Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Nieuws & Maatschappij > Esther verkleedt zich voor rollenspellen: ‘Soms ben ik een heks, soms een vrouw van adel’

Esther verkleedt zich voor rollenspellen: ‘Soms ben ik een heks, soms een vrouw van adel’

Esther verkleedt zich voor rollenspellen: ‘Soms ben ik een heks, soms een vrouw van adel’

Esther (22) doet aan live action role playing, oftewel LARP. Elke maand loopt ze verkleed rond en leeft ze zich in een van haar personages in. ‘Dan bén ik die persoon ook echt.’

‘Op een fantasybeurs ontmoette ik iemand van een LARP-vereniging. Hij wist me er binnen no-time van te overtuigen dat ik het ook moest gaan doen. Ik hou van mystiek, kostuums, Keltische muziek. En van acteren. Toen ik hoorde dat ik dan ook nog eens mijn eigen rol mocht verzinnen, was ik om. En zo stond ik niet veel later midden in het bos bij een oude boerderij die helemaal was gestyled in oudere sferen.’

5 personages

‘Iedereen was verkleed. Ik zag vrouwen in middeleeuwse jurken en een kerel die in een bontoutfit stond te brullen. Juist ja, dacht ik wel even. Maar het concept sprak me aan. Ik kreeg uitleg over het spel en werd meegesleept in de verhaallijn van een van de groepen. Ik was meteen verkocht. Eenmaal thuis bedacht ik personages die ik in de toekomst nog wilde spelen en las ik alle verhalen door.
Ik heb inmiddels zo’n vijf personages die rouleren. Soms ben ik een heks, dan weer een vrouw van adel. Dat is afhankelijk van de wereld waarin we zitten en welke verhaallijn er loopt. Er is veel ruimte om te improviseren. De persoon die je speelt, heeft ook persoonlijke missies die in de verhaallijn kunnen voorkomen. Zo is mijn vrouw van adel op zoek naar haar echte ouders. In haar zoektocht maakt ze van alles mee. En mijn heks is samen met andere vrouwen een heksencirkel aan het vormen. Ze kunnen alleen elkaar vertrouwen en voeren allerlei rituelen uit, die altijd precies zo moeten worden uitgevoerd als beschreven. Ik ga best ver in mijn personages: ik bedenk ook allerlei details. Hebben ze familie? Zijn ze emotioneel of juist bikkelhard? Op die manier krijgen ze meer vorm.’

‘Ik denk dat iedereen die aan LARP doet trekjes van zichzelf in zijn of haar personage verwerkt. Dat kan iets kleins zijn, maar er zijn ook mensen die belangrijke ervaringen uit hun leven – zoals het overlijden van een ouder – gebruiken. De persoon die zij spelen, heeft dan net als zijzelf nog maar één ouder. Mijn personages hebben allemaal eigenschappen die ik in meerdere of mindere mate ook heb. Mijn adelijke vrouw kijkt bijvoorbeeld de kat uit de boom en wil daarnaast zo veel mogelijk zelf doen en uitzoeken. Trekjes die ik ook heb, hoewel niet zo overduidelijk als bij haar. En als ik doordeweeks niet lekker in mijn vel zit, ben ik tijdens een LARP-weekend ook wat stil. Daar bedenk ik dan een oorzaak voor die in het verhaal past.

Ik vind het niet moeilijk om te doen alsof ik in een andere wereld leef. Het is juist heerlijk om je in te leven in iemand anders en te bedenken hoe die in bepaalde situaties zou reageren. Dan bén ik die persoon ook echt. Een rol spelen, helpt je om de boel te relativeren. En door LARP maak je bijzondere dingen mee. We hebben een keer met z’n allen buiten overnacht, maar ik heb ook weleens dagen door een bos gebanjerd omdat het zo in het verhaal stond. De spelleiding schrijft de grote lijnen uit, maar bedenkt ook ter plekke nieuwe ontwikkelingen waarop je moet inspelen. Het ligt dus al een beetje 
vast wat er gaat gebeuren voordat we een weekend in een boerderij of een scoutinggebouw trekken.

Lees ook
Sabine haar man is homoseksueel, maar ze leven nog samen

Eigen stijl

Elk evenement heeft een titel, bijvoorbeeld ‘De val van de tovenaarsburcht’, dus je hebt wel een idee van wat er ongeveer gaat gebeuren. Een LARP-weekend wordt elke maand georganiseerd en is vaak onderdeel van een langer lopend verhaal. Een belangrijk onderdeel is de kleding. Er zijn speciale winkels, maar die zijn vaak behoorlijk duur, daarom maak ik het meeste zelf. Of ik draag iets van H&M, dat ik dan wel zo style dat het bij mijn personage past. Met een middeleeuws bloesje en een korset is een zwarte broek bijvoorbeeld opeens LARP-proof. Andere keren loop ik in een keurige jurk, net wat past.’
‘In eerste instantie was het een leuke, nieuwe hobby, maar het liep al snel uit de hand. Ik was zo enthousiast dat ik geen weekend wilde missen en als dat wel gebeurde, bleef ik anderen uithoren over wat ze hadden meegemaakt. Als ik dan de foto’s zag, baalde ik ontzettend dat ik er niet bij was geweest. Het voelt een beetje als een gemis. Want ieder personage is een onderdeel van mezelf, zo zie ik dat.
Hoewel ik altijd probeer om het leven van die andere persoon over te nemen, val ik weleens uit mijn rol. Als ik ergens op moet wachten, bijvoorbeeld. Zo moest ik als heks een keer kruiden mengen. Maar er waren geen kruiden, dus stond ik maar een beetje kaartjes in een bak te husselen. En als ik al twintig minuten sta te wachten op andere acteurs floept er weleens een ‘Hoe gaat het eigenlijk met je rijlessen?’ uit mijn mond.

Huilen

Ooit barstte ik tijdens het spel een keer in huilen uit, omdat ik moest acteren dat ik verdrietig was. Ik zat zo in mijn rol, dat anderen me aanspraken met mijn echte naam. Ze dachten dat er iets ernstigs met me aan de hand was. Ik was meteen terug in de realiteit. Maar andersom val je soms ook uit je rol. Voor een best wel serieuze verhaallijn moest ik een keer een opperheks bezoeken. Het meisje had zo’n belachelijke rode pruik op dat ik bijna de slappe lach kreeg. Soms ontstaat er wel een melige sfeer, maar dat geeft niet. Het vergt namelijk ook wel veel van je fantasie als je je ’s ochtends nog in de doucheruimte staat op te frissen en je een paar uur later moet doen alsof het cellen zijn waarin je wordt opgesloten. Dat is ook een reden waarom veel mensen LARP raar vinden. Of hartstikke nep. Ze vinden het te ver gaan. Ik trek me daar niet zo veel van aan. Ik heb ook wel vrienden die er helemaal niets mee hebben, bij hen hoef ik echt niet aan te komen met mijn avonturen. Ook goed, denk ik dan.’
‘LARP is voor mij een manier om de drukte van het dagelijks leven te ontvluchten. Mobieltjes komen tegenwoordig overal en altijd tevoorschijn. Mensen vinden het vreemd als ik hun telefoontjes niet meteen beantwoord. Mails moeten direct worden afgehandeld. Alles moet snel, iedereen heeft haast. Zo zit ik niet in elkaar. Als ik zin heb om ergens heen te lopen in plaats van de auto te pakken, dan doe ik dat. Ook al duurt het dan twee uur langer. LARP is een perfecte gelegenheid om even niet met die drukte bezig te zijn, omdat het zo’n andere setting is. Soms loop ik in zo’n weekend een halve dag iedereen mis. Heerlijk is dat. Vaak zegt iemand pas tijdens het avondeten: ‘Goh, het is al negen uur’. Niemand is bezig met Facebook, Twitter of WhatsApp. Mijn mobieltje blijft achter op mijn bed en vaak kijk ik ’s avonds na het spel pas of er nog iemand heeft gebeld. Dit jaar rond ik een hbo-studie af. Na een LARP-weekend kan ik er doordeweeks weer tegenaan. Ik presteer er beter door.
Toch wil ik anoniem blijven. Ik sta voor de klas en wil niet breeduit bekendstaan om mijn LARP-avonturen. Veel mensen hebben vooroordelen. Ze denken dat ik mijn eigen leven niet leuk of mezelf niet interessant genoeg vind en dat ik daarom maar een personage speel. Aan wie het wil weten, leg ik liever zelf uit waarom ik het zo leuk vind.’ •

Tekst: Marjolein Straatman. Dit verhaal heeft eerder in Viva gestaan.