ogen. Het hoort bij het vak van moeder-zijn, dat je per dag zo’n driehonderd problemen moet oplossen, maar het maakt je wel moe. En dan moet je ook nog eens van alles onthouden.

Ik ben de agenda voor vier personen, zeg ik weleens. Ook dat is weer mijn fout. Kijk, mijn zevenjarige kan ik nog niet aanrekenen dat ze niet zelf haar planning bijhoudt. Maar als ik het schema van de rijschool aan mijn middelste (17) heb doorgestuurd, moet het gewoon mijn hoofd uit, punt. Dan hoef ik niet nog drie keer te vragen of ze alsjeblieft niet vergeet dat er morgen om half elf een lesauto voor de deur staat. En de oudste is twintig, die had in de vorige eeuw al minstens twee jaar op zichzelf gewoond.

Lees ook
1 op de 3 Nederlanders heeft ruzie met familie of vrienden over coronamaatregelen

Waarom in hemelsnaam zeur ik nu al een maand aan zijn hoofd of hij de tandarts wil bellen voor een halfjaarlijkse controle? Nienke (43, kapster) kan haar kinderen ook niet loslaten.  “Ik kan eigenlijk niets loslaten. Ik bemoei me overal mee en neem mensen van alles uit handen. Laat mij die taart maar bakken. Ik rij wel naar hockey. Laat ze allemaal maar bij mij spelen, geen probleem. En mocht je denken dat je oogst wat je zaait: no way.

 

Dit artikel komt uit Flair 37. Deze editie nabestellen? Bestellen kan hier. Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je dan gratis in voor onze nieuwsbrief.

Tekst: Hester Zitvast